Eddy… wie kent hem niet… 🐸
Eddy… wie kent hem niet… 🐸
“Eddy, de Onverzettelijke – of het Epos van een Slijmerige Held”
In de stille uithoek van mijn tuin, onder het gebladerte van een overhangende palmboom, lag de smerige vijverbak. Niet zomaar een vijverbak. Neen. Dit was de arena van een levende legende: Eddy de Kikker. Olympisch kampioen tuinspringen, meester van de middernachtse kwaakconcerten en in de volksmond ook wel “de donkergroene flits” genoemd.
Maar toen… kwam de lente.
En met de lente… kwam ook zoals altijd de schoonmaak.
In een vrolijke bui – vol goede bedoelingen, zonnestralen en licht verstoorde slaap – pakte ik mijn tuinslang en de vijverbak werd onder handen genomen alsof het een vijfsterren-wellnessresort betrof dat klaar moest zijn voor de zomerdrukte. Algen verdwenen. Steentjes glommen. En ergens… gleed er iets zwarts, slijmerigs, mysterieus over de rand.
“Was dat een blad?”
“Een oud stuk kweniewatte?”
“Of… was dat… Eddy…?”
Niemand weet het zeker. Behalve Eddy. En misschien de ekster die al weken stiekem naar de bak loerde.
Dagen gingen voorbij. Geen kwaak. Geen plons. Geen Eddy meer.
Tot op een zachte lentemiddag, tussen het fluiten van een merel en het gezoem van een verdwaalde bij, uit het natte gras een zachte kuch klonk.
“Koek-koek,” hoestte het.
Maar niet als een vogel.
Nee. Als een verkouden amfibie met posttraumatische stress.
Eddy. Zwart als koffie, met wat alg achter z’n linker oog. Hij was terug. En hoe.
“Ze hebben me eruit geplonst,” fluisterde hij.
“Ik heb de goot overleefd. De regenpijp. De modderstroom van 2025.”
Hij keek naar de vijverbak, nu kraakhelder en ruikend naar lavendelreiniger.
“Ik vergeef haar… maar ik vergeet haar niet.” Eddy nam een sprong en ging heerlijk zitten op de nieuwe nep lotussen. Hij kwaakte weer even dat het een lieve lust was en nam hierna vrolijk wat borstkrol en rugslag zwemoefeningen, hij moest er weer even inkomen!
Sindsdien is Eddy weer terug op zijn troon – op een platte steen, net boven het wateroppervlak. Hij kwaakt alleen bij volle maan. En draagt altijd een klein moddermaskertje, als herinnering aan zijn overlevingstocht.
De moraal?
Was nooit je vijver zonder eerst “Eddy?” te roepen.