Home Angel-Wings Pagina 2

Angel-Wings

De Gristelijke basisschool

Natuurlijk ging ik daar ook naar toe als kleine Wingsie!

De hele familie had er op gezeten dus ik ook hé?
Ik liep in gangen waar mijn familie ooit liep…
Natuurlijk met angst en beven in die dagen…want vroeger…
Als je niet naar de kerk ging, dan was het niet mals!
En dat deden ze niet bij ons thuis, de kerk bezoeken.
Maar in de basis dat meekrijgen was niet verkeerd toch?
Toch was het telkens een gelieg van jewelste, want mijn ooms en tantes moesten dus net doen alsof ze naar de kerk geweest waren.
En dan moesten ze psalmen voorlezen voor de klas…En vertellen over wat de dominee zei…nou geloof me die hebben wat lopen zweten op die school.
Nou goed ik ben een tijd van school veranderd dankzij een verhuizing.
Dus, na de scheiding van mijn ouders, zei men doodleuk in de klas tegen de klasgenoten die ik nog kende van de kleuterschool en klas 1…dat ze mij, het verloren schaapje wel weer op zouden nemen!
*Kots* Hoorde ik ook later pas.

Maar zo ging dat zelfs in die jaren nog, ik moest ook psalmen leren zelfs…!
Liedjes etc…

Mijn opa?
Oh die kon vloeken als de beste…vooral als hij zich op zijn duim sloeg tijdens het timmeren en hij was timmerman! Dus dan weet je het wel!
Hij werkte ooit als broeder in een psychiatrisch ziekenhuis, maar dat hield geen mens lang vol…
Ook verzorgde hij zijn vader en broers als jongste zoon, terwijl zij op het land werkten, rijke boeren, moest hij eten koken omdat zijn moeder na de geboorte van hem en zijn helaas ook overleden tweelingbroertje, was overleden.
Triest ja! Heel triest…
Dus soms schalde er een flinke vloek door de lucht…en het huis
Hij kluste ook veel in huis nml.

Niemand van de kinderen durfde nog vriendjes of vriendinnetjes van school mee te nemen.
Mijn moeder deed dat dus eens, en terwijl zij binnenkwam met enkele schoolvriendinnetjes, schalde er net een flinke GVD door het huis van opa…
Tjah?
Ook ik betrap me er wel eens op… dat ik dat nogal vaak zeg…sorry hoor!
Niets kwaads richting God, want ik geloof wel in een God enzo en ook Jezus enzo maar ietsje anders dan doorsnee zeg maar…
🙂 Mijn moeder kon dat ook goed blijkbaar, zo vertelde mijn oom dus.
Nou ja… tis niet anders, bedoel het geeft lucht aan een intense frustratie of pijn…
En dan hoor ik mijn zoon mopperen, vloek niet zo!
Oh deed ik dat dan?
Ben me er soms niet van bewust maar ja het zit nu eenmaal in onze aard en gewoonten zeg maar…
En het helpt prima!
Zoals in TJAKKA!
Het verlicht wat pijn en ellende…
Serieus…

Humor of toch bang?

Humor of toch bang?

This made us LOL. We can have a lot of fun with this as office art, substituting the faces of our management team.

Mijn moeder had wel eens van die opmerkingen wat je dus altijd bij blijft.
Op een dag gingen wij weg met de auto en ze keek zo naar ons huis. Ze zei heel droog: Stel je voor dat je nu naar ons huis kijkt en iemand zwaait ons uit, of je zwaait jezelf uit.
Oké grappig toch?
🙂
Nou goed ik heb een nichtje, half jaar jonger dan ik ben, die ooit bij mij kwam logeren, toen ik op kamers woonde.
Ze woonde aan de andere kant van de stad, en haar moeder was met vakantie en ze zou voor het eerst alleen thuis blijven.
Dat alleen was best alleen, blijkbaar, dus kwam ze logeren, één nachtje maar hoor!
Prima!
Gezellig toch?
De volgende dag gingen we met de fiets richting haar huis, de birds voeren etc.
We waren net 18…
Nou goed, dus we gaan weer richting mijn kamer en ik maak dus diezelfde opmerking als mijn moeder ooit.
Heey kijk eens naar je huis en stel je voor dat….!?

