“De Grote Kluskoning (en zijn ego van 12 bij 12 meter)”
“De Grote Kluskoning (en zijn ego van 12 bij 12 meter)”
Er was eens een man die zichzelf de Kluskoning noemde. Niemand anders noemde hem zo, maar hij deed dat zelf luidruchtig genoeg voor ieder die het maar kon horen. Deze Kluskoning had een gouden hamer, dachten mensen. Maar in werkelijkheid was het gewoon een oude hamer, en als hij al ergens mee sloeg, brak er meer af dan vast zat.
Zijn favoriete project was niet de badkamer, de keuken of het tuinhek… nee, het was imago-renovatie. Elke keer als hij op bezoek ging bij zijn inmiddels volwassen kinderen, stond hij met zijn selfie-camera klaar: klik! Kijk mij eens vaderen! Kijk mij eens vroeg opstaan, terwijl ik normaal pas tegen lunchtijd uit mijn cocon kruip! Wat vond hij zichzelf geweldig, hij was zo een leuk mensch!
Hij drapeerde zichzelf altijd zó in het zonlicht dat hij net een heilige leek. Als hij een schroevendraaier vastpakte, deed hij dat alsof hij het zwaard van Koning Arthur uit de steen trok.
Het was geen leuke man.
Je kon er niet mee lachen ofzo. Altijd bezig met zijn ego oppoetsen ten koste van anderen.
Maar wat hij niet wist, is dat, terwijl hij druk was met zijn vader-voor-de-show-act, zijn exen allang doorhadden dat de enige echte magie in dit verhaal hun eigen kracht was. Dat zij degenen waren die nooit toneel speelden, die kookten, ruimden, troostten, luisterden, liefhadden zonder camera of publiek.
En de kinderen? Die groeiden op. En zoals dat gaat met kinderen: op een dag vallen de maskers vanzelf. En dan zien ze eindelijk wie de show speelde, en wie er écht stond — elke dag, zonder voorwaarden.
En op die dag… valt zelfs de selfiecamera stil.