Home Angel-Wings Pagina 2

Angel-Wings

Als je kind de deur niet open doet voor jou!

Als moeder moet je wel eens de ramen wassen!
Dus op een dag deed ik dat en mijn kind zat lekker voor de televisie naar de Teletubbies te kijken.
Dan kon ik even rustig de ramen soppen.
Af en toe zwaaide ik door het raam, maar geen blikken of blozen, de Teletubbies waren er op dus….
Geen enkele sjoegem! Totaal onverstoorbaar dus.
Zoals gewoonlijk waaide de voordeur dicht voor mijn neus.
Ik wilde net naar binnen gaan, BHWaMMMM!!!!!!!! Sta je dan met je emmer….
Ik tikken op het raam, mijn kind keek mij aan met een blik van: “Wat mot je”?
Maar geen kind die de deur even ging opendoen voor zijn moeder hoor.
No way! En wat ik ook uitbeeldde aan gebarentaal, wijzend richting de deur, niks!
Feeling really uneasy and creeped out after watching Teletubbies. | 22 Things All PBS Kids Will Never Forget

Nada! Gewoonweg niet aanwezig! Misschien had ik moeten wachten tot het programma afgelopen was?
Geen idee, maar een tweejarige snapt het nog niet zo allemaal.
Ik heb dus aan de achterkant van het huis over de schutting moeten klimmen.

Levensgevaarlijk tuurlijks, vooral met die emmer in de hand.

Maar goed…Ik had mijn les geleerd, want hierna ging ik nóóit nog de ramen wassen, zonder sleutel!
Zie je mij ramen wassen, zeker weten dat ik een sleutel bij me heb.

Mijn kind is inmiddels oud en wijs genoeg, maar toch hé?

Wat jeugdherinneringen!

Ik was 4 jaar oud en we zaten achterin de auto.
Mijn buurmeis vriendinnetje van 5 en ik…
Mijn moeder en haar moeder waren goede vriendinnen nml. Dus wij ook, zeg maar, zover dat mogelijk was op onze leeftijd.
We reden richting het strand.
Heerlijk de raampjes open, de zonnige zomer om ons heen.
Een ijsje eten, was even nodig.
De auto stond stil en we kregen een ijsje.
Onze moeders flirten wat, met enkele zeer knappe militairen die voorbij kwamen.
Ze (onze mama’s) waren beiden nog zo jong en ongehuwd. Voor die tijd zeker bijzonder! Vooral als je buurmeisjes bent.
🙂
Mijn vriendinnetje fluisterde mij iets in mijn kinderoren.
Iets over het eten van steentjes. Die kon je zo doorslikken nml.
Nou ja, vooruit dan maar.
Maar het schoot verkeerd bij mij.
Mijn moeder was intens in paniek en hield me ondersteboven en schudde mij en sloeg me op mijn rug.
Het steentje schoot los gelukkig zo mijn keeltje uit.
Ik janken van schrik natuurlijk.
Nou ja, we gingen dus maar weer naar huis.
Na zoiets lig je niet meer zo rustig op het strand immers.

————

Later gingen we weer eens naar het strand.
Ik lag zalig te wiegen in het water, met beide handjes op de bodem van de waterkant te turen naar het water dat stroomde rondom mij, het dreef mij vooruit.
Ik ging mee met die prachtige schitterende minigolfjes, ik ging sneller dan ik dacht, zo aan de waterkant, drijvend ergens op de krachten van de golfjes en mijn twee handjes op de bodem die mij vooruit deden gaan, zonder verder nog enige beweging.
Plots keek ik op en zag ik mijn mama niet meer.
Ik raakte in paniek en ging uit het water.
Ik zocht en zocht in paniek, ik begon te huilen, waar was mama nou?
Ik zag een onbekend deel van het strand en onbekende gezichten tot een lieve meneer mij aan mijn hand meenam naar de strandtent.
Waar hij mij een ijsco gaf en op zoek ging naar mijn moeder. Ik bleek door de stroming kilometers verderop te zijn geweest!
Terwijl ik bij zijn vriendin achterbleef, gelukkig veilig en wel met goede mensen. Hoe anders had dit kunnen aflopen?
Mijn moeder kwam mij uiteindelijk, ook in paniek mij ophalen, gelukkig maar!
Thuis durfde ze er niets over te vertellen tegen haar ouders!
We woonden nml jaren nog bij mijn grootouders thuis.

