Categorie: Korte Verhalen

Project x op binnenhof!
Project x op binnenhof!

Project x op binnenhof!

De jaarlijkse feestelijke bbq op het binnenhof begon zo gezellig.
De heerlijkste vleesgeuren stegen op van het electrisch gestookte bbq plateau.
De drankjes stonden al klaar voor iedereen, en het duurste was nog niet goed genoeg.
De regering had de chemtrails flink laten sproeien boven de stad, zodat de zon voor hen ging schijnen. Tzt mocht de bevolking daarvoor gaan betalen.
Wilde je zon?
Net als bij een zonnebanken studio, koste dat dan wat centjes.
Maar wat ze niet wisten was dat de bevolking een Project X was gestart tegen de regerings bbq.
Ja geef ze eens ongelijk?
Altijd gore paardenvleeschjes van de lidl moeten kopen is ook niet erg gezond en iedereen wilde wel een lekker stukje malse biefstuk van de keurslager!
Over de dure dranken maar niet te spreken want ook die luste de bevolking wel.
Aangezien de regering bestond dankzij de bevolking, en zij de bbq op kosten van de armoedig gemaakt bevolking presteerde, vond men dat ook de bevolking hun eigen vleeschje mochten prikken op de bbq op het binnenhof.
Bedoel er was toch voor betaald?
Nou dan, doe niet zo moeilijk, geeft het volk ook eens een pleziertje na jaren afzien dankzij de kloten euro!
De ministers hadden er geen last van, of een bloemkool nu 30 euro koste of 3 euro kon hen niets schelen.
Hun wagenpark was al groot zat, dus zeiken om je kloterige zo niet stoere Twingo, kwam niet im frage.
Laten we wel zijn, zij hadden het goed, te goed daar hoog boven de bevolking uitstekend.
Ze gingen na de bbq allen hun koffertjes pakken en op vakantie ondanks de bezuinigingen die zij de bevolking opgelegd hadden.
Hoe wreed kon je zijn?
En het was niet eens 1 weekje, nee maar liefst 9 weken vakantie!
Dat had je zelfs niet op scholen!
Hoe oneerlijk dit alles toch ook was.
Dus plots kwam daar een bos bevolking aanzetten, niet normaal meer.
Rutte prikte van schrik met zijn sate prikker in zijn huig, en kreeg kotsneigingen van heb ik jou daar.
Had hij normaal nooit last van en zijn beste vriend Samson klopte hem dan ook stevig op zijn rug.
Kom op vrind, gisteren deed je dat ook niet, in de bezemkast, een vette knipoog was zijn deel.
Wilders kreeg ineens last van opgewonden hartkloppingen, zou het dan toch?
Zou het eindelijk dan toch zover komen dat de bevolking in beweging kwam ondanks alle smartphones?
Ja hoor, daar stonden ze een hele ploeg!

In hun handen plastic riekjes gemaakt van pvc buisjes, en span….doek-ehm- kartonnen vastgeplakt met ducttape aan pvc buizen!
Het zag er wat triestig uit maar de blikken in hun ogen waren hol en hongerig.
Alsof ze weken niet normaal hadden gegeten, natuurlijk, waren ze allen dol dankzij het paardenvlees inclu Roemeense hormonale medicatie, maar goed wie kon dat nu weten? Zij niet in ieder geval, want ze kochten rund en aten paard.
De regering wist er al lang van maar het kon hen niets bommen, hoewel, deze meute, wat nu?
Ze renden met zijn allen op de bbq’s af, en begonnen smakelijk te eten, zow dit was pas echt vleesch!
Dat hadden ze in jaren niet meer geproefd en kijk eens fruitshakes, annanas en meloen en ….al dat fruit, zoveel had men in een jaar al niet meer gegeten!
Hongering viel men aan, en zij konden niets doen, de glazen drank werden uit handen genomen en opgezopen alsof men eeuwen niets meer gedronken had.
Rutte werd op zijn knieën gedwongen en moest hierna een kartonnen spandoek opeten, daarna werd zijn dure armani pantalon uitgetrokken en werd hij flink genomen achter de bbq.
Samson werd mondiaal verkracht, terwijl men tegelijkertijd zijn zakken rolde, vast Polen!
Die waren er altijd bij als er een feestje was!
Er waren ook Italianen bij, rechtstreekse bloedige afstammelingen van de maffioso en zij wisten wel raad met dat schorum, dat gelijk verraders hun landgenoten onderuit hadden gehaald.Met ducttape rollen vol plakten zij de kamerleden allen aan elkaar.
Hups op een rij, en uiteindelijk, at de bevolking alles op, wat zij betaald hadden in jaren, jaren tijd aan de EU, en de regering.
Die niets had gedaan voor het volk.
En enkel aan zichzelf had gedacht.
Hierna werd de regering ontvoerd richting een vaag eiland ergens op zee.
En werd Wilders minister President, althans wel met ondertekening van akte, dat hij zou regeren zoals Pim ons allen had beloofd.

