Lord Roderick keek om zich heen in zijn kasteel, op de grond lagen zijn Ierse wolfshonden voor de open haard.
Photobucket
Het was er heel donker, boven zijn hoofd hing een kroonluchter met 10 kaarsen waarvan er al 3 uit waren gegaan, de rest brandde op halve kracht. Flikkerend scheen het vage lichtschijnsel om hem heen. In de hoeken van de grote kasteel ruimte waren het enkel duistere schaduwen uit een ver verleden die op hem afkwamen.

Lord Roderick krabte zich eens op zijn hoofd, zijn haren zaten weer vol luis. Onder zijn oksels rook hij niet fris, maar dat kon ook niet anders in die tijd.
Het zweet geurde van hem af. Hij was al jaren getrouwd met Lady Asdentién, helaas was zij al te bed gegaan, in haar maandelijkse stonde kamer.
Aangezien zij nogal flink bloedde elke maand, had ze besloten om zich af te zonderen in een slaapkamer beneden in het kasteel met strozakken, zodat men de omtrekken van het bed snel kon wassen en het stro kon verschonen.

Het viel allemaal niet mee in die tijd zeg, als ze naar de torenkamer moest, tijdens de stonde dan liep ze ’ s morgens de trappen af waarbij de bloeddroppels op de treden lagen.
Er was nog niets uitgevonden voor die ellende.
Lord Roderick verveelde zich enorm en besloot maar eens de zoldertrap te bestijgen. Hij sliep op de torenkamer links van de poort van het kasteel. Zijn 3 andere broers bewoonden de andere 3 torens, hun vader had dit zo besloten omdat het hem leuk leek.
Vier zoons elk een kanteel.
Niet fijn, te bedenken dat je 5 minuten nodig had om boven te komen. Lord Roderick was het ook wel zat, elke nacht die rottrappen op, in het pikkedonker, want een kaars in de hand was niet veel in dat verdomde donkere kasteel.
Gelukkig eenmaal boven aangekomen, vond hij de haard brandend en een kaars naast zijn bed.
De Ierse Wolfshond Darlabel was meegekomen, dat kwam goed uit nu zijn vrouwe in de stondekamer sliep.
Photobucket
Voor de haard pakte hij de hond even flink in de smiezen.
Nu kon hij eindelijk slapen.

Met een strootje maakte hij zijn tanden wat schoon, en hij pleurde neer op het grote hemelbed.
Eenmaal in bed, kreeg Lord Roderick last van krampen in zijn buik. Vreselijke pijnen, vast bedorven konijn, hij vond het al wat vreemd smaken die avond met al die kruiden er op.
Uiteindelijk moest hij of naar beneden of, op de pot, maar dat zag hij niet zitten, dan zou de kamer uren stinken tot de vroege morgen, dat leek hem niks.
Enige optie om niet te hoeven rennen van de 5 minuten trappen naar beneden was zijn achter werk uit het raam te hangen.
Wat hij dus terstond deed. De krampen waren niet te harden.
En die lange wenteltrappen af dat ging hij niet meer redden.
De derrie droop langs de kasteelmuren, gelukkig regende het hard.

The hell die tijd…wie vind dat nu romantisch?
©AngelWings