Toen ik naar de kleuterschool moest vond ik dat dus tien keer niks!
Opgesloten zitten de hele tijd?
Mijn hemel ze moesten mij echt van mijn oma’s bagagedrager trekken. (Mama werkte altijd en ik werd door oma verzorgd). Ik was nogal sterk in mijn beentjes enne, denk maar niet dat ze mij zomaar even van de fiets kregen hoor!
NO way!!!!!!
Drie vrouwen sterk, nou ja daar was ik niet tegen opgewassen.
Dus ik moest weer naar school, zucht.
Ik haatte die school!
Het stonk er altijd naar vieze dingen!
Naar de wc ging ik dus echt niet hé?
NO way!
Dat was not in my picture of view!
Ik had een kind naast mij zitten die altijd naar plas rook.
En in de rij staan moest ik altijd naast een kind met wratjes aan haar vingers en dan moest je elkaar een hand geven, gruwelijk vond ik dat.
Kleien vond ik nog wel leuk, de rest?
Nah niks aan.
Ik hield van mijn vrijheid, toen al!
Ik verveelde me suf op school en was blij als de klok eindelijk stond zoals het moest.
Gelukkig had ik een vriendje op de kleuterschool.
Wij hadden iets mafs met elkaar. Nml eenzelfde vreemd gevoel voor humor gewoon te debiel voor woorden, maar wij lagen in een deuk van het lachen als we samen waren.
Hij was heel schattig met hele lieve bruine oogjes, mijn vriendje Ernst.
Hij was dol op insecten, ik dus totaal niet.
Vol huivering ging ik mee op insectentocht na schooltijd, dan zocht hij spinnen en wurmen en lieveheersbeestjes, nu vond ik die laatste erg interessant de rest dus niet.
Op een dag nam Ernst een potje mee naar school en op het schoolplein liet hij zijn potje ongediertje vallen.
De tranen sprongen in zijn ogen en over de grond liep al het ongedierte weg.
Ik vond hem erg zielig, terwijl anderen hem uitlachten!

Soms liepen we langs een hoge school en een bejaardenhuis, dan gingen we gek doen, debieltje spelen noemden we dat.
We deden dan spastisch en vielen op de grond neder…onderwijl ongelooflijk slap van de lach.
Gewoon het idee dat mensen ons zo debiel zagen doen was goed voor onze lachspieren.
En dan ben je nog zo jong?
Onvoorstelbaar.
Maar goed ik was Ernst in de loop der jaren uit het oog verloren, en ik kwam Ernstje weer tegen terwijl we 18 waren…
Heey jij bent toch?
Ja, kom eens langs? Ik woonde op kamers dus?
Gezellig hoor.
En Ernst was een knappe jongen dat niet.
Maar als wij samen waren was het weer als vanouds, we lagen dubbel van het lachen om niets!
Ons gevoel voor humor had de jaren echt wel doorstaan!
We konden eigenlijk alleen maar samen lachen.
Serieuze dingen daar had Ernst, zal het aan zijn naam hebben gelegen, niets mee.
Praten over het leven?
Nou nee hoor, kom ff!
Dat doejenieweerhé?
En dan lagen we alweer in een stuip!
Het kan zo verkeren maar verkering zat er niet in gewoon!
Hoe dan ook, Ernst had inmiddels de insecten vervangen door slangen enzo…
🙁
Ik zag het ook echt niet zo voor me tzt te moeten samenleven met een man die, die vieze beesten in huis had…
Dus ook daar liep het al mis.
Soms vraag ik me wel eens af, als ik Ernst nu weer zou ontmoeten of we dan wederom zo enorm in een deuk zullen liggen om niets?
Vast wel!