 

Fraude in de zorg
Fraude in de zorg

 photo normal_euro_geld_betalen__10_.jpg

Mevrouwtje, maakt u zich niet zo druk aub, alles komt goed, wij zorgen goed voor u hier, dat weet u, mompelde dokter Bernard.
Met een glimlach draaide hij zich om en wreef in zijn handen.
De vrouw in het ziekenhuisbed begon hartstochtelijk te huilen.
Haar schouders schokten, en haar grijzende haren vielen over haar gezicht terwijl ze de handen voor haar gezicht sloeg.
Oh, oh wat vreselijk toch, ik zie zo op tegen de operatie dokter.
Dokter Bernard knikte naar een verpleegkundige, hier had hij allemaal geen tijd voor hoor die onzin.
Dat konden zij beter opvangen dan hij.
Zo dit was de 23 ste operatie deze week al die hij voor elkaar had gekregen, hij gebruikte gewoon de röntgen foto van Meneer de Vries, en deze werkte telkens prima.
Niemand die het door had namelijk. En wat maakte het uit, een neus-poliepje weghalen, ach kleine moeite voor dokter Bernard, en de patiënt had er niet veel last van. KNO arts zijn viel niet mee, maar ach, als hij telkens een operatie kon declareren dan was hij al snel binnen.
Niemand die het wist, en een second opinion wist hij prima te omzeilen door zijn betrouwbare tronie, en zijn charmante glimlach elke keer.
Mevrouwtje, zei hij vaderlijk, alles komt in orde! Hij stak strak zijn hand op ten teken dat hij alles onder controle had en dat hij er snel vandoor moest, druk, druk.
Dag! Zei hij nogmaals en hij ging er als een haas vandoor. De verpleegkundige troostte de mevrouw vakkundig. Mevrouwtje het is een ongevaarlijke operatie en u bent er zo weer bovenop.
Komt allemaal goed, een glaasje water misschien?
De vrouw knikte van Ja…
 photo media_xl_740509.jpg
Dokter Bernard zwierde met zijn witte doktersjas door de zalen en de gangen van het ziekenhuis met een echte dokters flair.
Bij zijn collega keek hij even om de hoek, zo dokter Harnoud, hoe staat het hier?
Dokter Harnoud knikte hem vriendelijk toe, kom binnen collegea, kom binnen en neem plaats.
Dokter Bernard stapte gewichtig de kamer in van zijn collega, zo, zo en hoe loopt het hier?
Prima, prima bromde dokter Harnoud.
Hoeveel heb jij er deze maand al, ge…, eh, je weet wel…!
Dokter Bernard gaf dokter Harnoud een flinke knipoog.
Ik, oh ik denk 12, 12 dames deze maand. Ach ja, je moet er iets voor over hebben.
Ik heb het er soms wel eens moeilijk mee, maar niet als ik heerlijk op vakantie ben op de Bahama’s met een drankje en een sigaartje collegae. Begrijpelijk zo denk ik er ook over Harnoud.
Harnoud bukte even om in zijn lade een doosje sigaren te pakken.
Kom laten we er eentje nemen, uit zijn andere lade nam hij een flacon met wiskey.
Dokter Bernard sloot de deur en deed deze op slot, en opende hierna de ramen.
Samen staken zij een flinke sigaar aan en namen een slok wiskey uit een plastic koffiebekertje.
De zon scheen naar binnen, genietend keken ze er even naar.
Zo is het leven goed collegae, murmelde Harnoud.
Zeker, zeg dat wel.
Vind je het niet moeilijk collega, om vrouwen te ontdoen van hun boezem?
Vroeg dokter Bernard, kijk die neuspoliepen dat was nog te doen, maar om nu borsten te verwijderen? Dat leek hem toch wel heftiger dan wat hij deed.
Ach mijn beste, bromde dokter Harnoud, weet je, wij maken alles weer prachtig, niemand die het verschil kan zien, geen naden snap je wel.
Dokter Harnoud schaterde het even uit, tot verbazing van dokter Bernard.
En soms heb ik er een echte tussen zitten die echt geopereerd moet worden, maar goed, dat doe ik dan ook met veel plezier want die kan ik dan echt genezen zeg maar.
Dat is goed voor mijn naam, de andere dames ach misschien redt ik hen wel van een eventuele operatie of ziekte op latere leeftijd.
Wat kan mij dat toch bommen, verdraait, dokter Harnoud zoog vervaarlijk aan zijn sigaar.
Onze andere collegae dokter Nijenhout, haalt baarmoeders weg, nu goed, het is nu eenmaal niet anders collegae, mompelde dokter Harnoud. Maar ik doe het ook wel eens alsof ik een poliepje verwijderd heb, maar dan maak ik gewoon een sneetje en een wondje en een bloedinkje, en ach dat is niet zo erg, vind ik dan, sprak dokter Bernard zichzelf goed.
Tuurlijk, tuurlijk, ook ik doe dat wel eens alleen, als er een second opinion komt, wat kan ik dan aan voeren, dat weefsel weer is aangegroeid?
Nee, zo werkt dat niet bij borsten, dus dan moet je wel doorzetten.
Dokter Bernard was blij dat hij KNO arts was geworden, hij moest er niet aan denken dat hij borsten onnodig zou verwijderen om maar operaties te declareren. Hij dacht hierbij aan zijn eigen dochters en vrouw, vreselijk!
Nee, daar wilde hij niet over nadenken, als ze in de klauwen kwamen van zo’n beest en slager als dokter Harnoud. Maar eigenlijk was hij zelf ook slecht bezig immers?
Maar hij wilde er niet verder over nadenken, en zoog nog eens flink hard aan zijn sigaar.
Zo dat was heerlijk, nog een slokje wiskey!
Dokter Harnoud liet hem nog een vakantiebestemming zien, waar hij met zijn gezin naar toe zou gaan dat jaar, zijn 5e vakantiebestemming al dit jaar, en het was nog maar juni.
Maar altijd vond men het normaal dat artsen vaker op vakantie gingen want zij hadden het zo zwaar namelijk. Maar was dat wel zo?
Gewetenloos, spraken zij elkander aan over het misbruik, van de patiënt die onnodig een operatie ondergingen, gewoon normale gezonde mensen.
Gewoonweg verminkt voor het geld.
Alleen zij de artsen en hun gezinnen werden er beter van.
En ach, in principe waren er nog maar weinig echt zieke mensen, velen aten gezond, leefden gezond en namen vitaminepillen, er viel gewoon te weinig te verdienen aan al die gezonde mensen.
Nu dan hielp je jezelf toch een handje?
Dokter Bernard nam afscheid van zijn collega dokter Harnoud, en verliet wat wiebelig zijn kantoor. Op weg naar zijn nieuwe patiënt ene meneer van Zanten, hij had ook eenzelfde klachten ivm zijn neus, ook maar een neuspoliepje aansmeren dan maar?
Hmmz, de wiskey maakte hem wel lekker losjes vandaag, toch maar doen dan.
Neuriënd slenterde dokter Bernard door het ziekenhuis.

