Home Angel-Wings

Angel-Wings

De vlieg, vliegt weg.

De vlieg, vliegt weg.

Ik baal van die vliegen die op je arm gaan zitten zonder aan te bellen.
Bedoel ff vragen van mag ik je arm als landingsbaan gebruiken doen ze niet aan.
Brutale beestjes.
Dan de vraag waar zaten ze in met hun ranzige vieze pootjes?
Misschien wel in de uitwerpselen van de hond van de buren.
Of in de kots in de heg van een voorbijkomende dronkeman die nacht.
Wie zal het zeggen?
Niemand die het weet.
Net zoals je soms enorme muggenbulten kunt krijgen van muggen die hun vuige pootjes niet wassen!
Kijk wassen ze hun muggenpotekes dan krijg je kleinere bultjes!
Zo simpel is het nu eenmaal.
Maar inzake die vliegen, ik erger me dus suf aan die krengen en als ik ze wil meppen sla ik geheid mis!
Altijd weer fiks ernaast natuurlijk, zucht ut uit.
Het is een ramp en de hamvraag is zijn vliegen nu slim?
Als ik denk aan het pakken van de vliegenmepper staan ze al startklaar.
Heb ik de vliegenmepper in de hand, vliegen ze al weg.
Hoe wistiedattoch?
Amazing…tot ik boos wordt natuurlijk.
Dan mep ik zo raak als maar kan en zelfs de vliegenmepper erbij aan gort.
Maar dan hebben ze het enorm bont gemaakt hoor.
Bv de hele avond uren lang je zitten pesten.
Telkens lachend je lijf als landingsbaan gebruikend, whehehe, zoals in vliegen met kleine duivelshoorntjes.
Zou leuk zijn als ze rode lichtjes erin hadden, maar wie weet hebben ze dat wel en zien wij dat niet ofzo?
Ze zijn ook zo klein, de meesten althans!

Jaren geleden maakte ik iets intens goors mee.
Op mijn kamer vloog een dubbeldekker vlieg, een zware bromtoon was het gevolg.
De hele tijd een flink zwaar VLIEG-tuig (lees dit drie keer na…vliegtuig, vlieg en het is tuig! Woordspelingen daar houd ik van)
Nou goed het begon flink irritant te worden want de vlieg bromde al een uur in mijn kamer en ik kon de slaap niet vatten.
Met mijn bijziende ogen stond ik boos op en zocht een krantje oid wat maar voor handen lag, en ja hoor ik vond een reclame die toch de prullebak in kon, c 1000 oid..
(smile)
En ik mepte in het wilde weg in mijn halfduistere kamer, plots hoorde ik een lichte plof en ja…het vliegtuigje was gevallen!
Nu ja ik zou het gevaarte dan ff opruimen en ik bukte op de grond om het vuige beestje op de folder te schuiven.
Tot mijn verbazing kwam er iets wits uit de vlieg, en het krioelde nogal.
Dat was een enorme schok natuurlijk.
Ik ontstak het grote licht, deed mijn lenzen in en bekeek het wonder.
De geboorte van levende maden in moeders de vlieg oid?
Ik heb het nooit begrepen.
Vol afgrijzen heb ik die zooi opgeruimd.
Walgelijk!!!!!!!!!!

Misschien was het zware vliegtuig wel zwanger oid.
Krijgen ze dan levende maden?
Since when?
Brrrrrr…

Zo ook plots jaren terug, ik de achterdeur wilde openen, het was al vrij laat in het weekend.
Het leek net hitchcock maar dan anders.
Het hele raam zat vol met krioelende omhoog kruipende maden!
Het zat er vol mee!!!!!!!!!
Unbelieveble!
Vol afgrijzen zag ik het gespuis kruipen…duizenden zo niet miljarden…van die maden over je schuurdeur inclu raam….
damn!
Ja wat dan…wat moet je dan doen?
Nu de tuinslang gepakt…flink heet water en maar spuiten…het was te ranzig voor woorden.
In de tuin krioelde het, overal krioelde het onvoorstelbaar.Your worst nightmare, geloof me.
Gekke was er lag niets in de tuin wat dat kon veroorzaken, ik had niets weggegooid aan etenswaren en zelfs de container was schoon.