—–

We gingen op vakantie!
Hoera met het buurmeisje en haar moeder en dan met ons, mijn moeder en ik.
Ik was zes jaar inmiddels…
Nou dat was wat een tent.
Damn ik had meteen al genoeg van die hele vakantie.
Bah wat een bende, koud en nat en vochtig en vieze enge beestjes overal?
Nee ik heb hierna ook nooit meer gekampeerd.
Vond en vind het 20 x niks!
Als dan maar een lekker luxe hotel!
Maar goed, ik was nog erg jong…
En ik werd zowaar verliefd op de jongeman naast ons in zijn tentje.
Als ik hem zag sloeg mijn hartje over en vol bewondering keek ik naar hem als hij zijn tent uitkwam.
Ik was idolaat van hem!
Hij was Duitser en zijn naam was Oelie!
Ik durfde niemand iets te zeggen over mijn verliefdheid maar dat was het dus echt al!
Smoor…. wauw!
Op een dag nam ik mijn vriendinnetje in vertrouwen.
Kun je beter niet doen!
Dat ik verliefd was op Oelie…
Nou, nou…
Het vriendinnetje was enorm onbetrouwbaar want ze vertelde dit aan haar moeder.
Nou en onze moeders hebben blauw gelegen van het lachen om mijn verliefdheid op Oelie.
Ik schaamde me kapot!!!!!
Ik was zwaar beledigd!
Hoe haalden ze het in hun hoofd om mijn gevoel niet serieus te nemen zeg?
Oelie speelde vaak een potje voetbal voor onze tent en de volgende dag, smeden onze moeders een plan.
Ze nodigden de knappe Oelie uit in onze tent.
De zenuwen gierden door mijn keeltje, daar was hij mijn Godheid.
Onze moeders vertelden in geuren en kleuren over de verliefdheid van één van ons.
Oelie keek in het rond…
Verbaast ergens.
Lachend wezen ze mij aan!
Ik heb mij nog nooit zo vernederd gevoeld als toen.
Wat een afgang…vreselijk.
Oelie lachte goedmoedig en ging er weer vandoor.
Ik denk dat ik een stempeltje meekreeg ergens op mijn ziel.
Een soort blauwdruk als in, vertrouw geen mens oid.
Leuk was anders.

Hierna noemde ik mijn hamster Oelie!
Mijn neefje noemde later zijn knuffel Ollie.
Mijn nicht noemde haar hond veel later ook Oelie!
Ach ja die Oelie..
🙂
Hij moest eens weten welk invloed zijn naam nog had in onze familie later…
Ik weet bij God niet meer hoe knap hij was etc…vast wel knap zelfs voor een meisje van zes.

De Gristelijke basisschool

Natuurlijk ging ik daar ook naar toe als kleine Wingsie!

De hele familie had er op gezeten dus ik ook hé?
Ik liep in gangen waar mijn familie ooit liep…
Natuurlijk met angst en beven in die dagen…want vroeger…
Als je niet naar de kerk ging, dan was het niet mals!
En dat deden ze niet bij ons thuis, de kerk bezoeken.
Maar in de basis dat meekrijgen was niet verkeerd toch?
Toch was het telkens een gelieg van jewelste, want mijn ooms en tantes moesten dus net doen alsof ze naar de kerk geweest waren.
En dan moesten ze psalmen voorlezen voor de klas…En vertellen over wat de dominee zei…nou geloof me die hebben wat lopen zweten op die school.
Nou goed ik ben een tijd van school veranderd dankzij een verhuizing.
Dus, na de scheiding van mijn ouders, zei men doodleuk in de klas tegen de klasgenoten die ik nog kende van de kleuterschool en klas 1…dat ze mij, het verloren schaapje wel weer op zouden nemen!
*Kots* Hoorde ik ook later pas.

Maar zo ging dat zelfs in die jaren nog, ik moest ook psalmen leren zelfs…!
Liedjes etc…

Mijn opa?
Oh die kon vloeken als de beste…vooral als hij zich op zijn duim sloeg tijdens het timmeren en hij was timmerman! Dus dan weet je het wel!
Hij werkte ooit als broeder in een psychiatrisch ziekenhuis, maar dat hield geen mens lang vol…
Ook verzorgde hij zijn vader en broers als jongste zoon, terwijl zij op het land werkten, rijke boeren, moest hij eten koken omdat zijn moeder na de geboorte van hem en zijn helaas ook overleden tweelingbroertje, was overleden.
Triest ja! Heel triest…
Dus soms schalde er een flinke vloek door de lucht…en het huis
Hij kluste ook veel in huis nml.

