Jan de Worm en de Vlam der Waarheid
Jan de Worm en de Vlam der Waarheid
Het was een zonnige middag in de tuin. De vogels floten, de palmbladeren wuifden zacht, en ergens onder een madeliefje lag Jan de Worm. Hij droomde. Niet van regen, niet van compost, maar van een toekomst als bodemheld des Vaderlands.
“Ik ben geen gewone worm,” zei Jan vaak tegen zichzelf, “ik ben een revolutionair met segmenten.”
Maar toen… kwam Wings. Niet als vijand, maar als vurige kracht van orde. Gewapend met de
Onkruidbrander 3000 (vlammenwerper-editie), trok je dapper ten strijde tegen de tirannie der brandnetels en het 7 gebladerte.
Jan, die net een verse hap aarde opsnoof, merkte te laat dat het onder hem ineens wat warm begon te worden.
“HOI! HEEY HALLO?! DE BODEM BRANDT!” riep hij nog, maar zoals zo vaak bij wormen, had niemand oren om het te horen.
De rest is geschiedenis. Of liever gezegd: biotoopdrama.
Jan wrong zich in zijn laatste pirouettes, rook een vleugje barbecue, en ..
Maar Wings, heldin-met-een-hart, keek toe.
Je zag hem. Half geroosterd, en al een beetje krokant, een vleugje wormengeur met nootachtige ondertoon.
Je keek hem in zijn ogen (nou ja, als hij die had gehad) en zei:
“Jan… ik zal je niet laten lijden.” Het was erop of eronder, lieten we Jan lijden?
Kronkelend zijn einde tegemoet gaand met verschroeide worm onderdelen voor misschien nog een 1 dag?
Je weet 1 dag is voor een worm wel 30 jaar ofzo.
Er zat maar een ding op, het onkruidcrematorium op de volle vlam gezet en ja…
En zo werd Jan de Worm gecremeerd met eer.
Niet als onkruid.
Maar als krijger.
Als vriend.
Als… legende.
We lieten Jan de Worm niet lijden immers.
En sindsdien groeien de bloemen op die plek nét wat mooier.
Alsof Jan nog steeds een beetje meedoet.
Rust zacht, Jan.
De aarde was je thuis, maar het vuur maakte je eeuwig.
Moraal van het verhaal:
De onkruidbrander maakt soms meer kapot dan je lief is.
Padden, spinnen, miertjes en wormen.
En hopelijk niet je lange rok.