Holmaatje

Rutte glimlacht naar zijn collega Samsom.

“Goed plan, hahahahaha!”

“Leuk, echt.” Samsom kijkt hem aan en knikt trots.

“Pleerollentax,” lachend schuift Rutte weer aan zijn bureau en begint te schrijven. “Die hadden we nog niet,” snuift Samsom vanaf het spiegeltje voor hem op tafel.

“Ik vind hem grandioos,” snikt Rutte nog na van het lachen. “Kom, we gaan even brainstormen.”

“Ik heb nu kattenhaartax, hondenhaartax, paardenstrontopstraattax, bejaardenrollator-opruimtax, en nu pleerollentax.”

Samen liggen ze blauw van het lachen over hun tableau. Verbaasd loopt er een collega langs het kantoor en kijkt eens naar binnen.

“Haaaah,” giert Rutte het ineens uit, “goeie hé, van die plotselinge mega sigarettentax. Man, wat zullen ze balen.”

“Pfff,” roflolt Samsom, hij haalt een pakje JPS uit zijn colbert en biedt Rutte er één aan.

“Thanks man,” Rutte steekt de sigaret aan en geeft de aansteker aan Samsom.

“Hmm,” Samsom kijkt naar buiten over het hofje. “Zou er sneeuw komen, makker, wat denk jij?”

“Hihihihi,” giert Rutte het uit, “whatever, ik ben niet met de fiets, bwaaaaaaaaaaaaaaahahahahahaha!”

Glimlachend kijkt Samsom naar buiten. “Ik dit keer wel. Ze maakten foto’s van één of andere krant, dan moet je wel net doen alsof je soms een mens bent!”

De snot spuit zijn neusgaten uit, als hij een lachkick krijgt.

“Goed spul, man, waar heb je dit vandaan?” vraagt Samsom.

Waarderend legt hij het spiegeltje met witte poeder voorzichtig, als een heiligdom op het bureau van Rutte.

“Ik geef je zo wel even het nummer, vriend.”
“Oké dat is goed.”

“Kost wat, maar dan heb je ook wat!”

“Maar wij kunnen het betalen,” gierend liggen ze, weer blauw van het lachen, over hun dure stoelen gebogen.

“Die SNS Bank, whahahaha, die is goed. Alle Nederlanders moeten nu 278 euro betalen voor niets! Werkelijk geniaal. Ze pikken het ook nog!”

“Wij komen er wel, lekker vakantie avontuurtje volgende week… en de week erna… en daarna.”

“Pff, is het al tijd om naar huis te gaan? Ik krijg me toch zin in een saunaatje, makker.”

Rutte kijkt verbaasd naar Samsom. “Joh, als we willen kunnen we gewoon gaan hoor. Wij zijn toch de baas hier in dit land?”

Samsom glimlacht. “Oké, baas.”

“Met of zonder handdoek?”

Rutte slaat Samsom vriendschappelijk op zijn kont en zegt dan glimlachend: “Zonder natuurlijk, vriend.”

“Helemaal zonder dit keer?” Samsom kijkt ondeugend naar Rutte. “Natuurlijk, holmaat van me,” glimlacht hij terug.

“Kan mijn fiets achterin je auto trouwens?”

Rutte glimlacht : “Altijd, altijd.”

Giechelend lopen ze de trappen af.