De volgende dag krioelde er nog plenty in de tuin, dus de hogedrukspuit erop gezet.
Echt zo ranzig!!!!!!!!

Misschien had iemand iets weggegooid de tuin in, bij ons?
Bbq en een stukkie meat of botje inclu ongare zooi…? Misschien in de struiken ergens een dode vogel?

Geen flauw idee, ik hoop niet dat ik hierbij mensen op gedachten breng in zake wraak acties oid.
Dit is echt smerig!!!!!!!!

To bad to think about it.
Dus sindsdien heb ik PTTS als ik vliegen zie hé,hé!
Ik hou ook niet van vliegen, letterlijk en figuurlijk.

©Angel-Wings

 

 

Een onbewuste vrouw zijn…

Een onbewuste vrouw zijn…

Nou ja, altijd beter dan bewusteloos natuurlijk, maar toch!

Op een mooie zomerse dag, in de zomer natuurlijk, had ik mij in een weekend verslapen, terwijl er iemand langs zou komen om een oude fiets op te halen.
Het was een intens oud barrel en ach iemand wilde er nog wel een tien euro voor uitgeven.

Fine with me, ding stond gruwelijk in de weg.
Je kent het wel struikeldestruik in de struiken oid… schiet gewoon niet op.

Onderwijl net wakker geworden ging de bel al.
Damn!!!!!!!
Nu al??!!!
Ja, nu al!
Snel een jurk uit de kast getrokken en daaroverheen toch snel een snelle Jelle shirtje.
Strak, ritsje erin, moest kunnen immers, geen blik waardig in den spiegel rende ik naar beneden.
Pfieuwwwwwwwww…: De deur ging open.
Voor mij stond een jongeman met een flinke krullenbol.
Hij gaapte mij aan. Ik dacht nog; “Ist een autistje”, dat kan hé, tegenwoordig met al die inentingstoestanden.
You never knowwwwwwwww.. anyways hij was wat traag in het reageren.
U komt voor de fiets toch? Vroeg ik maar voor de zekerheid.
Hij knikte van Ja.
Oké kom maar binnen de fiets staat in de tuin.
Wat hij allemaal dacht weet ik dus echt niet, ik had het achteraf best willen weten.
Maar ja ik de onschuld zelve, had niets door.
In de tuin keek hij mij weer doordringend aan, met een blik die ik dus nooit kan peilen, zou ik zelf een autistachtige zijn?
Kan hé, dat je dat niet weet ofzo?

Zijn blikken daalden wel af, dat dan weer wel.
Ik vond dat best vreemd want, waarnaar dan?
Nou goed ik was wel blij dat die vreemde snuiter weg was want veel had hij niet gezegd.
Tot ik in huis kwam en…. in de spiegel keek.
Mijn God, wat had ik nu toch aangetrokken, met mijn duffe hoofd?
Toen ging er pas een lichtje branden… ik schoot in de lach, dat doen autisten nooit om zichzelf toch?

Ik heb er toen maar een selvie van gemaakt.
Het was net Plopsalalalaland…
Vreselijk!!!!

Het witte veels te strakke shirtje heb ik hierna nooit meer gedragen!

—-

Zo fietste ik ooit richting de stad, iedereen toeteren naar mij?
Ik wist niet wat mij overkwam, vriendelijke mannen in auto’s die mij voor lieten gaan!

Ja, ja…het ging zo vanselfie allemaal.
Misschien zag ik er goed uit oid die dag, ik had geen flauw benul gewoon.
Soms heb je dat hé, dat je straalt ofzo?
Tot ik die dag thuiskwam,  ik mijn intens doorschijnende blousje…zag…
En ik droeg geen Bh…

Dan ben je dus een onbewuste vrouw!
En dát ben Ik!

 

Het Scheppingsverhaal volgens mij

Op een dag toen werd de mens geboren zomaar vanuit een zaadje in de lucht

Photobucket

Het was een leuke baby!Het moest zichzelf zien te redden want hij had geen ouders?:chinrub:

Photobucket

God zag dat het alleen was en bedacht er nog eentje

Photobucket

Dat was gezellie zeg! Niet meer alleen maar samen! God gaf ze een geslacht dat alleen in elkaar paste!Want God nam het deel van de man uit de vrouw, men noemt dit ook wel RIB maar tegenwoordig heet dat ook wel een penis.