©AngelWinGs

 

 

Hm zocht even een fotootje, en kom uit op dit bericht uit 2008 NB?
Bizar, dit gebeurd dus echt, echt!
13 Artsen verdacht van moord
ad.nl 
10-6-08 – 20:42

ROME – In Milaan zijn dertien artsen en de eigenaar van een particuliere kliniek gearresteerd op verdenking van moord, verminking en fraude.
Zij zouden minstens 88 patiënten hebben geopereerd zonder medische noodzaak. Vijf van hen lieten daarbij het leven.

Volgens de aanklacht werd in de kliniek Santa Anna uitsluitend geopereerd om overheidsgeld in de wacht te slepen. In het gewest Lombardije is de gezondheidszorg grotendeels geprivatiseerd. De ziekenhuizen zijn particulier, maar hebben vaak een contract met de regio, die de kosten van fondspatiënten betaalt.
De hoogste bedragen staan voor operaties en daarvan werden er in de Santa Rita kliniek dan ook buitensporig veel uitgevoerd. Om zo veel mogelijk geld uit zijn investering te halen, betaalde de eigenaar, een 72-jarige notaris, zijn artsen en specialisten maar 1700 euro vast per maand. Daarnaast ontvingen zij een stukloon op basis van het aantal uitgevoerde operaties, waardoor hun maandinkomen tot 27.000 euro kon stijgen. Vandaar de drang om ook te opereren wanneer dat niet nodig was.

Zodoende gingen goedaardige gezwellen door voor kwaadaardige en maakt justitie melding van tientallen vrouwen met ten onrechte afgezette borsten. In andere gevallen werden gezonde longen weggehaald en patiënten geopereerd ook als dat gevaar opleverde voor hun leven.
Veel van de misstanden zijn aan het licht gekomen door afgeluisterde telefoongesprekken tussen verdachte artsen, waarin voornamelijk over geld werd gepraat. Maar als het aan de regering ligt, zal dat bewijsmateriaal niet worden gebruikt. Premier Berlusconi kondigde afgelopen zaterdag namelijk aan, dat hij het afluisteren grondig aan banden wil leggen. In de toekomst mogen alleen in onderzoeken naar maffia en terrorisme nog telefoontaps en verborgen microfoons worden gebruikt. Ook eerder afgeluisterde conversaties mogen niet meer worden gebruikt.

Dat betekent een zware handicap voor magistraten die onderzoek doen naar corruptie, fraude en witwassen van zwart geld. Daar is het ook om te doen. Maar ook de ontmaskering van de horrorkliniek zou niet mogelijk zijn geweest zonder afluisteren. Dat versterkt het verzet van oppositie en rechterlijke macht tegen Berlusconi’s voornemen.

http://www.ad.nl/ad/nl/1013/Buitenland/article/detail/2184774/2008/06/10/13-Artsen-verdacht-van-moord.dhtml

Als Rutte in armoede leven zou…
Als Rutte in armoede leven zou…

“Ik ga daar niet in lopen, bekijk het maar!”.
Boos draait hij zich om. Ën stop nu eens met die camera, verdomme!
Schei uit, ik kan niet meer, ik zit er doorheen, ik kan …echt niet meer.
Echt niet.
Zijn ogen zijn verdacht vochtig.
Zijn lippen zijn witte smalle strepen.
Zijn handen samengeknepen vuisten.
Ik wil dit niet meer, laat me gaan!
Ineens trekt hij vol woede de gore joggingbroek uit handen van de regisseur.
Wie draagt dit man, zijn jullie wel goed snik!
Ik wil mijn Armani pak aan, snikt hij uit.
Ik wil, ik wil, ik wil naar huissssss, dreinend loert hij naar mensen die eventueel naar hem luisteren.
Hij was verplicht om mee te werken, maar na 4 weken afzien, werd het hem te machtig.
Een maand geen normaal eten, geen normale kleding, een gore flat, met goor behang en vieze oude meubels.
Hij werd gek!
Knettergek!!!!!!
Ik KAN NIE MEERRRRRRRRRRRRRRRR, jende hij. Ik WIL NIE MEEEEEEEEEEEERRRRRRRRR… IK WIL NAAR HUIS! En werkelijk hij stampvoette erbij.
De regisseur keek hem aan, werkelijk meneer Rutte dat u zover zou gaan, had zelfs ik niet verwacht.
Wat stelt dit nu voor, 3 maanden armoede, leven zoals zovele mensen leven in Nederland.
Kom, kom niet zo kinderachtig zeg.
Zij kunnen dit al jaren aan?
Belachelijk werkelijk u gedraagt zich als een klein kind.
U gaat gewoon door meneer Rutte.
EN TREK DIE GORE JOGGINGBROEK AAN!
Ja,… het komt van de tweedehands winkel nou en?

Ja maar, ik kan niet eens wassen met die kapotte wasmachine, jankte Rutte uit.
De snottebellen dropen uit zijn neusgaten.
Ik wil naar huis, ik wil in bad en niet in dat vieze douchehol, met al die schimmel op de muren.
Zie je wel, zei hij ineens paranoide, jullie hebben dit met opzet gedaan!
Zo’n goor huis als dit, jullie nemen mij te grazen hé?
Geen enkele minister komt in dit gore hol terecht maar ik wel!
Jullie willen mij zien knielen en sorry zien zeggen.
Ik doe het niet!
Eindigde hij koppig, met wat schuim op zijn lippen.

