Handleiding tot veroudering zonder waarschuwing

Ik heb een verzameling verzamelingen verzameld via family and friends enzo…

***Ouder worden is als langzaam in een bananenschil glijden die je zelf hebt laten vallen.
Je denkt: “Ach joh, ik voel me nog twintig!” — tot je op een dag voorover bukt en je rug klinkt als een knakkende tak in een winterbos.

Neem nou de spiegel. Vroeger je vriend, nu een passief-agressieve verrader.
Je kijkt er vluchtig in, gewoon even om te checken of je zonnebril recht zit — en BAM, daar zit-ie: een haartje. Op de kin. Glimmend in het zonlicht alsof het net gepolijst is door een engel met een sadistisch gevoel voor humor.
Het liefst kijk je er helemaal niet meer in, godsamme.

En die haartjes hè, die groeien ’s nachts. Echt waar. Het schijnt dat veel lady’s niet doorhebben waar dit vandaan komt. Overdag is er niks aan de hand. Maar zodra je slaapt? Poef! Nieuw, een haar op je face. Wie heeft dat goedgekeurd?

En je haar… was ooit glanzend en volumineus.
Nu is het “wat is dit voor een droge graftakkenbos”. Dat wordt mega veel cremespoelings aanschaffen en 2x aanbrengen het liefst.

Dan het lijf. Het begint met een muffin-top en eindigt als een complete bakkerij-afdeling. Je buik komt op plekken waar je vroeger taille had.
Broeken met knoopjes? Wie heeft daar ooit op gestemd?

En dan ineens — heel geniepig — ga je rare geluiden maken bij het opstaan. Zo’n “ooofffff”-geluid, alsof je een dieselmotor moet opstarten. Je knieën kraken bij elke trap en je vraagt je af of dat geluid nou van jou kwam of van het meubilair. Spoiler:  Jij was het dus mooi zelf.

-Ook mooi: je vergeet dingen. Je loopt een kamer in, weet niet meer waarom. Je staat in de kast en denkt waarom ook alweer… Je surft online en denkt wat wilde ik ook alweer zoeken?
Je legt je bril weg… op je hoofd. Je zoekt je telefoon, die je in je hand houdt.
Welkom. Dit is het ouderenpretpark zonder uitgang.

Maar hé… er is ook iets moois aan.
Je lacht harder, voelt dieper, en je geeft steeds minder om wat anderen vinden.
Behalve dan dat haartje op je kin — dat moet gewoonweg optyfon.

-Je botten waren ooit je geheime superkracht — veerkrachtig, soepel, geluidloos.
Nu kraakt je enkel als een oud houten schip wanneer je uit bed stapt, en bij elke beweging hoor je een soundscape van je eigen lichaam:
“knek… knak… plop… OEH!”

-De leesbril-fuik alsof ze het erom doen!?

Eerst had je een bril voor veraf.
Toen eentje voor dichtbij.
Nu heb je er drie, plus een zonnebril op sterkte, plus die ene die ergens ligt.
Waarschijnlijk op je hoofd.
Of in de koelkast.

– Mentale mist
Je loopt naar de keuken met een missie.
Komt daar aan, kijkt om je heen en denkt:
“Waarom ben ik hier? Wie ben ik? Waarom staat de kat op het aanrecht?”
De kat hoort daar ook niet, trouwens.
Maar hij is oud. Net als jij. Jullie snappen elkaar.

De kledingcrisis
Broeken met elastiek zijn ineens je beste vrienden.
En hakken?
“Waarom zou je jezelf dat aandoen?”
Liever sokken in sandalen dan een gebroken heup bij de brievenbus.

En de onderbroeken zijn bij sommige dames ineens groter dan je kussensloop vroeger was. Comfort is het nieuwe sexy.

En dan… de sociale gevolgen
Je vrienden praten over… pillen.
“Neem jij ook magnesium?”
“Ja, maar alleen als ik niet vergeet mijn vitamine D te nemen.”
“Mijn knie zei gisteren dat het gaat regenen.”

Je gaat niet meer uit. Je gáát naar bed. Om half tien.
En je bent blij.
Echt blij.
Want dan kun je eindelijk horizontaal liggen met een warme kruik.

Maar weet je wat het allermooiste is?

Je geeft geen snars meer,
over wat mensen denken.
Over hoe je eruitziet.
Of je make-up perfect zit of je haar goed.

Je bent een overlever.
Een vetplant met ervaring.
Je weet dat het leven niet zit in een gladde huid, maar in littekens, lachrimpels en verhalen over haartjes-op-de-kin-momenten.

En dat is het nieuwe sexy.
Dat is rock-’n-roll. Trancy whatever…
Dat is ouder worden met stijl.
Of op z’n minst met humor.

-Oriëntatie? Wat is dat?
Je loopt de trap op met je leesbril, een wasknijper, je telefoon en een lepel.
Beneden ligt nog je sleutels, je boodschappenlijstje én je reden waarom je überhaupt naar boven ging.
Je eindigt met het vouwen van was die je eigenlijk had willen wassen.
Je hebt het warm, maar je hebt het koud.
Je doet een vest aan. En dan weer uit. En dan weer aan.
Je huis lijkt een aflevering van Expeditie Chaos.
En jij bent de enige deelnemer.

– Koken als een alchemist
Je gooit kruiden op gevoel.
Dan proef je: niks.
Dus nog een snufje.
En nog een.
En dan: BAM.
Het lijkt wel of je een vuurspuwende draak hebt gekookt.
Je tong verbrand, je darmen huilen en je partner vraagt of je stiekem wraak wilde nemen.