Photobucket

Zo ontstond ook het begrip Tweelingziel

Een soort Yin & Yang, ze konden niet met maar ook niet zonder elkaar! Yin & Yang zijn dus gewoon man en vrouw oftewel tweelingzielen.

Photobucket

Toen begon het gespeel van die twee en God zat zich wat te vervelen en om de tijd te verdrijven bedacht God iets nieuws uit nml een duivel

Photobucket

Zo dat was weer eens wat anders dan anders enne God moest er wel om lachen zo af en toe, want het duiveltje plaagde de twee kleintjes wel enorm hoor! Hij gaf ze appels en peren maar ja dat is weer een ander scheppingsverhaal!

Toen het duiveltje wel heel erg stout werd bedacht God weer wat anders, jaja hij was zeer creatief!

Hij maakte een Engel..en hij vond eigenlijk dat elk wezen en een engeltje bij zich moest hebben en een duiveltje, zodat ze elkaar in evenwicht konden houden!

Photobucket

Tegenwoordig noemt men dit ook wel gidsen ..

Toen de tweelingzielen groot werden vond God dat het tijd werd voor een nieuw fenomeen en dat was een goede set zeg nu zelf :-p

NmlDe Liefde! Jaja…Het was me wat!

God Toverde maar door en door het werd wel gezellie zo

Photobucket

Kijk hem toveren tis toch wat!

Photobucket

De tweelingzielen kregen kinderen

Photobucket

En toen die groot waren kregen die kinderen weer kinderen

Photobucket

En toen die weer groot waren kregen die ook weer kinderen

Photobucket
Photobucket

tegenwoordig heet dit incest!

oke het is een apart verhaal maar zo is het wel echt gegaan!

;-)

Dusssssssssss

Geluk in de liefde maar…

Geluk in de liefde maar…

Soms kom ik haar weer eens tegen.
Een kleine knappe dame, echt klein, alles aan haar is pietepeuterig klein, niet dat ze zelf nu zo mini is oid, maar haar gezichtje, haar ogen, haar neusje.
Ze vertederd je!
Hoe dan ook.
Ze is enthousiast en gewoonweg een ontzettend lief mens.
Ik mag haar graag.
Als ik haar tegenkom en we spreken elkaar, gaat het toch weer over de pijn in haar leven.
Ach ja, zeg ze dan jolig, het is niet anders.
Nee en toch.
Wat jammer want ik weet zeker dat ze geweldige ouders waren geweest.
Ze houden intens veel van elkaar, maar een kind had hen zoveel meer gegeven in het leven.
hun hartewens.
Die nooit uitkwam.
Ze houdt zich sterk en vecht ertegen.
Ik merk het aan alles.
Ik dacht nog pleegouder zijn, zou ook nog kunnen bv?
Maar ik zeg het maar niet.
Haar ogen stralen als ze haar wens uitspreekt, als ze op vakantie zijn en dat kleine grut zien…Oh ja heerlijk zegt ze dan, met om haar kleine mond, een glimlach die intens straalt.
Nogmaals denk ik voor de zoveelste keer, wat jammer dat deze mensen geen kinderen konden krijgen want juist zij…
Maar je hebt het niet voor het zeggen.
Ik heb geen geluk in de liefde bv. Je kunt niet alles hebben of toch?
Geen idee.
Ze houdt zich kranig de kleine dame.
Maar als ze mijn knappe zoon plots ziet, dan merk ik toch weer een kleine fletsheid, die in haar ogen opduikt.

Een verdonkering van de hoop, op iets dat nooit mocht zijn, maar ook zij had immers, een zo grote zoon of dochter kunnen hebben.
Het is geen jaloezie daar ben ik van overtuigd zo is zij niet.
Ik begrijp het wel en vind het intens jammer voor die twee mensen, die zo graag…En dan te bedenken dat er zoveel ouders zijn die niets om hun kinderen geven.
Het leven is niet zo eerlijk immers.