Ik kan niet eens waspoeder kopen man! Schreeuwde Rutte uit.
Ik heb geen Vodka, alleen dat smerige goedkope bier, ik krijg er koppijn van man!
Laat me eruit…
Snikkend hing hij tegen de deur: MOEDURRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR!!!!!!!
Wanhopig kroop hij tegen de dichte deur aan.
Ik wil ERUITTTTTTTTTTTTTTTT…IK BEN MISSELIJK!
Ik kan niet meer!
Ik wil ook niet naar de Aldi!
Ik lust dat niet!
Ik wil naar de slager gaan, en naar de warme bakker.
Ik kan nie meerrrrrrrrr moedurrrrrrrrrrrrrrr, huilend viel hij als een voddebaal op de grond voor de deur.
De regisseur van het nieuwe programma, ministers in de bijstand, bedacht zich plots nog iets.
Kom op meneer Rutte, wees een kerel zoals de rest van dit land.
Geeft u ons even uw bril.
Hij nam de bril van Rutte zijn neus en ging er op staan.
KAPOT. Glimlachend kreeg Rutte zijn bril weer terug.
Zo koopt u nu maar een nieuwe bril.

Maarrrrrrrr wat doe u nu? Bent u helemaal gek geworden?
Ik kan niet meer rondkomen na mijn hertensteak van gisteren laat staan een nieuwe bril kopen!
Tjah meneer Rutte dan had u maar geen hertensteak moeten halen, en met u vele anderen.
Bril kapot is geen nieuwe bril!
Ook voor kindertjes meneer Rutte, dus nu voelt u het zelf!
U geniet er wel van zo te zien. De regisseur lachte hard.
Sidderend nam Rutte zijn brilmontuurtje van de vloer, zijn Armani brilmontuur, was aan diggelen, hij kon de bril nog wat verbuigen maar, de glazen stuk, verdrietig staarde hij naar het montuur.
Ik kan niets meer zien zo!
Jammerde hij weer.
Tjah pech!?? Zei de regisseur.
That’s life, riep de cameraman jolig.
Ik spring uit het RAAMMMMMMMMM LAAT ME GAAN!
HELPPPPPPPPP riep Rutte bij het raam, HELPPPPPPPPPPPPPPP!
Ik wil weg hierrrrrrrrrrrrrr………
Beste Rutte niemand helpt u hier uit.
Nog 2 maand te gaan, Minister der Nederlanden!
Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeh niet nog 2 maanden!
Nee redt mij dan toch!
HELP!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Na een dag of drie, volgden er 3 zelfmoordpogingen, eerst met plakband, dat ging hem niet worden.
Toen met ducttape, welke bijna gelukte, men was er op tijd bij, en sneed het ducttape door.
En daarna met een oude haarfohn in de douche, gelukkig kwam er kortsluiting, maar Rutte was totally not in order.
Hij moest opgenomen worden in het ziekenhuis op de psychiatrische afdeling.
Hij was niet sterker dan de doorsnee Nederlanders, hij was juist zwakker..
Hij kon dat totaal niet aan!
Leven van het minimum, maar hij had nooit stilgestaan bij hoe dat was eigenlijk!

In het ziekenhuis murmelde hij hoe gelukkig hij was, met zijn toetje vla, en het lekkere schone bedje.
Nee, zo was hij nooit geweest.
Zo had hij nooit nagedacht.
Hierna was hij minister af, want bij de regering noemde men hem plots van lotje getikt.
Hij wilde ineens allerlei leuke aardige dingen doorvoeren voor de bevolking en ja dat kon men niet hebben hé?

 

©AngelWings

Overval trauma?
Overval trauma?

De deurbel gaat.
“Wie is dat?”.
“Geen idee”.
-Kijkt om de hoek-
“Heey een negur”.
“Oh dan doe ik niet open”.
“Bekijk het lekker zeg, wat komt hij doen dan”?
“Hmm hij heeft een handscanner in de hand, wil vast iets verkopen aan de deur ofzo”.
“Hmm dan doen we al helemaaaaaaal niet open toch”?
“Precies”.
Negur loopt naar de buren.
“Heey hij komt weer terug”. “Oh shit we zouden toch een pakje krijgen?”.
Een schaterlach schalt door de woonkamer.
“Arme neger, gedegen opleiding, niks aan de hand, en we doen niet open”.
“Maar ja, je weet maar nooit hé tegenwoordig”.
“Zo is dat”.”We halen het wel op bij de buren”.
“Eens een overvaller aan de deur en, alle bezorgers zijn verdacht, nu ja, had die overvaller hier maar niet moeten aanbellen ooit”.
“Precies”.

 

Hans en Grietje op zijn Marokkaans.
Hans en Grietje op zijn Marokkaans.

 

Hans en Grietje op zijn Marokkaans.