Mijn nichtje bleef dus een week logeren bij mij…dat dan weer wel! 🙂
Ze durfde niet meer terug naar huis, hé, hé!
🙂

Writing Prompt: You are the giraffe, what has scarred you so badly that you literally climbed a tree? Remember to include the setting, feeling words, and dialog in your story.

Geluk in de liefde maar…

Geluk in de liefde maar…

Soms kom ik haar weer eens tegen.
Een kleine knappe dame, echt klein, alles aan haar is pietepeuterig klein, niet dat ze zelf nu zo mini is oid, maar haar gezichtje, haar ogen, haar neusje.
Ze vertederd je!
Hoe dan ook.
Ze is enthousiast en gewoonweg een ontzettend lief mens.
Ik mag haar graag.
Als ik haar tegenkom en we spreken elkaar, gaat het toch weer over de pijn in haar leven.
Ach ja, zeg ze dan jolig, het is niet anders.
Nee en toch.
Wat jammer want ik weet zeker dat ze geweldige ouders waren geweest.
Ze houden intens veel van elkaar, maar een kind had hen zoveel meer gegeven in het leven.
hun hartewens.
Die nooit uitkwam.
Ze houdt zich sterk en vecht ertegen.
Ik merk het aan alles.
Ik dacht nog pleegouder zijn, zou ook nog kunnen bv?
Maar ik zeg het maar niet.
Haar ogen stralen als ze haar wens uitspreekt, als ze op vakantie zijn en dat kleine grut zien…Oh ja heerlijk zegt ze dan, met om haar kleine mond, een glimlach die intens straalt.
Nogmaals denk ik voor de zoveelste keer, wat jammer dat deze mensen geen kinderen konden krijgen want juist zij…
Maar je hebt het niet voor het zeggen.
Ik heb geen geluk in de liefde bv. Je kunt niet alles hebben of toch?
Geen idee.
Ze houdt zich kranig de kleine dame.
Maar als ze mijn knappe zoon plots ziet, dan merk ik toch weer een kleine fletsheid, die in haar ogen opduikt.

Een verdonkering van de hoop, op iets dat nooit mocht zijn, maar ook zij had immers, een zo grote zoon of dochter kunnen hebben.
Het is geen jaloezie daar ben ik van overtuigd zo is zij niet.
Ik begrijp het wel en vind het intens jammer voor die twee mensen, die zo graag…En dan te bedenken dat er zoveel ouders zijn die niets om hun kinderen geven.
Het leven is niet zo eerlijk immers.

Ik huil toch ergens een beetje met haar mee, als ik haar weer eens gesproken heb.

Chihuahua’s moeten ook slapen.

Chihuahua’s moeten ook slapen.