Ik huil toch ergens een beetje met haar mee, als ik haar weer eens gesproken heb.

Opgelost punt

Even naar de groothandel met mijn zoon.
De waterkoker hing nml en hij was nog niet zo oud. Drie maand me dunkt.

De man achter de balie zei, ik ruil hem gewoon om. Ik zeg: Ja… lastig anders zonder waterkoker.

Verder was hij vrij stil…

Even later, ja hoor, daar kwam toch een klein kritiekje… is vaak zo, bij ruilen! 
We moesten de waterkoker wel schoon houden natuurlijk.
Ja? Ik keek hem vragend aan, ja, dat knopje zei hij toen.

Ik dacht nu kan ik gaan zeuren over dat we de waterkoker schoonhouden of…

Ik zeg heel droog, ach, u weet hoe dat gaat op kantoor, hé? *smile*
Kijk mijn zoon aan en zeg, dit moeten we toch wel even overleggen met onze schoonmaakster.
We keken elkaar aan met die intense blik van verstandhouding, zo van: lach niet!
En dan heel droog en relaxt, samen de zaak uitwandelen… geweldig!!!!!

 

Hans en Grietje maar dan heel anders!

Hans en Grietje maar dan heel anders!

Op een dag gingen we plotsklaps zomaar uit eten met familie.
Dat was gezellig en leuk!
Supers, dus we togen op weg in een auto met jan en alleman.
Het was zalig weer buiten, een zalige nazomer.
De omgeving was prachtig.
En gezellig zaten we buiten te smikkelen en smullen aan een prachtige tafel, van een heerlijke maaltijd.

Mijn kind van 2,5 speelde met de andere kinderen in het restaurant.
Het rende juichend rond en ze speelden door het hele restaurant heen.
Natuurlijk had ik al een luier moeten verschonen, maar je weet hoe dat gaat.
Gezellige gesprekken aan tafel en je vergeet wel eens wat.
Op een gegeven moment moesten enkelen even naar het toilet.
Dus dan ging je mee, ook even kijken naar je kind, die je wel af en toe voorbij zag rennen, maar goed alsnog hé?

In de gang van het restaurant lag een raar wit spoor.
Waar je ook keek, het lag er, ik zei nog gekscherend tis net Hans en Grietje.
Mijn moeder lag dubbel van het lachen.
Mijn jongere neef niet minder.

Mijn kind komt voorbij rennen en ik zie een enorm grote natte luier hangen…
Echt dat je zegt, Huggie Huge…
Het was niet langer normaal te noemen.
Langs de beentjes, kruimelden kleine luierdeeltjes op de vloerbedekking.
Mijn kind was oorzaak van de kruimeltjes overal op de vloer.
De bediening kwam mij vragen of ik dit wel even zelf wilde opruimen.
(In feite absurd want je betaald er toch voor dat ze zelf stofzuigen?)
Maar goed ik deed dat dus even.
Met de stofzuiger in de hand was ik blij dat de meesten buiten aten en niet binnen.
In een hoek achter een deur hoorde ik intens gegiegel.
Als ik kijk zie ik mijn moeder en mijn neef totaalllllllll plat van het lachen.

En nee een fooi kreeg men niet in dat restaurant.

©AngelWings

 

Kindertraumaatjes

Ooit begon ik mijn schooljaartjes als 4 jarige op een Christelijke school.
De enige nette in de buurt, welke net genoeg was voor mij, om mij op te leiden tot een Angel-Wings :-))))))

Ik heb er 3 jaartjes opgezeten…dat dan weer wel!

Maar goed we moesten vaak zingen natuurlijk.
En dat vond ik ook wel leuk natuurlijk.
Gelieve niet allenig, want dat vond ik vreselijk, ik verschool me liever achter de groep, maar zingen vond ik wel leuk.