”Eey psst meisjuh”!
”Kom jij ook even mee naar Nederland, meisje”?
”Dan krijgen jouw ouders 100 euro van mij per kwartaal”!
De kindervanger van kleine Marokkaanse dorpen, loopt vrolijk naar het kleine kind toe.
Zo dit is de 9e al, hij had aangegeven in Nederland, dat hij 14 kinderen in Marokko had wonen.
Hij moest toch zijn koffiehuis bezoeken bekostigen nml.
Maar nu men hem deze gelden afhandig wilde maken, moest hij toch iets verzinnen.
Hoe kwam hij Moustafa aan 14 kinderen? Hij was nog niet eens getrouwd in Marokko.
Het meisje met de mooie donkere krulletjes keek hem aan en rende naar haar ouderlijk huis op de hoek.
Hij volgde haar.
Hij sprak met haar beide ouders, erg arme mensen dat zag je zo, met een huis vol kinderen.
Hij telde er wel 11. De moeder vertelde dat ze niets te eten hadden soms.
De tranen stonden in haar mooie donkerbruine ogen.
Ze was oud geworden van het kinderen baren en de man, ach hij lag wat te blaaspijpen op een zak granen in de hoek van de kamer.
Maar als u wilt, kunt u mijn 3 zoons ook wel meenemen toch, vroeg de moeder aarzelend.
400 euro dat telde lekker aan. En haar kinderen kregen vast een goede toekomst in dat verre Nederland.
Iedereen sprak er over, het geld lag er immers op de straten en voor niets doen kreeg je daar geld en kost en inwoning.
Wat wilde een mens nog meer.
De kindervanger keek eens naar de drie ondeugende jongens die op een trap in kamer naar hem zaten te kijken.
In hun ogen blonk de belofte van ongehoorzaamheid.
Hmm, zei de kindervanger, ik heb een vriend, hij zoekt ook nog 5 kinderen!
Vijf, de moeder keek hoopvol op, neemt u hem dan ook mee en haar ook maar, ze keek naar haar een na oudste dochter.
De vader stond op van de graanzak, weet u wat, neem ze allemaal maar mee!
Hij lachte breeduit.
Hij zwaaide met zijn armen over zijn kinderschare. Ja neem ze allemaal maar mee.
Dat leek hem heerlijk rustig nml.
11 kinderen dat is, hij tekende met een stok op de zandvloer een som.
Elke maand 100 euro voor ons, dat is een rijkdom!
En dan wij maken er nog één! Mag ik dan de vader worden van dat ene kind? Hoopvol keek de kindervanger naar de vader van deze kinderen.
Hij knikte van Nee, dat ging niet gebeuren, met zijn vrouw?! Oh nee geen denken aan.
Dan neem ik geen van uw kinderen mee…zei de kindervanger.
De vader keek bedenkelijk naar zijn vrouw, maar ach wat kon hem het ook schelen.
100 euro per maand voor hun tweetjes?

En zo was het gegaan, 11 kinderen werden meegenomen naar Nederland voor de kinderbijslag.
Elke 3 maanden, kwam er geld binnen bij de ouders van de kinderen.
De kindervanger had zijn flat vol met deze kindertjes.
Het was ontzettend druk, hij kreeg er grijze haren van.
Hij wist niet meer wat hij moest doen en zijn eigen kind was ook onderweg.
Misschien moest hij de moeder over laten komen, want hoe moest hij ook nog een baby verzorgen?
Hij redde het nauwelijks met het geld.
Alles was vreselijk duur en soms hadden ze gewoon honger.
Bij de gemeente had hij verteld dat de moeder was overleden van zijn kinderen toen ze hoorde dat hij geen kinderbijslag meer kreeg.
Acute hartstilstand, zei hij doodernstig tegen de goedgelovige gemeenteambtenaar.
De man geloofde hem op zijn woorde, met name omdat er in zijn bruine ogen tranen blonken van enig verdriet.
Nee de kindervanger kon het niet meer aan. Hele dagen en nachten was hij aan huis gebonden, de kinderen waren vreselijk stout.
Ze luisterden niet naar hem.
Hij kon ze echt niets bieden, geen geld, opleiding of geluk.
Zijn andere vrienden met eveneens kinderen gevangen in armoedige Marokkaanse dorpjes, waren het ook zat.
Het leek zo’n goed plan, mompelde Ahmed, triest voor zich uit kijkend.
Ze luisteren niet naar mij, zeggen jij bent onze vader niet!
Als ik dreig ze terug te sturen hebben ze geen respect voor mij, dan zeggen zij dat ik dan geen geld meer krijg.
En zelf ook terug moet.
Ahmed snoot zijn neus in zijn sjaal.
Na 9 maanden stond de kindervanger weer voor de deur van het armoedige huisje, met 11 kinderen in een rij achter hem aan.
De moeder lag te bed, met in haar armen een kleine kindervanger baby, een jongetje.
De kindervanger kon het kind haast niet aankijken, hij was oververmoeid van bijna een jaar kindermeisje spelen.
Hij zei wanhopig, ik kan ze niet meer meenemen. Ik kan zo niet leven. En wij dan riep de vader van de 11 kinderen boos uit.
En wat doe je met je eigen kind, ik wil dat niet verzorgen!
De moeder was gelukkig dat ze haar kinderen weer om haar heen had.
Ze gaf de baby aan de kindervanger, zo deze is van jou zei ze.
In de tuin liepen vele nieuwe geiten, daarmee verdiende vader nu de kost en ze hadden het erg goed.
De kindervanger liep opgelucht naar buiten met de baby.
Beter een baby in de hand dan 11 kinderen in je flat immers?
Bij aankomst bij het koffiehuis in het arme Marokkaanse dorpje, ging hij even rusten.
Er was een andere kindervanger, die aan hem vroeg of hij een kind voor hem wist, want de ouders van een pasgeboren baby, wilden het beloofde kind toch zelf behouden en nu zat hij
met zijn handen in het haar.
Oh zei de kindervanger opgelucht, neem dit kind maar.
Ik ga toch niet meer terug naar dat koude arme Nederland.
Ik blijf hier wonen.
Opgelucht gaf hij het baby’tje aan de nieuwe kindervanger, en snel, heel snel rende hij ervandoor, door de hete woestijn, tot hij weer rust had en zich ging settelen in een of ander dorpje.
Misschien kon hij ook geiten kopen.
Hij ging het rustig aan doen in ieder geval.

