“Tussen het Licht en de Schaduw”

“Tussen het Licht en de Schaduw”

Ze ontmoet hem niet.
Hij overkomt haar.

In de geur van koffie en ochtendmist, terwijl haar haar nog naar dromen ruikt, verschijnt hij ineens — niet als een man, maar als een herinnering die ze nog moest meemaken.
Zijn ogen zeggen niets. Maar ze zeggen ook alles.

Hij is getrouwd.
Met haar niet.
En toch, als zij lacht, vergeet hij de huwelijkse plicht, de gezinskalender, en zelfs de verjaardagen van zijn kinderen.

Ze zegt niets.
Ze zwijgt als een violist wiens snaar net brak.

En in dat zwijgen ligt alles.
Zij weet dat dit niet kan.
Hij weet dat hij niet mag.

Maar de liefde weet niets van regels.
De liefde heeft geen trouwring, geen handtekening, geen hypotheek.
De liefde leeft in dat kleine moment,
waarin hij haar aankijkt alsof ze de reden is dat sterren nog bestaan.

Elke dag bedenkt hij een excuus om langs haar route te lopen.
Zogenaamd toevallig.
Zogenaamd achteloos.

Maar zijn hart bonkt als een drumsolo in zijn borst.
En haar glimlach zegt:
“Ik weet het.”

Ze raken elkaar nooit aan.
Maar in hun hoofden hebben ze elkaar al honderd keer vastgehouden
— tegen de muur,
onder een regenbui,
op een zondag die nooit eindigde.

Hij gaat steeds terug naar huis.
Naar haar. Naar Ilse. Naar het afgesproken leven.
Maar zijn ziel?
Die is blijven hangen in de ogen van de vrouw die hij nooit had mogen liefhebben.

En zij?
Zij loopt door.
Maar ze draagt hem.
Zoals je een gedicht draagt dat niemand begrijpt,
maar jij…
jij wel.