Niemand van de kinderen durfde nog vriendjes of vriendinnetjes van school mee te nemen.
Mijn moeder deed dat dus eens, en terwijl zij binnenkwam met enkele schoolvriendinnetjes, schalde er net een flinke GVD door het huis van opa…
Tjah?
Ook ik betrap me er wel eens op… dat ik dat nogal vaak zeg…sorry hoor!
Niets kwaads richting God, want ik geloof wel in een God enzo en ook Jezus enzo maar ietsje anders dan doorsnee zeg maar…
🙂 Mijn moeder kon dat ook goed blijkbaar, zo vertelde mijn oom dus.
Nou ja… tis niet anders, bedoel het geeft lucht aan een intense frustratie of pijn…
En dan hoor ik mijn zoon mopperen, vloek niet zo!
Oh deed ik dat dan?
Ben me er soms niet van bewust maar ja het zit nu eenmaal in onze aard en gewoonten zeg maar…
En het helpt prima!
Zoals in TJAKKA!
Het verlicht wat pijn en ellende…
Serieus…

Humor of toch bang?

Humor of toch bang?

This made us LOL. We can have a lot of fun with this as office art, substituting the faces of our management team.

Mijn moeder had wel eens van die opmerkingen wat je dus altijd bij blijft.
Op een dag gingen wij weg met de auto en ze keek zo naar ons huis. Ze zei heel droog: Stel je voor dat je nu naar ons huis kijkt en iemand zwaait ons uit, of je zwaait jezelf uit.
Oké grappig toch?
🙂
Nou goed ik heb een nichtje, half jaar jonger dan ik ben, die ooit bij mij kwam logeren, toen ik op kamers woonde.
Ze woonde aan de andere kant van de stad, en haar moeder was met vakantie en ze zou voor het eerst alleen thuis blijven.
Dat alleen was best alleen, blijkbaar, dus kwam ze logeren, één nachtje maar hoor!
Prima!
Gezellig toch?
De volgende dag gingen we met de fiets richting haar huis, de birds voeren etc.
We waren net 18…
Nou goed, dus we gaan weer richting mijn kamer en ik maak dus diezelfde opmerking als mijn moeder ooit.
Heey kijk eens naar je huis en stel je voor dat….!?

Mijn nichtje bleef dus een week logeren bij mij…dat dan weer wel! 🙂
Ze durfde niet meer terug naar huis, hé, hé!
🙂

Writing Prompt: You are the giraffe, what has scarred you so badly that you literally climbed a tree? Remember to include the setting, feeling words, and dialog in your story.

Geluk in de liefde maar…

Geluk in de liefde maar…

Soms kom ik haar weer eens tegen.
Een kleine knappe dame, echt klein, alles aan haar is pietepeuterig klein, niet dat ze zelf nu zo mini is oid, maar haar gezichtje, haar ogen, haar neusje.
Ze vertederd je!
Hoe dan ook.
Ze is enthousiast en gewoonweg een ontzettend lief mens.
Ik mag haar graag.
Als ik haar tegenkom en we spreken elkaar, gaat het toch weer over de pijn in haar leven.
Ach ja, zeg ze dan jolig, het is niet anders.
Nee en toch.
Wat jammer want ik weet zeker dat ze geweldige ouders waren geweest.
Ze houden intens veel van elkaar, maar een kind had hen zoveel meer gegeven in het leven.
hun hartewens.
Die nooit uitkwam.
Ze houdt zich sterk en vecht ertegen.
Ik merk het aan alles.
Ik dacht nog pleegouder zijn, zou ook nog kunnen bv?
Maar ik zeg het maar niet.
Haar ogen stralen als ze haar wens uitspreekt, als ze op vakantie zijn en dat kleine grut zien…Oh ja heerlijk zegt ze dan, met om haar kleine mond, een glimlach die intens straalt.
Nogmaals denk ik voor de zoveelste keer, wat jammer dat deze mensen geen kinderen konden krijgen want juist zij…
Maar je hebt het niet voor het zeggen.
Ik heb geen geluk in de liefde bv. Je kunt niet alles hebben of toch?
Geen idee.
Ze houdt zich kranig de kleine dame.
Maar als ze mijn knappe zoon plots ziet, dan merk ik toch weer een kleine fletsheid, die in haar ogen opduikt.