Nou vooruit voor het slapen gaan, dan nog maar een verhaaltje, zei ik, terwijl ze met zijn tweetjes genoeglijk over mij heen hingen.
Ehm wat vinden jullie van Hans en Grietje, vroeg ik quasi serieus. Ze keken blij op en leken te knikken van; Jaaaahhh, doe die maar dan!
Oké. Er was eens een Hans en een Grietje, ze waren twee nog jonge chihuahua’s! En hun moeder, haar naam was Gucci!
Bij het woord Gucci kreeg ik dankbare likken over mijn hand dat ik ze verlost waren van die gemene chihuahua!
Bedoel ik moest die chihuahua wel wegdoen want dankzij haar kregen zij de schuld als er ergens een plasje lag, of als er ééntje het keeltje schor blafte.
En heb je het niet gedaan, dan is dat erg lullig zeker voor een gevoelige chihuahua.
Nou goed ik veegde mijn hand weer droog van al dat gelebber en begon te vertellen.
De moeder Gucci wilde van haar tweeling af!
Coco keek me nerveus aan, een beetje angstig zelfs, ze houdt niet zo van enge verhaaltjes hé?
Ik klopte gerustellend op haar blonde kopje.
Tis niet eng hoor, ouwehoerde ik verder.
Nou Chihuahua Grietje was zo slim om allemaal Frolicjes mee te nemen onderweg in haar anus.
(Ja???????? Waar moet een chihuahua nu anders Frolicjes in bewaren? Ik denk niet dat ze toen al chihuahua kleertjes had met binnenzakjes etc…?)
Dus die Grietje had haar hele bibs vol Frolic geprutst, dat liep wel een beetje raar. Ik zie mijn twee chihuahua’s genietend lachen naar elkaar zo van Mhehehehehe!!!!!!!
Nou Grietje drukte er telkens een Frolicje uit en zodoende vonden Hans en Grietje de weg terug naar huis!
Slim bedacht hoor zei Hans, nou zei Grietje, de volgende keer steek jij ze maar in je reet Hansje, ik heb nu een allergische uitslag te pakken dankzij de Frolic, misschien zit er iets in van ene Monsanto…
Okeeey, lama, zeg ik tegen mijn verbaast kijkende chihuahua’s… Te ingewikkeld voor jullie.
Berustend leggen ze hun kleine kopjes weer neder.
Nou de moederchihuahuahondGucci baalde als een stekker dat haar pups weer terug waren gekomen, dus vrat ze snel alle Frolics op.
Grietje kon niets anders verzinnen want als de Frolic op is, dan is het hek van de dam.
Dus bracht moederchihuahuaGuccihond de pups de volgende dag naar het bos, achter het hek van de dam.
Dat konden ze nooit meer terug vinden natuurlijk…
Chanel kreeg verdacht vochtige chihuahuaoogjes toen ik dit vertelde. Ik gaf haar een kus op haar natte hondenneusje.
Komt goed, tis maar een verhaaltje zei ik.
Om een lang chihuahua verhaal korter te maken, ze vonden een hondenhok in het bos vol met lekkernijen en Frolicjes.
Daar gingen ze in en toen werden ze gevangen door iemand van marktplaats!
En toen werden ze verkocht aan hele lieve mensen, zoals ik bv, zei ik glimlachend.
Op mij liggen twee snurkende chihuahua’s…

©AnGeLWinGs

De hond en het konijn

Heel lang geleden…
Toen ik nog een kind was, letterlijk dan, en woonde in het Friese land…
Had ik ondanks vele dieren rondom ons huis, ook een konijn.
Het zat in een omrastering van gaas.
Zo kan het dus ook.
Ik had zelf ook een hond, een soort ceasar maar dan zwart en met langer haar.
Mijn moeder was zoals wel vaker bezig in de tuin. En op een gegeven moment lag de hond gezellig naast het konijn. Ze had een gat gegraven onder het gaas door.
Nou echt snoezig om te zien.
De hond lebberde zalig aan het konijn, ach en wat leuk was dat!
Enorm cute.
Een hond die zo lief deed tegen een konijn dat zag je niet zo vaak.
Nou het was koffietijd en omdat de hond zo lief was tegen het konijn kon het geen kwaad toch om de hond bij het konijn te laten.
Socialising toch?
Nou na een half uur kwamen we terug.Van het konijn was nog maar weinig over, de hond zat er zo goed als op te kluiven, en het arme beestje was zeiknat van al dat hondenspeeksel.
Ja het leefde nog wel, nóg wel!

De hond mocht nooit meer bij het konijn.

Opgelost punt

Even naar de groothandel met mijn zoon.
De waterkoker hing nml en hij was nog niet zo oud. Drie maand me dunkt.

De man achter de balie zei, ik ruil hem gewoon om. Ik zeg: Ja… lastig anders zonder waterkoker.

Verder was hij vrij stil…

Even later, ja hoor, daar kwam toch een klein kritiekje… is vaak zo, bij ruilen! 
We moesten de waterkoker wel schoon houden natuurlijk.
Ja? Ik keek hem vragend aan, ja, dat knopje zei hij toen.