– De wereld begrijpen? Succes.
Je kijkt tv en denkt bij elk reclamespotje:
“Wat is dit voor onzin?”
Mensen praten in afkortingen.
Programma’s zijn hysterisch.
En influencers zeggen dingen als:
“YOLO, ik ben lowkey obsessed met m’n glow-up, snap je?”
Nee. Je snapt het niet.
Je mist “de Fabeltjeskrant” en denkt bij elk TikTok-filmpje: “Wat een zonde van de stroom.”

Romantiek? Zeker wel. Maar dan anders.
Romantiek is nu:
– Dat je partner je rug insmeert met tijgerbalsem.
– Dat hij niet begint over seks, maar over een goede slaaphouding voor je rug.
– Dat jullie samen een bodempje wijn drinken en allebei om 21:00 zeggen: “Zo, dat was gezellig hè?”
En je meent het nog ook.

– Het geheim?
Je wordt ouder.
Je vergeet meer.
Je hoort slechter.
Je knieën doen moeilijk.
Maar weet je wat je wél doet?
Je leeft.
Harder. Wijzer. Eerlijker.
Met verhalen.
Met rimpels die bewijzen dat je hebt gelachen, gehuild, voluit hebt geleefd.

En als je een keer struikelt, lach je gewoon, zeg je: “Zo hoort dat, bij leven met pit.”
En dan ga je verder.
Op pantoffels. En zelfs de container haal je op – op je sloffen.
Met stijl.
Met jouw vetplant-power.

En niemand gelooft je als je zegt:
“Ik was vroeger lenig hoor!”
Lenig!? Jij?
Ze kijken je aan alsof je ooit in de rekstok hing met een banaan in je hand en een Walkman op je hoofd.
En je denkt: ja. En toen kon ik ook nog zonder bril lezen.

En slank jij? Dan schudt men het hoofd meewarig denkend dat je liegt ofzo.

– Stoelen met ruggensteun = levenspartners
Je waardeert stoelen op een diep niveau.
Echt diepe liefde.
Je voelt een band met je favoriete stoel.
En als iemand anders erop gaat zitten…
Dan verander jij in een rustig ogende psychopaat met een glimlach.
“Geen probleem hoor, zit maar… het is maar m’n hele steun in dit leven.”

– Geluid?! Te veel geluid!
Je hoort vogels fluiten.
Vroeger was dat mooi.
Nu denk je: “Hé, rustig aan met dat tsjirpen, ik probeer me te concentreren op m’n puzzel van 1000 stukjes met allemaal dezelfde kleur!”
Kinderen die lachen?
Te luid.
Buik die rommelt? ( en waar komt die dikke vette opblaasventielend buik verhaal vandaan?)
Verdacht luid.
Je eigen ademhaling?
GOD, adem ik altijd al zó luid!? M.n. in video opnames met je mobiel, moet je die toch wat verder weg houden als je filmt?

– En tóch… ben je een baas.
Je hebt alles al eens meegemaakt.
Mode kwam en ging en kwam weer terug (hallo wijde broek van 1976).
Je weet dat liefde belangrijker is dan status.
Dat stilte goud waard is.
Dat lachen beter is dan botox.
Dat een zere rug nog steeds beter is dan geen ruggengraat.

En als je weer eens krom loopt, zeg je gewoon:
“Ik ben niet krom, ik buig… voor het leven.”

Er komt een dag… je wil het niet, je ontkent het, je veegt je scherm schoon met je mouw, maar nee: het ligt niet aan je telefoon. Je kunt het gewoon niet meer lezen. En ineens sta je daar, midden in de HEMA, loerend naar een kaartje waarop iets staat als “Happy Birthday”, maar je leest: “Huppy Brrdstuk”.

Dus ja, er moet een leesbril komen. Een LEES – BRIL.

Eerst probeer je het stiekem. Zo’n +1 van het rek, snel even op, oh kijk, ineens zie je alles weer haarscherp, inclusief de rimpels die je liever wazig hield. Maar zodra je ermee loopt, word je duizelig alsof je door een viskom kijkt. En mensen zeggen: “Wat staat het je goed! wat zie je er goed uit lekker pittig heur” Maar dat zeggen mensen ook over vingerloze handschoenen. En als je lelijk bent, zeggen ze het helemaal graag! Want oh dan ben je wel zo superknap.

Na een week heb je drie brillen: eentje in de keuken, eentje naast je bed, eentje op je hoofd terwijl je de hele woonkamer afzoekt. Oh en ook in je fietstas en je tassie, en in je jaszak.

En als klap op de vuurpijl, zie je op een dag ineens de haartjes in je neus. Ze waren er altijd al. Maar nu zie je ze… haarscherp.

• En met een wilde passionele ontembare liefde voor online koopjes bij Temu, zag je op Temu een “comfortabele gebreide trui met stijlvol design”. Nou, dat klonk als muziek in de oren. Men klikt op bestellen. Eén euro negenennegentig. Gratis verzending. Dát kon niet misgaan.

Een week later kwam het pakketje.  Half in het midden bij het hart, een mega logo van een aap!
En daar zag je:
Een gigantische aap, half knuffelbeer, half bezeten kabouter, met een opdruk:
“BANANA FIGHTER – KING OF ZOO STYLE”

“Ik dacht nog dat het een vlinder was!” riep je nog.

En dat alles hoort bij het ouder worden.
Leuk is een ander verhaal maar hilarisch is het vaak wel.
Sterkte alvast!