Een verdonkering van de hoop, op iets dat nooit mocht zijn, maar ook zij had immers, een zo grote zoon of dochter kunnen hebben.
Het is geen jaloezie daar ben ik van overtuigd zo is zij niet.
Ik begrijp het wel en vind het intens jammer voor die twee mensen, die zo graag…En dan te bedenken dat er zoveel ouders zijn die niets om hun kinderen geven.
Het leven is niet zo eerlijk immers.

Ik huil toch ergens een beetje met haar mee, als ik haar weer eens gesproken heb.

Chihuahua’s moeten ook slapen.

Chihuahua’s moeten ook slapen.

Nou vooruit voor het slapen gaan, dan nog maar een verhaaltje, zei ik, terwijl ze met zijn tweetjes genoeglijk over mij heen hingen.
Ehm wat vinden jullie van Hans en Grietje, vroeg ik quasi serieus. Ze keken blij op en leken te knikken van; Jaaaahhh, doe die maar dan!
Oké. Er was eens een Hans en een Grietje, ze waren twee nog jonge chihuahua’s! En hun moeder, haar naam was Gucci!
Bij het woord Gucci kreeg ik dankbare likken over mijn hand dat ik ze verlost waren van die gemene chihuahua!
Bedoel ik moest die chihuahua wel wegdoen want dankzij haar kregen zij de schuld als er ergens een plasje lag, of als er ééntje het keeltje schor blafte.
En heb je het niet gedaan, dan is dat erg lullig zeker voor een gevoelige chihuahua.
Nou goed ik veegde mijn hand weer droog van al dat gelebber en begon te vertellen.
De moeder Gucci wilde van haar tweeling af!
Coco keek me nerveus aan, een beetje angstig zelfs, ze houdt niet zo van enge verhaaltjes hé?
Ik klopte gerustellend op haar blonde kopje.
Tis niet eng hoor, ouwehoerde ik verder.
Nou Chihuahua Grietje was zo slim om allemaal Frolicjes mee te nemen onderweg in haar anus.
(Ja???????? Waar moet een chihuahua nu anders Frolicjes in bewaren? Ik denk niet dat ze toen al chihuahua kleertjes had met binnenzakjes etc…?)
Dus die Grietje had haar hele bibs vol Frolic geprutst, dat liep wel een beetje raar. Ik zie mijn twee chihuahua’s genietend lachen naar elkaar zo van Mhehehehehe!!!!!!!
Nou Grietje drukte er telkens een Frolicje uit en zodoende vonden Hans en Grietje de weg terug naar huis!
Slim bedacht hoor zei Hans, nou zei Grietje, de volgende keer steek jij ze maar in je reet Hansje, ik heb nu een allergische uitslag te pakken dankzij de Frolic, misschien zit er iets in van ene Monsanto…
Okeeey, lama, zeg ik tegen mijn verbaast kijkende chihuahua’s… Te ingewikkeld voor jullie.
Berustend leggen ze hun kleine kopjes weer neder.
Nou de moederchihuahuahondGucci baalde als een stekker dat haar pups weer terug waren gekomen, dus vrat ze snel alle Frolics op.
Grietje kon niets anders verzinnen want als de Frolic op is, dan is het hek van de dam.
Dus bracht moederchihuahuaGuccihond de pups de volgende dag naar het bos, achter het hek van de dam.
Dat konden ze nooit meer terug vinden natuurlijk…
Chanel kreeg verdacht vochtige chihuahuaoogjes toen ik dit vertelde. Ik gaf haar een kus op haar natte hondenneusje.
Komt goed, tis maar een verhaaltje zei ik.
Om een lang chihuahua verhaal korter te maken, ze vonden een hondenhok in het bos vol met lekkernijen en Frolicjes.
Daar gingen ze in en toen werden ze gevangen door iemand van marktplaats!
En toen werden ze verkocht aan hele lieve mensen, zoals ik bv, zei ik glimlachend.
Op mij liggen twee snurkende chihuahua’s…