Tot de dag kwam dat de juf ons het lied van Abraham leerde.
Mijn Hemel…dat was een eng verhaal?
Ik was dan ook danig onder de indruk van het liedje.
Tjeeh zeg, ik vond het ook wel eng.
Maar ja, zo ging dat vast in die bijbelse tijden oid en vragen of het echt waar was, dat deed je niet zomaar.
Met pijn in mijn gevoelige kinderhartje zong ik dan zachtjes mee.
:-(((( En toch…op een dag vond ik het ook wel een beetje stoer hé?
Die Abraham toch!
Ja, nee dat was wat zeg!
Dus zong ik al wat harder mee, ik ging het zelfs heel stoerrrrrrrr vinden!
Dus ik zong nog harder mee en voelde zelfs een soort trots in mij komen als ik harder zong!
Geweldig dat die man dat mee moest maken allemaal!

Waar je als kind al niet over nadenkt, ik was 4,5 jaar oud…
Beetje verlegen wel, ik mocht graag spelen enzo en schilderen, maar woei dat rekenen later!
Get a life! Ga me daar moeite doen op een papiertje,  dat was in klas 1…nu noemt men dat groep 3.
Neuh ik vulde zomaar wat in, kom ging me ff druk maken om wat nummertjes, daar had ik geen zin in zeg!
Voor men mij zover kreeg dat ik zin kreeg in rekenen…dat duurde wel ff hoor.
Ik vond het echt stom gewoon!

Maar goed om even terug te komen op dat lied van Abraham, wat ik dus dacht als kind!

Het lied gaat zo:

Abraham
Abraham, Abraham,
verlaat je land, verlaat je stam.

Abraham, je moet gaan wonen 
in het land dat Ik zal tonen.
Tel de sterren in de nacht,
zo groot wordt jouw nageslacht.

Weet jij als kind van 4,5 jaar oud wat nageslacht was?
Ja een slager op de hoek, oké?
Maar nageslacht, veels te moeilijk nog en wie legde dit uit aan vierjarigen?
Niemand!
Nee je moest zingen koste wat het kost!

Ik dacht dus echt dat die arme Abraham geslacht werd door God oid…vreselijk vond ik het.

Maar ik ben opgelucht dat ik er nu pas achter ben dat het dus niet zo was!
:-)))))))))

Trauma opgelost!

Voor nog meer kinderliederlijke nummers LINK

Als je kind de deur niet open doet voor jou!

Als moeder moet je wel eens de ramen wassen!
Dus op een dag deed ik dat en mijn kind zat lekker voor de televisie naar de Teletubbies te kijken.
Dan kon ik even rustig de ramen soppen.
Af en toe zwaaide ik door het raam, maar geen blikken of blozen, de Teletubbies waren er op dus….
Geen enkele sjoegem! Totaal onverstoorbaar dus.
Zoals gewoonlijk waaide de voordeur dicht voor mijn neus.
Ik wilde net naar binnen gaan, BHWaMMMM!!!!!!!! Sta je dan met je emmer….
Ik tikken op het raam, mijn kind keek mij aan met een blik van: “Wat mot je”?
Maar geen kind die de deur even ging opendoen voor zijn moeder hoor.
No way! En wat ik ook uitbeeldde aan gebarentaal, wijzend richting de deur, niks!
Feeling really uneasy and creeped out after watching Teletubbies. | 22 Things All PBS Kids Will Never Forget

Nada! Gewoonweg niet aanwezig! Misschien had ik moeten wachten tot het programma afgelopen was?
Geen idee, maar een tweejarige snapt het nog niet zo allemaal.
Ik heb dus aan de achterkant van het huis over de schutting moeten klimmen.

Levensgevaarlijk tuurlijks, vooral met die emmer in de hand.

Maar goed…Ik had mijn les geleerd, want hierna ging ik nóóit nog de ramen wassen, zonder sleutel!
Zie je mij ramen wassen, zeker weten dat ik een sleutel bij me heb.

Mijn kind is inmiddels oud en wijs genoeg, maar toch hé?

