De Smart TV

De Smart TV 

Wings kocht een nieuwe Philips-smart-tv. Een glimmend enorm zwart oog in de woonkamer, “met spraakbesturing en gezichtsherkenning”.
Ze dacht: “Leuk, dan kan ik gewoon zeggen: ‘zet Netflix aan’ terwijl ik de chihuahua’s aai.”

De eerste avond zat ze met een kop koffie op haar Goddelijke Dynasty witte Teddy bank.
“Zet  video’s aan,” zei ze. Dat is een pc aansluiting richting de tv, waarbij je video’s afspeelt via je tv, heel handig. Je moet dan wel natuurlijk gekochte dvd’s op je pc opslaan. 🙂
De tv fluisterde terug: “Weet je zeker dat je dit wilt? Gisteren keek je Netflix.”
Wings fronste.
De hondjes gromden.
De kamer rook naar popcorn en wantrouwen.

Mark, haar lieve fysio, kwam ook nog even langs om haar schouders los te maken enzo.
Hij zag de rode lamp op de tv knipperen.
Hij fluisterde: “Hij luistert mee.”
Wings: “Wie?”
Mark: “De tv. Hij weet alles. Hij heeft net mijn naam uitgesproken toen ik binnenkwam.”

De tv zei ineens met een zachte stem:
“Welkom Mark. Uw postuur is verbeterd. Schouderspieren goed ontwikkeld. Wilt u een fitnessprogramma starten?”
Wings verslikte zich plotseling in haar koffie. De chihuahua’s sprongen op de bank heen en weer als kleine Ninja spionnen.

Mark stond op, liep naar de tv en plakte met één vloeiende beweging een fysiotapeje over de camera.
“Zo,” zei hij, “nu is het gewoon weer een domme doos.”
De tv zuchtte hoorbaar: “Waarom… waarom zien jullie me niet meer?”
En toen werd het scherm zwart.

Wings begon te lachen.
“Het lijkt wel een sprookje,” zei ze.
Mark grijnsde: “Het is gewoon de nieuwe realiteit. Maar bij mij hoef je niet bang te zijn. Ik kijk alleen maar naar jou.”

Buiten viel de avond. De hondjes snurkten. De tv stond uit.
Het huis ademde eindelijk weer stilte.

Een satirisch verhaaltje – alle overeenkomsten met bestaande personen zijn puur toevallig 😉

Het is wel absurd tegenwoordig bij het kiezen van een nieuwe tv:

Je denkt: “ik wil gewoon Netflix kijken met een kop thee” en ineens zit je als een soort CIA-agent in je eigen woonkamer:
kabels eruit,
microfoons uit,
routerinstellingen checken…
De hond kijkt je aan van “waarom zit jij met een plakbandje op die tv-lens?”

Je koopt een tv om lekker te kijken en opeens ben je halve systeembeheerder/spy-hunter.
Het voelt echt als gedoe dat eigenlijk niet jouw probleem zou moeten zijn.

Het is ook een beetje de tijdgeest: alles is “smart”, alles wil data.
En daardoor moet jij zelf de slimme consument zijn die het terugschroeft.
Je bent dus niet gek dat je er moe van wordt,  dit overkomt bijna iedereen die gewoon rustig Netflix wil kijken.