©AngelWings

 

N.a.v dit artikel, bedacht ik mij een verhaal, hoe het zou kunnen gaan bv.
🙂

‘Marokkaanse kinderen naar Nederland gehaald’

18-2-13 – 19:54 bron: ANP 
Marokkaanse ouders halen hun kinderen mogelijk massaal naar Nederland wegens kinderbijslag © Koen Suyk.
Mogelijk duizenden kinderen die in Marokko wonen maar een Nederlands paspoort hebben, zullen volgend jaar naar Nederland verhuizen als direct gevolg van het schrappen van de kinderbijslag voor kinderen buiten de Europese Unie in 2014. Dat stelt Nieuwsuur.
Bovenstaande is een directe consequentie van het voornemen van het kabinet Rutte om de export van kinderbijslag buiten de EU per 1 januari 2014 helemaal stop te zetten. De helft van de Europese landen heeft dat al gedaan. Ook ouders in Nederland zijn voornemens hun kinderen naar Nederland te halen om zo volledige kinderbijslag te krijgen. Volgens Mohammed Bernoussi, de secretaris-generaal van het Ministerie voor Marokkanen in het Buitenland, ‘hebben ze geen andere keus’.

Woonlandbeginsel
De kinderbijslag voor Marokkaanse kinderen is met ingang van 2013 al met 40 procent gedaald door de ‘Wet Woonlandbeginsel’, een initiatief van het vorige kabinet dat in januari van kracht werd. Dankzij dit beginsel is de uitkering gelijkgesteld aan het prijspeil in een land. In 2014 wordt de export van kinderbijslag naar buiten de Europese Unie volledig geschrapt. Het woonlandbeginsel levert Nederland een bezuiniging van 16 miljoen per jaar op.

Over de volledige stopzetting van de kinderbijslag moet in de Eerste Kamer nog gestemd worden.

 

Hoer die paardenvleeschje in die soepermarkten sein gekommen…
Hoer die paardenvleeschje in die soepermarkten sein gekommen…

Hoer die paardenvleeschje in die soepermarkten sein gekommen…
(Hoe het paardenvlees in de supermarkten terecht zijn gekomen)

In Polen woonde een Pool Rappel, welke oude zieke paarden op kocht.
Hij kocht ze op van arme boeren die bv de huur niet meer konden betalen en op deze wijze hun oude zieke paard weg moesten doen.
De Pool Rappel kon het geen bal schelen hoe hij aan zijn geld kwam en in Polen nam men het echt niet zo nauw met voedsel.
Op een dag werd de Pool Rappel gebeld door een Brabander uit Brabant.
”Helleu”, (Hallo)zei deze aan de telefoon.
”Alloe”, (Hallo)zei de Pool.
Met toch veel spraakverwarring en veel vraagtekens, verkocht de Pool vele van zijn opgekochte zieke paarden aan de Brabander.
Het ging als volgt.

De Pool zei dat hij ”Roend” te koop had, in Polen betekend ”Roend een oud ruin” ofzoiets.
Nou de Brabander verstond dus rund.
”Rund te koop” en nog wel zo goedkoop? De Brabander dacht geen seconde meer na, dit leverde hem mega veel geld op.
“Joeh”, zei de Pool Rappel, ”zij sein, ehm, met groete Horens, en ein stuert”.
De Brabander verstond, dat de paarden hun oren nog hadden, en een staart.
”Meui”, (mooi) zei de Brabander.
”Zenne sei nog gesoend”? (Of de runderen nog gezond waren hé?)
”Dah Dah”, zei de Pool Rappel, enthousiast lachend aan de telefoon.
”Hij hiel viel gesoenen met die ruinderen”. (Wij kussen veel met onze paarden!) In Polen is het normaal dat men paarden veel zoent, dat is gezond voor het paard en de Pool.
Heel soms, kreeg een eenzame Pool nog wel eens een relatie met zijn paard, maar dat is weer een heeeeeeel ander verhaal natuurlijk.
Daar ging dit natuurlijk niet over.
”Maar sier gesoend”! (Veel gekust) Rappel schudde enthousiast met zijn forse kop.
De arme zieke paardjes werden in Polen door de gehaktmolen gehaald en in nette stukken vleesverpakking richting Brabant vervoerd in een oude gammele vrachtwagen.
De Brabander was analfabeet, lezen kon hij dus toch al niet, laat staan dat hij iets kon lezen over paardenvleesch…
Zodoende verkocht hij deze vleespakketten in de veronderstelling dat dit ging om heerlijk mals goedkoop rundvleesch, richting de supermarktketen.
Ook daar kon niemand Pools lezen en de ene Pool die in de achterbakse zijuit en ingang stiekem werkte was toevallig net even richting het wc gebeuren.
Niemand die wist dat er dus paardenvleesch uit Brabant maar eigenlijk uit Polen in de lasagna van de supermarkten terecht kwam.

En hierna zelfs in de Turkse kebab van de Lidll.
Eén Turkse Nederlander was erg boos over dit feit.
Hij zei: ”Iek hier wonen”!
”Iek Kebabje kopennn bij de Niederlandsche soepermarkt”.
”En iek krijgen geen Varkenvleesch, geloekig, mar ik krijgen, vleesch van die paard, uit Brabant, uit Polen, iek niets bekrijpen mier”.
”Hoer krijgen zei diet voor elkaar”?

Nu wij weten hoe het zat dat scheelt enorm toch?
Bedoel…

 

© AngelWings

De man van Andersom
De man van Andersom

De man van Andersom

Er was eens man die geboren was in Andersom.
Hij was verhuist naar een andere stad.
En dat was best wel vreemd.
Hij deed alles altijd net andersom.
Als hij iemand om raad vroeg, en dat deed hij best wel vaak, dan deed hij het precies andersom.
Schijnbaar kwam dit omdat hij uit Andersom kwam.
Hij was blijkbaar ook andersom geboren.