Friesland

In het Friese land, woonde ik enkele jaren in een groot roodbakstenen huis met een enorm grote tuin.
Het was er geweldig wonen.
Ik heb genoten.
Mijn vader een Fries, was anders dan men kent vanuit de stedelijke steden.
Ruig en easy going, ik heb me enorm met hem vermaakt.
Hij ging wel eens koper branden, dan haalde hij koperdraad uit oude televisiekasten en die delen gingen op een vuur in de tuin en dan brandde het plastic er vanaf.
Later gingen we dit netjes oprollen in de mooiste tinten koper.
Ik genoot altijd als we bij dat vuur zaten, beiden stil en in gedachten.
Er was geen woord nodig voor ons, we waren samen in harmonie. Dit ervaar je met weinig mensen.
Dat, dat kan. Het is ergens heel bijzonder als je zulke mensen tegenkomt in je leven.
Anyways, op een dag, rende mijn hond de straat over en schampte een bil onder het wiel van een auto.
De hele bil lag open en bloot. Rozig bloot.
Echt gruwelijk. Maar goed in die tijd was er niet zoveel geld voor een dierenarts.
Dus mijn pa wist de oplossing.
De fles jenever werd uit de kast gehaald, naald en draad, welke werd ontsmet met vuur, en daar zaten we dan in een oude mercedes op ons erf.
Ik mocht hechten, als kind van negen jaar oud.
Mijn vader hield de hond vast en we goten wat jenever over de wond.
Daarnaast naaide ik voorzichtig en secuur 4 hechtingen in de bil van mijn hond.
Piepen deed ze bijna niet, blijkbaar was het doof geworden van de pijn en de jenever.
Vier knoopjes moest ik leggen, dat lukte prima met mijn kleine vingers, mijn vader had dat niet gekund met zijn grote handen nml.
De hond is perfect genezen!

Ik zou zeggen don’t try this at home enzo…maar goed, het was gewoon zo in dat Friese land.

Mijn oma ook een Friezin, vertelde altijd hoe ze vroeger jonge katten een knipje in het oor gaven!
Dan werden ze minder snel ziek.

Vroeger dronken katten melk, nu zijn ze er net als mensen vaak allergisch voor, dat krijg je met dat pasteuriseratieproces.

Ik wilde als kind ook altijd een tamme kraai, welke ik meermalen meenam naar huis.
Maar mijn moeder vond dat nooit goed. Dan moest ik ze terug brengen 🙁
Ik heb een maandje of 3 een tamme kraai gehad, die op mijn schouder zat en welke ik te eten gaf met wurmen etc.
Wat wil een kind nog meer eigenlijk?
Ik had duiven waar ik mee rond liep, en ze waren mijn vrienden.
Kreeg vaak ook vriendjes van school, maar ik wist dan vaak wel wie echt een vriendje was en wie enkel kwam voor de dieren. Die waren snel exit.
Nee die paar jaren in Friesland waren fantastisch!

Een prachtige natuur, vrijheid, en nadenken over allerlei.
Vaak de weilanden in, wandelen, de bossen in, wandelen, lopen, lopen en nog eens lopen. Lopen in rust en de natuur.
Met je pa bij een kampvuurtje zitten, gewoon wat niksen en nadenken en weinig zeggen omdat dat kon gewoon.

 

 

Het postkantoor

Het postkantoor

Even een pakketje wegbrengen, betaalde netjes, en kreeg 4 ct terug.
VIER cent, 2x 2 cent dus en deze kan ik niet meer uitgeven in de winkel.
Ik zeg sorry maar ik wil 5 ct terug want hier kan ik niets mee.
Ja maar wij zijn een financieel bedrijf en wij ronden niet af.
Ik zeg als jullie een financieel bedrijf zijn weet je ook dat je niet meer met 2 ct kunt betalen?!!!
Jawel hoor zegt ze, bij de Aldi wel. Ik zeg pardon? Ik kom nooit bij een Aldi dus ik moet naar een Aldi van jou om die 2 cent te betalen???
Ja nou je krijgt geen 5 cent van mij, zei ze narrig.
Ik zeg weet je wat?
Ik schoof haar de 4 ct toe..
Dan hou je deze toch lekker zelluf?
Daaaaaaaaaaaaaggggggggg!

Tjah ze is nu 4 ct rijker..maar niemand geen enkele winkel wil nog 2 centen aannemen dus in feite kreeg ik toch al niets terug van haar dus ik hoop dat ze lekker zitten in haar behind!