©AnGeLWinGs

De hond en het konijn

Heel lang geleden…
Toen ik nog een kind was, letterlijk dan, en woonde in het Friese land…
Had ik ondanks vele dieren rondom ons huis, ook een konijn.
Het zat in een omrastering van gaas.
Zo kan het dus ook.
Ik had zelf ook een hond, een soort ceasar maar dan zwart en met langer haar.
Mijn moeder was zoals wel vaker bezig in de tuin. En op een gegeven moment lag de hond gezellig naast het konijn. Ze had een gat gegraven onder het gaas door.
Nou echt snoezig om te zien.
De hond lebberde zalig aan het konijn, ach en wat leuk was dat!
Enorm cute.
Een hond die zo lief deed tegen een konijn dat zag je niet zo vaak.
Nou het was koffietijd en omdat de hond zo lief was tegen het konijn kon het geen kwaad toch om de hond bij het konijn te laten.
Socialising toch?
Nou na een half uur kwamen we terug.Van het konijn was nog maar weinig over, de hond zat er zo goed als op te kluiven, en het arme beestje was zeiknat van al dat hondenspeeksel.
Ja het leefde nog wel, nóg wel!

De hond mocht nooit meer bij het konijn.

Opgelost punt

Even naar de groothandel met mijn zoon.
De waterkoker hing nml en hij was nog niet zo oud. Drie maand me dunkt.

De man achter de balie zei, ik ruil hem gewoon om. Ik zeg: Ja… lastig anders zonder waterkoker.

Verder was hij vrij stil…

Even later, ja hoor, daar kwam toch een klein kritiekje… is vaak zo, bij ruilen! 
We moesten de waterkoker wel schoon houden natuurlijk.
Ja? Ik keek hem vragend aan, ja, dat knopje zei hij toen.

Ik dacht nu kan ik gaan zeuren over dat we de waterkoker schoonhouden of…

Ik zeg heel droog, ach, u weet hoe dat gaat op kantoor, hé? *smile*
Kijk mijn zoon aan en zeg, dit moeten we toch wel even overleggen met onze schoonmaakster.
We keken elkaar aan met die intense blik van verstandhouding, zo van: lach niet!
En dan heel droog en relaxt, samen de zaak uitwandelen… geweldig!!!!!

 

Sinterklaas

Sinterklaas

Sinterklaas was voor mij echt een heilige man.
Ik vond hem maar eng!
Zo hoogdravend op dat schimmelige beest.
En die staf…vond ik ook wel engig.

Maar zwarte Piet…dat was voor mij echt een drama!

Ik mocht die lui niet en wegwezen.
Ik keek ze nooit recht in de ogen.

Op een dag had mijn moeder een sinterklaas feestje op haar werk en alle kindertjes mochten tot de sint komen.
Dus ik moest mee.
Maar ik wilde dus echt niet mee!
Kijk al je neefjes en nichtjes gaan ook mee…
Ja dus??????
Nou ze hebben heel wat overredingskracht moeten gebruiken maar uiteindelijk, met enorm veel pijn in mijn zieltje ging ik dan mee, als mijn moeder mij echt 100% beloofde dat ik niet bij die ouwe kerel hoefde te komen.
Nee hoor!
Geen denken aan zeg, ik hoefde echt niet naar sinterklaas!
Oké? Ik ging dus maar mee. Niet van harte.

En tijdens het drukke gedoe in de zaal met wel – voormijngevoel- een miljoen kinderen…(mij te druk allemaal vooral  kinderennnnnnnnn!)
Keek ik toe terwijl mijn neefjes en nichtjes zich enorm vermaakten en vol spanning wachten op de sint…
Had ik zoiets van, het had niet gehoeven gewoon!

Nou lichten uit, lekker donker, brrr en daar ging het hoor…
Kinderen werden geroepen tot de slachtbank!
Ze moesten bij de sint komen en werden dankzij hun ouders intens voor lul gezet.
Goed voor de opvoeding!
:)!

Vergeet je nooit weer die dingen.
En plots…damn het bloed gonsde door mijner oortjes, en mijn lieve schattige kinderhartje sloeg over,…wie had me dit aangedaan?
Ik voelde me verraden intens…want…
Of Angelwingsje ff naar de sint wilde komen…naar voren dus!
Damn!!!!!
Ik viel bijna van mijn graatje…daar in die joekel van een zaal. De Sint verdomd riep MIJN NAAM!!!?
WHY me er waren zoveel kids en mijn moeder had me beloofd dat ik echt niet hoefde te gaan toch?
In angst en beven liep ik richting dat enorme podium.
En die enge glibberige fluwelen handjes van die zwarte piet lui omvatten mijn armpje, ik vond dat echt zo 3 x niks!
Nou daar stond ik voor jan lul… natuurlijk kwam er een opgesomde ouderlijke sneer tevoorschijn.
Dat IK!
Verdomd, nooit mijn broodkorstjes op zou eten.
Nee ik lust die niet en mijn oma ook niet dus so what?
Nou ik schaamde me, wilde ter plekke wel in dat podium door de grond zakken, al die rotkinderen lachen!
:(

Ik was 4 jaar oud …?
Why?