Je kon het zo gek niet bedenken.
Hij kreeg dan ook vaak ruzie met mensen.
Ja, hij vroeg er toch om?
Om raad bv en dan deed hij het precies andersom?
Bv hij vroeg in de winkel bv, welke jas zal ik eens kopen?
Diegene aan wie hij het vroeg kwam aan met de mooiste jassen, die hem echt goed zouden staan.
Hierna pakte hij een lelijke jas en vroeg: En deze dan?
Nee, die is niet zo mooi.
Nou dan kocht hij die lelijke jas.
Bij de raad, laat je haar iets langer groeien, want dan zit het vast beter, deed hij het nog korter.
Als iemand zei, goh verf je haar eens, dan vond hij grijs opeens supermooi.
Als hij vroeg wat voor eten bv gezond voor hem was, kocht hij de slechtste kwaliteit.
Dat was dan veel beter, dan die dure rommel, hij draaide het dus precies andersom.
Hij kon bv vragen, welk brilmontuur is mooi voor mij?
Dan zocht men uren in de winkel naar een mooi montuur, maar die mooie wilde hij dan niet.
Hij nam de bril die hem het slechtste stond.
Vervelend was dan wel dat de mensen die hem met raad en daad bijstonden ook nog eens de schuld kregen, van het feit dat die bril zo duur was, want er was weer iemand anders die had ook een bril gekocht voor maar 35 euro!
Je kon hem gewoonweg niets aan zijn verstand brengen.
Misschien dacht hij wel dat hij gewoonweg altijd maar gelijk had.
Toch bleef hij vragen om aandacht.
|Wat vind je hiervan? Oh ja goed, nu ik niet, zei hij dan tactloos.
Hij lokte je in zijn val en daarna kon hij tegen je tekeer gaan.
Echt bizar.
Niemand begreep hem goed.
Hijzelf begreep zichzelf andersom erg goed, hij dacht dat hij andersom was.
Maar dat was niet waar, omdat hij andersom was.
Het was een vreemde snuiter die man uit Andersom.
Toen de dokter zei, neem niet teveel zout. Deed hij het weer andersom. Hij begon ineens veel meer zout te gebruiken en was dol op soep.
Hij luisterde naar niemands raad.
Op den duur leerde men andersom te reageren op zijn andersom zijn.
Als hij iets vroeg, bv welke jas vind je mooi, dan vroegen zij, welke vind jij niet mooi.
Dan wees hij bv een lelijke jas aan en zei dan deze.
Dan zeiden de mensen, oh wat een prachtige jas is dat?
Vertwijfeld keek de man uit Andersom dan om zich heen, en koos uiteindelijk de jas die erg goed stond, maar de mensen die hij om raad had gevraagd, zeiden dan dat juist die jas die hem goed stond, hem echt niet stond.
Op een dag ging de man uit Andersom terug, naar Andersom.
Dat was wel fijn. Daar begrepen ze elkaar tenminste.

©AngelWings

 

Met 2 maten wordt niet gemeten
Met 2 maten wordt niet gemeten

Met 2 maten wordt niet gemeten
De telefoon ging in het koninklijk paleis.

Prins Willem Alexander nam op: “Hallo,… met Willem”?

‘Dag, Prins Willem Alexander van Oranje Nassau, u spreekt met de kinderbescherming’.

‘Hoe bedoeld u’, lachte Willem. En ‘Pardon’?zei hij nogmaals verbaast.

‘Beste Prins Willem A.V.O.N’.

‘Het is ons ter ore gekomen dat uw kinderen nogal stevig gebouwd zijn? En dat is een slechte zaak’.

‘Pardon,…’ stamelde prins Willem A.V.O.N. wederom.

Verbaast keek hij naar de hoorn van de telefoon, alsof het ging om een slechte grap. Wat was dit?

‘Eten uw dochters vaak snacks en patat en snoepen zij veel? Prins Willem Alexander van A.V.O.N?’

Ehm, nee nooit eigenlijk en als we dat eten bakt mijn vrouw Prinses Maxima nml zelf opperdoezen, gesneden in patatjes en dat wordt gebakken in vreselijk dure pure olijfolie, helemaal uit Italië hier naar toe gevlogen met het koninklijke vliegtuigje, en dat wordt gebakken, in onze superdeluxe frituurpan! De frituur pan koste ons een vermogen nml. wel 3000 euro’! Het was even stil aan de lijn,..”Maar dan heb je ook wat”, lachte de prins door de hoorn.

“Hm, dat geloven wij allemaal best wel, maar alsnog in de kader van de kindertjes in Nederland die te dik zijn, moet u het voorbeeld stellen en dit kan gewoon niet, wij hebben ernstige zorgen over uw kindertjes Prins Willem A.V.O.N”. De dame aan de lijn kuchte even, en ging verder,’ en uw kinderen zitten op teveel sport en activiteiten’, ze hebben geen normaal en doorsnee leven, en u werkt beiden veels te hard in onze ogen’.
“wat gaan we nu krijgen, mevrouw, ik ben de baas van dit land”? Willem werd enorm boos over deze onzin. “Is het dan nooit goed, er zijn zoveel kinderen die niet eens op sport zitten in dit land, of op pianoles of vioolles”? We mogen blij zijn dat onze kinderen dit wel mogen meemaken, waar heeft u het in vredesnaam over mevrouw”?

‘ Tjah dat klopt’, zei de mevrouw aan de lijn, ‘veel kinderen kunnen dat niet meer doen, dankzij die vervelende euro, maar ook die kindertjes halen wij bij de ouders weg hoor, we plaatsen ze in fijne nieuwe gezinnen, waar zij alles meemaken, wat goed voor hun toekomst is”.