Ik dacht nu kan ik gaan zeuren over dat we de waterkoker schoonhouden of…

Ik zeg heel droog, ach, u weet hoe dat gaat op kantoor, hé? *smile*
Kijk mijn zoon aan en zeg, dit moeten we toch wel even overleggen met onze schoonmaakster.
We keken elkaar aan met die intense blik van verstandhouding, zo van: lach niet!
En dan heel droog en relaxt, samen de zaak uitwandelen… geweldig!!!!!

 

Sinterklaas

Sinterklaas

Sinterklaas was voor mij echt een heilige man.
Ik vond hem maar eng!
Zo hoogdravend op dat schimmelige beest.
En die staf…vond ik ook wel engig.

Maar zwarte Piet…dat was voor mij echt een drama!

Ik mocht die lui niet en wegwezen.
Ik keek ze nooit recht in de ogen.

Op een dag had mijn moeder een sinterklaas feestje op haar werk en alle kindertjes mochten tot de sint komen.
Dus ik moest mee.
Maar ik wilde dus echt niet mee!
Kijk al je neefjes en nichtjes gaan ook mee…
Ja dus??????
Nou ze hebben heel wat overredingskracht moeten gebruiken maar uiteindelijk, met enorm veel pijn in mijn zieltje ging ik dan mee, als mijn moeder mij echt 100% beloofde dat ik niet bij die ouwe kerel hoefde te komen.
Nee hoor!
Geen denken aan zeg, ik hoefde echt niet naar sinterklaas!
Oké? Ik ging dus maar mee. Niet van harte.

En tijdens het drukke gedoe in de zaal met wel – voormijngevoel- een miljoen kinderen…(mij te druk allemaal vooral  kinderennnnnnnnn!)
Keek ik toe terwijl mijn neefjes en nichtjes zich enorm vermaakten en vol spanning wachten op de sint…
Had ik zoiets van, het had niet gehoeven gewoon!

Nou lichten uit, lekker donker, brrr en daar ging het hoor…
Kinderen werden geroepen tot de slachtbank!
Ze moesten bij de sint komen en werden dankzij hun ouders intens voor lul gezet.
Goed voor de opvoeding!
:)!

Vergeet je nooit weer die dingen.
En plots…damn het bloed gonsde door mijner oortjes, en mijn lieve schattige kinderhartje sloeg over,…wie had me dit aangedaan?
Ik voelde me verraden intens…want…
Of Angelwingsje ff naar de sint wilde komen…naar voren dus!
Damn!!!!!
Ik viel bijna van mijn graatje…daar in die joekel van een zaal. De Sint verdomd riep MIJN NAAM!!!?
WHY me er waren zoveel kids en mijn moeder had me beloofd dat ik echt niet hoefde te gaan toch?
In angst en beven liep ik richting dat enorme podium.
En die enge glibberige fluwelen handjes van die zwarte piet lui omvatten mijn armpje, ik vond dat echt zo 3 x niks!
Nou daar stond ik voor jan lul… natuurlijk kwam er een opgesomde ouderlijke sneer tevoorschijn.
Dat IK!
Verdomd, nooit mijn broodkorstjes op zou eten.
Nee ik lust die niet en mijn oma ook niet dus so what?
Nou ik schaamde me, wilde ter plekke wel in dat podium door de grond zakken, al die rotkinderen lachen!
:(

Ik was 4 jaar oud …?
Why?

Ik kreeg hierna een cadeau in handen gedrukt…
Wat het was geen idee, want ik was flabbergasted…en verraden!
Door mijn eigen moeder NB…

Zwarte piet vond ik eng, sint niets minder.
Gezond voor de opvoeding neuh!
Totaal niet.

Ik heb het heel anders gedaan, niks bang maken voor de roe etc.
Gewoon leuk! Niets engs aan… ging ook prima maar dit soort dingen draag je wel je leven lang bij je.

