Niet zomaar

Niet zomaar

Negen maanden was ons leven
in mijn buik.
Bijna volgroeid —
toen sloeg en spuwde je mij zomaar.
Je schold me zelfs uit voor hoer?!

Ik wilde naar boven gaan.
Je gedrag was weer niet normaal.
Opeens dat woord,
gewoon zomaar —
het werd het begin van het einde tussen ons.
Gelukkig maar.

Toen ik naar je keek,
dacht ik:
Vanaf nu hou ik nooit meer van hem.

Na vele lange uren,
door al dat verdriet,
werd ons kind geboren.

Het is mijn kind.
Daarom.
En niet zomaar.