Scooby Doo

Scooby Doo

Scooby Doo,
je ogen —
mistig,
bijna blind.
Jankend viel je om,
je liet alles gaan.
De prijs van ouderdom.

Een deel was je van mij.
De dag dat je ging slapen
voor altijd
brak aan in de vroege ochtend.
De tijd ging veel te snel,
tot mijn spijt.

Ik moest je wel laten gaan.
Ik zie je nog zo staan,
met je stramme pootjes,
nietsvermoedend,
met je bijna blinde ogen.
De laatste loodjes…

Wat hebben we jou bedrogen.

De laatste keer een autorit,
nog eenmaal op mijn schoot.
Ik streelde je vacht,
hield je vast.

De spuit…
het verdriet was veel te groot.

Minuten later
kwam je aan bij het licht.
Toen was jij,
mijn lieve, lieve  hond,
dood.

1994?