Enne denk maar niet dat iemand mij daarna ooit nog die harde broodkorsten liet opvreten die zijn voor de vogeltjes…

Friesland

In het Friese land, woonde ik enkele jaren in een groot roodbakstenen huis met een enorm grote tuin.
Het was er geweldig wonen.
Ik heb genoten.
Mijn vader een Fries, was anders dan men kent vanuit de stedelijke steden.
Ruig en easy going, ik heb me enorm met hem vermaakt.
Hij ging wel eens koper branden, dan haalde hij koperdraad uit oude televisiekasten en die delen gingen op een vuur in de tuin en dan brandde het plastic er vanaf.
Later gingen we dit netjes oprollen in de mooiste tinten koper.
Ik genoot altijd als we bij dat vuur zaten, beiden stil en in gedachten.
Er was geen woord nodig voor ons, we waren samen in harmonie. Dit ervaar je met weinig mensen.
Dat, dat kan. Het is ergens heel bijzonder als je zulke mensen tegenkomt in je leven.
Anyways, op een dag, rende mijn hond de straat over en schampte een bil onder het wiel van een auto.
De hele bil lag open en bloot. Rozig bloot.
Echt gruwelijk. Maar goed in die tijd was er niet zoveel geld voor een dierenarts.
Dus mijn pa wist de oplossing.
De fles jenever werd uit de kast gehaald, naald en draad, welke werd ontsmet met vuur, en daar zaten we dan in een oude mercedes op ons erf.
Ik mocht hechten, als kind van negen jaar oud.
Mijn vader hield de hond vast en we goten wat jenever over de wond.
Daarnaast naaide ik voorzichtig en secuur 4 hechtingen in de bil van mijn hond.
Piepen deed ze bijna niet, blijkbaar was het doof geworden van de pijn en de jenever.
Vier knoopjes moest ik leggen, dat lukte prima met mijn kleine vingers, mijn vader had dat niet gekund met zijn grote handen nml.
De hond is perfect genezen!

Ik zou zeggen don’t try this at home enzo…maar goed, het was gewoon zo in dat Friese land.

Mijn oma ook een Friezin, vertelde altijd hoe ze vroeger jonge katten een knipje in het oor gaven!
Dan werden ze minder snel ziek.

Vroeger dronken katten melk, nu zijn ze er net als mensen vaak allergisch voor, dat krijg je met dat pasteuriseratieproces.

Ik wilde als kind ook altijd een tamme kraai, welke ik meermalen meenam naar huis.
Maar mijn moeder vond dat nooit goed. Dan moest ik ze terug brengen 🙁
Ik heb een maandje of 3 een tamme kraai gehad, die op mijn schouder zat en welke ik te eten gaf met wurmen etc.
Wat wil een kind nog meer eigenlijk?
Ik had duiven waar ik mee rond liep, en ze waren mijn vrienden.
Kreeg vaak ook vriendjes van school, maar ik wist dan vaak wel wie echt een vriendje was en wie enkel kwam voor de dieren. Die waren snel exit.
Nee die paar jaren in Friesland waren fantastisch!

Een prachtige natuur, vrijheid, en nadenken over allerlei.
Vaak de weilanden in, wandelen, de bossen in, wandelen, lopen, lopen en nog eens lopen. Lopen in rust en de natuur.
Met je pa bij een kampvuurtje zitten, gewoon wat niksen en nadenken en weinig zeggen omdat dat kon gewoon.

 

 

Hans en Grietje maar dan heel anders!

Hans en Grietje maar dan heel anders!

Op een dag gingen we plotsklaps zomaar uit eten met familie.
Dat was gezellig en leuk!
Supers, dus we togen op weg in een auto met jan en alleman.
Het was zalig weer buiten, een zalige nazomer.
De omgeving was prachtig.
En gezellig zaten we buiten te smikkelen en smullen aan een prachtige tafel, van een heerlijke maaltijd.

Mijn kind van 2,5 speelde met de andere kinderen in het restaurant.
Het rende juichend rond en ze speelden door het hele restaurant heen.
Natuurlijk had ik al een luier moeten verschonen, maar je weet hoe dat gaat.
Gezellige gesprekken aan tafel en je vergeet wel eens wat.
Op een gegeven moment moesten enkelen even naar het toilet.
Dus dan ging je mee, ook even kijken naar je kind, die je wel af en toe voorbij zag rennen, maar goed alsnog hé?

