De Eerste Kus & Het Grote Gemis

De Eerste Kus & Het Grote Gemis

Toen het moment eindelijk daar was, voelde het alsof de klok even stil bleef staan. Hij heeft verkering.
Niet zomaar een vakantieliefde, geen online flirt met een nickname als “Snorralax1998”, nee: échte verkering. Met huid, haar en lippen. Vooral dat laatste was wel even flink wennen.

De zoon — kieskeurig als een Michelin-chef met zijn goddelijke tover tomatensoep — had jarenlang elk meisje vriendelijk doch vastberaden afgekeurd. “Te luidruchtig.” “Ze at chips met open mond.” ” Ze liet een boer moeder dat kan toch niet? ” “Ze zei ‘hun hebben’.”
Moeder knikte altijd begrijpend. Ja jongen, je lijkt op mij. Wij nemen geen genoegen met een slappe zak friet.

Maar daar was ze dan. Zij.
Het meisje met de guitige ogen en prachtige lange donkere lokken  en een stem die zelfs Siri in de war bracht. Hij was verkocht.
En voor het eerst in z’n leven werd hij zoentekstueel actief. Al was hij aanvankelijk huiverig.

“En…? Gezoend?” vroeg moeder op zachte toon, met een mengeling van opwinding en angst. Ondertussen net doen alsof haar neus bloedde.
“Ja,” antwoordde hij voorzichtig. “Ik dacht wel even aan al die bacteriën, maar daarna liet ik het maar los.”
Een traan biggelde bijna over moeders wang, maar ze deed net alsof ze haar koffie morste.

Toen kwam de nacht.

“Ze blijft slapen, nu al, gelukkig heb je  een logeerkamer hé, lieverd?” vroeg ze met een stem als een piepend keukenkastje.
“Ja mam, natuurlijk,” zei hij lachend. “Maak je geen zorgen.”
Natuurlijk maakt een moeder zich zorgen. Het is haar fulltime hobby.

En toen werd het stil.

Waar hij elke dag belde — zelfs tijdens het koken (“Mam, hoe maak je ook alweer zelfgemaakte shoarma en knoflooksaus?”) —
Waar hij appte (“Welk wasmiddel is ook alweer voor spierwit?”)
Waar hij onaangekondigd binnenviel om een halve pan chili con carne leeg te scheppen…

… bleef het nu stil.

De stilte had een kleur: grijs.
De klok tikte luid, de koelkast bromde als een oude man en zelfs de honden keken verveeld.
Moeder staarde naar zijn lege stoel, zijn vergeten blazer aan de kapstok en die hing er toch al 4 weken hoor, en naar zijn laptop ook al 4 weken niet meer nodig.

Ze glimlachte wel. Maar het was een beetje zuur.

Verliefd. Natuurlijk was ze blij. Hij bloeide op als een sneeuwklokje in de winter.
Maar zij…? Zij verdorde een beetje. Niet uit jaloezie. Maar uit… ja, uit liefde.
Liefde voor de jongen die ooit op haar buik lag te slapen met een speen, en nu ergens anders lag met — nou ja — geen speen.

Wat nu?

Ze besloot iets radicaals te doen.
Ze zette haar telefoon op stil.
Ze trok haar mooiste jurk aan.
Ze keek in de spiegel en zei hardop: “Misschien is het tijd dat ik ook weer eens zoen.”

En toen fietste ze wat vaker naar de stad.
In haar tas een lippenstift, oogpotlood en een pen en een kladblok. Voor een eventueel telefoonnummer van een man aanstaande.

Moeder had haar liefdesleven net zo lang in de kelder opgeborgen als die oude pastamachine: ooit met enthousiasme gekocht, daarna vergeten tussen de potten HAK en spijt.
Maar toen ze háár zag — dat meisje — kreeg ze gek genoeg geen steek van jaloezie, geen priemende steek in haar moederhart. Nee. Ze vond haar enig.

Ze droeg gympen met roze veters en had een zachte stem die zelfs de hond op z’n rug deed liggen. Ze zei ‘Dank u wel’ tegen de oven toen ze een broodje pakte. En belangrijker nog: ze keek naar zoonlief alsof hij de zon was. Niet een zonnetje, maar de échte zon.  Zoals in Godheid zeg maar.
Helder, warm en soms een beetje duffig in z’n ochtendlijke warhoofdigheid.

Moeder smolt. Maar ook… ja, ze voelde zich
alleen.

Toen besloot ze dat het tijd was voor actie. Niet het soort actie van rolgordijnen ophangen of trapleuningen boenen uit verdriet — nee, échte actie.

Tinder…

Met trillende vingers vulde ze haar profiel in. “Vlotte vrouw met humor, zoekt geen man die denkt dat hij 35 is, tenzij hij het ook echt is.”
Ze lachte hardop toen ze zag dat haar eerste match een man was van 29. Zijn profielfoto toonde een banaan met een zonnebril. Ze swipete per ongeluk naar rechts. Het lot.