Ik kreeg hierna een cadeau in handen gedrukt…
Wat het was geen idee, want ik was flabbergasted…en verraden!
Door mijn eigen moeder NB…

Zwarte piet vond ik eng, sint niets minder.
Gezond voor de opvoeding neuh!
Totaal niet.

Ik heb het heel anders gedaan, niks bang maken voor de roe etc.
Gewoon leuk! Niets engs aan… ging ook prima maar dit soort dingen draag je wel je leven lang bij je.

Enne denk maar niet dat iemand mij daarna ooit nog die harde broodkorsten liet opvreten die zijn voor de vogeltjes…

Friesland

In het Friese land, woonde ik enkele jaren in een groot roodbakstenen huis met een enorm grote tuin.
Het was er geweldig wonen.
Ik heb genoten.
Mijn vader een Fries, was anders dan men kent vanuit de stedelijke steden.
Ruig en easy going, ik heb me enorm met hem vermaakt.
Hij ging wel eens koper branden, dan haalde hij koperdraad uit oude televisiekasten en die delen gingen op een vuur in de tuin en dan brandde het plastic er vanaf.
Later gingen we dit netjes oprollen in de mooiste tinten koper.
Ik genoot altijd als we bij dat vuur zaten, beiden stil en in gedachten.
Er was geen woord nodig voor ons, we waren samen in harmonie. Dit ervaar je met weinig mensen.
Dat, dat kan. Het is ergens heel bijzonder als je zulke mensen tegenkomt in je leven.
Anyways, op een dag, rende mijn hond de straat over en schampte een bil onder het wiel van een auto.
De hele bil lag open en bloot. Rozig bloot.
Echt gruwelijk. Maar goed in die tijd was er niet zoveel geld voor een dierenarts.
Dus mijn pa wist de oplossing.
De fles jenever werd uit de kast gehaald, naald en draad, welke werd ontsmet met vuur, en daar zaten we dan in een oude mercedes op ons erf.
Ik mocht hechten, als kind van negen jaar oud.
Mijn vader hield de hond vast en we goten wat jenever over de wond.
Daarnaast naaide ik voorzichtig en secuur 4 hechtingen in de bil van mijn hond.
Piepen deed ze bijna niet, blijkbaar was het doof geworden van de pijn en de jenever.
Vier knoopjes moest ik leggen, dat lukte prima met mijn kleine vingers, mijn vader had dat niet gekund met zijn grote handen nml.
De hond is perfect genezen!

Ik zou zeggen don’t try this at home enzo…maar goed, het was gewoon zo in dat Friese land.

Mijn oma ook een Friezin, vertelde altijd hoe ze vroeger jonge katten een knipje in het oor gaven!
Dan werden ze minder snel ziek.

Vroeger dronken katten melk, nu zijn ze er net als mensen vaak allergisch voor, dat krijg je met dat pasteuriseratieproces.

Ik wilde als kind ook altijd een tamme kraai, welke ik meermalen meenam naar huis.
Maar mijn moeder vond dat nooit goed. Dan moest ik ze terug brengen 🙁
Ik heb een maandje of 3 een tamme kraai gehad, die op mijn schouder zat en welke ik te eten gaf met wurmen etc.
Wat wil een kind nog meer eigenlijk?
Ik had duiven waar ik mee rond liep, en ze waren mijn vrienden.
Kreeg vaak ook vriendjes van school, maar ik wist dan vaak wel wie echt een vriendje was en wie enkel kwam voor de dieren. Die waren snel exit.
Nee die paar jaren in Friesland waren fantastisch!

Een prachtige natuur, vrijheid, en nadenken over allerlei.
Vaak de weilanden in, wandelen, de bossen in, wandelen, lopen, lopen en nog eens lopen. Lopen in rust en de natuur.
Met je pa bij een kampvuurtje zitten, gewoon wat niksen en nadenken en weinig zeggen omdat dat kon gewoon.