In de gang van het restaurant lag een raar wit spoor.
Waar je ook keek, het lag er, ik zei nog gekscherend tis net Hans en Grietje.
Mijn moeder lag dubbel van het lachen.
Mijn jongere neef niet minder.

Mijn kind komt voorbij rennen en ik zie een enorm grote natte luier hangen…
Echt dat je zegt, Huggie Huge…
Het was niet langer normaal te noemen.
Langs de beentjes, kruimelden kleine luierdeeltjes op de vloerbedekking.
Mijn kind was oorzaak van de kruimeltjes overal op de vloer.
De bediening kwam mij vragen of ik dit wel even zelf wilde opruimen.
(In feite absurd want je betaald er toch voor dat ze zelf stofzuigen?)
Maar goed ik deed dat dus even.
Met de stofzuiger in de hand was ik blij dat de meesten buiten aten en niet binnen.
In een hoek achter een deur hoorde ik intens gegiegel.
Als ik kijk zie ik mijn moeder en mijn neef totaalllllllll plat van het lachen.

En nee een fooi kreeg men niet in dat restaurant.

©AngelWings

 

Eenden oppas

Eenden oppas

Mijn oom en tante ging met hun gezin geweldig op vakantie, of iemand wilde oppassen op hun eendenspul in de tuin.
Natuurlijk!
Mijn moeder zou dat wel even regelen samen met mij, en de post doornemen.
Prima geregeld. In de tuin was een afscheiding met enkele eenden en een kleine vijver.
Het was een prachtig huis, dat is het nu nog.
Met een tweetal schommels en een zandbak en een prachtig tuinhuisje met een verdieping.
We speelden ons werkelijk suf als we daar op visite waren en alle kinderen kwamen er dolgraag spelen altijd.
Ze hadden ook heel veel lego.
Het was er altijd heel gezellig.

Nu was er een broedende eend op een nest met eieren.
Nu doen eenden wel eens lullig ofzo en soms willen ze niet meer.
Dus we komen aan bij de eenden bende en zien dat er niets meer op het nest eieren broed.
De eitjes zijn ijskoud inmiddels.
Verstoring in tha garden van het een of ander kan oorzaak zijn geweest.
Maar een telefoongesprekje leverde inderdaad op dat het nest verloren was gegaan helaas.
Nu dat liet ik niet gebeuren!
Kom nou zeg, die eieren waren misschien nog maar pas koud geworden.
Ik nam de eitjes mee in het speelhuis, en legde ze in een doekje met wat takjes en gevonden veertjes.
Ik blies ze warm… Mijn handen eromheen in de hoop dat de eendjes het nog zouden gaan redden.
Mijn moeder was bezig in het huis met stofzuigen e.d. want de familie zou al gauw thuiskomen en dan maak je de boel weer even netjes bij thuiskomst.

Ondertussen was na een uur mijn kindergeduld enorm op in dat kleine tuinhuisje voor kids en ik dacht, als het eendje niet uit het ei komt dan halen we het er toch uit?
Zo haalde ik een dood en al volmaakt volgroeid eendenkuikentje uit het ei.
Och arme diertje, het had vast honger, ik zocht wat te eten voor het beestje, misschien kwam het dan wel bij?
Een wormpje zowaar, en een grassprietje, ik duwde het zo door het minisnaveltje…hups, het lukte niet erg maar, spitvondig als altijd, vond ik een kleine takje en duwde uiterst voorzichtig het eendje wat te eten in zijn bekje.

Het ging hem niet meer worden, ik moest ook al naar huis, hoorde ik mijn moeder roepen.
Ze kwam kijken wat ik deed, wat ben je toch een raar kind, zei ze goedig toen ze zag wat ik deed.
Dat kan toch niet die eendjes zijn al dood in het ei, zei ze, maar ik heb ze gewarmd en eten gegeven en toch ze doen het niet mama?
Nee dat klopt…ik leg dat later wel uit, nu je handen wassen.
Vol spijt moest ik ze alleen laten,…mijn moeder heeft ze begraven in de tuin.

©AngelWings