Vermoeid

Verachting
kromt vanuit je tenen
op tot in je ziel
de top
bereikend
Denk je weer eens teveel
na

Vermoeid
is je ziel
Omdat je teveel wilt
teveel doet
en wenst
en niets haalbaar is
alsnog
gedeeltelijk
en toch
ach

De stilte daalt neer in je ziel
en je denkt
dat je tijd nog wel eens komt
maar is dat werkelijk wel
wat je zocht?
Is het niet
dat, dat gedrocht je neerzet,
niets is, dat Jij was
en bent
en jij gewoon een eerlijke vent
te vaak op je neus viel,
en de wereld te vaak
de wassen neus
bleek
en jij
je wonden likte
in keiharde verwoordingen waar je niets van meende?

Wees toch eens je zelf jij
je bent het zo waard
meer nog dan menigeen