En daar was hij ineens: Jasper. 34.
“Ik hou van oude boeken, nieuwe wijn en vrouwen met karakter.”
Moeder keek in de spiegel. Nou, karakter heb ik, ik ben me er wel eendje.
Ze spraken af bij een koffietentje waar de stoelen wiebelden en de bediening te hard lachte.

Hij was charmant. En veel te jong. Maar ach. Ze genoot. En hij ook.
Toen hij over zijn favoriete schrijver begon, haakte ze af. Maar toen hij zei dat hij van vrouwen hield die hun hart op de tong droegen en het leven al een beetje kenden… toen haakte ze weer aan.

Zoonlief belde pas de volgende dag.
“Was even druk, mam.”
“Geen probleem, lieverd,” zei ze luchtig.
Ze roerde in haar cappuccino terwijl Jasper net zijn croissant met gesmolten kaas met ham openbrak.

“Wie was dat?” vroeg hij.
“Mijn zoon,” zei ze.
“Heb je kinderen?”
“Ja, eentje. Maar hij is groot nu. Heeft verkering met een schat van een meisje.”

Jasper glimlachte. “Dan wordt het tijd dat jij ook weer lief bent voor jezelf.”

Ze keek naar hem. Naar zijn stoppelbaard, zijn guitige blik, zijn te strakke broek.
En ze dacht: Waarom ook niet.

Het kladblok zat nog in haar tas. Er stond bovenaan een zinnetje dat ze die ochtend had opgeschreven:
“Je kunt ook opnieuw beginnen op een leeftijd dat anderen al zijn gestopt met dromen.”

Ze keek op. En maakte nog een koffie… ook voor Jasper.

En hoe je moeder dan ineens een man had die bijna op een zonnepaneel leek, maar dan met stoppelbaard en latte

Zoonlief was al dagen in een staat van permanente honeymoon. Hij had zijn moeder nauwelijks gesproken, had haar zelfs een keer per ongeluk een aubergine-emoji gestuurd in plaats van een hartje — wat haar kortstondig in verwarring bracht maar uiteindelijk alleen maar meer bewondering voor zijn relatie-opbloei opleverde. “Hij is aan het groeien,” mompelde ze tegen zichzelf. “Niet de aubergine.”
Maar hij had de aubergine al snel weer verwijderd voor iedereen zag ze begrijpend.

Maar na een week zonder haar gehaktballen, shoarma met zalige zelfgemaakte knoflook saus en wat al dies meer zij,  en lief advies, begon het toch ergens wel weer wat  te kriebelen.
“Misschien moet ik weer eens langsgaan.”
Had hij zomaar zijn eigen moeder lief vergeten zeg. Wel pas na een eerste ruzie in honeymoon land maar die was alweer bijgelegd gelukkig.

Hij zou gaan met een plantje ofzo. Een Yucca hield ze wel van die bleven tenminste jaren goed en werden flink groot. En een bosje bieslook. Want moeder hield wel van kruiden.

Toen hij haar straat in fietste, zag hij de voordeur al openstaan. In de deuropening stond een man.
Een vreemde man. Jong. Hip. Vrolijk.
In een wit T-shirt waarop stond: “Solar Powered by Books & Wine.”

Zoon remde abrupt.
Zijn hersens begonnen direct scenario’s te produceren:

1. Verkoper van zonnepanelen.

2. Medewerker van de woningcorporatie.

3. Nieuwe vriend van mama.
   Nee. Nee. Nee.

“Hoi!” riep de man.
“Eh… hallo… ik kom even bij mijn moeder langs.”
“O ja leuk, kom binnen. Ik ben Jasper.”
Jasper.
Zoon keek achter hem. In de woonkamer zat moeder op de bank. Blosjes op haar wangen. Kladblok op tafel. De geur van verse appeltaart in de lucht.

“Zeg… mam? Alles goed?”
“Jazeker, lieverd. Kom binnen. Jasper had net zijn nieuwe gedicht voorgelezen.”

Zoon bleef staan.
“Zijn wat?”

“Zijn gedicht, lieverd. Hij schrijft poëzie. En hij bakt citroentaart.”
Ze glimlachte alsof hij haar net persoonlijk gered had van een leven vol lege theezakjes en herhalingen van ‘Kopen zonder kijken’.

Jasper hield een koffiekopje omhoog. “Ook een latte?”
Zoon knikte. Automatisch. Dronk. En dacht na.

Dit was wennen.
Zijn moeder — die ooit ‘de liefde is voor mij niet weggelegd hoor’ had gemompeld — zat hier plots te glunderen met een hipster in de woonkamer.
Maar toen hij haar hoorde lachen om iets dat Jasper fluisterde, en haar ogen zag twinkelen zoals ze al jaren niet getwinkeld hadden…
Toen begreep hij het.

En hij dacht:
“Ach ja. Liefde is liefde. En als hij haar hart verwarmt… is het dan erg dat ik dacht dat hij zonnepanelen verkocht?”

Hij keek naar Jasper.
“Heb je toevallig verstand van aubergines?”
“Alleen van de gegrilde variant,” grijnsde Jasper.
Zoon lachte. En nam nog een slok.