“Wij zijn tot de conclusie gekomen dat uw kindertjes uit huis geplaatst gaan worden, het is niet anders en u mag dan wel prins zijn van Nederland, maar we gaan geen onderscheid maken uiteraard”. “Dat begrijpt u toch ook wel, of niet”?
Prins Willem was woedend, witheet, hij wilde de dame wel door de telefoondraad heensleuren, niemand kwam aan zijn kindertjes, niemand! Waren ze gek geworden, wat was dit voor een rare wet en hoezo te stevig gebouwde kindertjes, ze waren toch gezond?
En die ene keer in de week, op woensdag middag patat, was toch ook niks mis mee?
En af en toe een gebakje in het weekend? En een keer een snoepje als papa hard moest werken en mama ook even geen tijd had omdat ze een lintje moest doorknippen?
Dat gaf toch allemaal niets, ze hadden alles wat hun hartjes begeerden en ja daar moest je als ouders wel iets voor doen en laten, maar dan nog?
Dit was bespottelijk.

‘Mevrouw u bent bespottelijk bezig’, zijn stem kneep af, en schoot omhoog, ‘wie denkt u wel niet wie u voor zich heeft’?

‘Prins Willem A.V.O.N ik zal dit even noteren, momentje, “ouder werkt niet mee”, mompelde ze aan de telefoon.
“schrijft u dit nu OP”, schreeuwde Prins Willem A.V.O.N. door de hoorn.

“Agressiviteit”, mompelde ze verder, ze noteerde van alles. ‘Jazeker, noteer ik alles, we maken ons echt ernstige zorgen’. “WIE MAAKT ZICH HIER ZORGEN, WIE ZIJN WE”? schreeuwde de prins weer door de hoorn.
“Wij natuurlijk, Prins Willem A.V.O.N, wij van de kinderbescherming natuurlijk’.
“Maar u praat tegen mij, u bent alleen en, hoe kan dit”.
“Niveau is lager dan doorsnee Nederlanders, mompelde de dame weer, “begripvermogen is onvoldoende. “BENT U HELEMAAL GEK GEWORDEN MEVROUW, SMERIG ROTMENS, LAAT ONS MET RUST”, riep Willem wanhopig uit.
“Hm, ik zei al ouder werkt niet mee, is agressief, begint te schelden en snapt niet veel”.
“Wij komen binnenkort uw kinderen uit uw paleis halen, bereid u zich maar alvast voor, dan kunt u eindelijk veel werken en uw vrouw komt ook eens tot haarzelf en de kindertjes krijgen een fantastich nieuw gezin. Helaas kunnen wij ze niet gezamenlijk plaatsen dat zou een beetje te druk worden allemaal voor een nieuw gezin, maar dat komt allemaal in orde”, zei de dame aan de telefoon.

“Maar met wie moeten we dan patatjes eten op woensdagmiddag, uit onze dure frituurpan”, mompelde Prins Willem A.V.O.N, hij hing de telefoon op, en viel wanhopig neder in zijn echt Italiaanse leren fauteuil, helemaal uit Italië naar Nederland gevlogen met het koninklijke vliegtoestel.

©AngelWings

Holmaatje
Holmaatje

Rutte glimlacht naar zijn collega Samsom.
”Goed plan, hahahahaha”!
“Leuk”, echt’.Samsom kijkt hem aan en knikt trots.
“Pleerollentax”, lachend schuift Rutte weer aan zijn bureau en begint te schrijven.
”Die hadden we nog niet”, snuift Samson vanaf het spiegeltje voor hem op tafel.
”Ik vind hem grandioos”’, snikt Rutte nog na van het lachen.
”Kom we gaan even Brainstormen”.
”Ik heb nu kattenhaartax, hondenhaartax, paardenstrontopstraattax, bejaardenrollator-opruimtax, en nu pleerollentax”.
Samen liggen ze blauw van het lachen over hun tableau.
Verbaast loopt er een collega langs het kantoor en kijkt eens naar binnen.
Haaaah, giert Rutte het ineens uit, ”goeie hé van die plotselinge mega sigaretten tax, man, wat zullen ze balen”.
”Pfff”,… roflolt Samsom, hij haalt een pakje JPS uit zijn colbert en biedt Rutte er één aan.
”Thanks man”, Rutte steekt de sigaret aan, en geeft de aansteker aan Samsom.
”Hmm”, Samsom kijkt naar buiten over het hofje, ”zou er sneeuw komen makker wat denk jij”?
Hihihihi, giert Rutte het uit, ”whatever, ik ben niet met de fiets, bwaaaaaaaaaaaaaaahahahahahaha!
Glimlachend kijkt Samsom naar buiten, ”ik dit keer wel”.
”Ze maakten foto’s van een of andere krant dan moet je wel net doen alsof je soms, een mens bent”!
De snot spuit uit zijn neusgaten als hij een lachkick krijgt.
”Goed spul man, waar heb je dit vandaan”, vraagt Samsom.
Waarderend legt hij het spiegeltje met witte poeder voorzichtig, als een heiligdom op het bureau van Rutte.
”Ik geef je zo wel even het nr vrind”.” Is Goed”.
”Kost wat maar dan heb je ook wat”!
”Maar Wij kunnen het betalen”, gierend liggen ze weer blauw van het lachen over hun dure stoelen gebogen.
Die SNS Bank, whahahaha, die is goed, alle Nederlanders moeten nu 278 euro betalen voor niets!
”Werkelijk geniaal”. ”Ze pikken het ook nog”!
”Wij komen er wel, lekker vakantie avontuurtje volgende week”…”En de week erna”. ”En daarna”.
”Pff is het al tijd om naar huis te gaan zeg, krijg me toch zin in een saunaatje makker”.
Rutte kijkt verbaast naar Samsom. ”Joh als we willen kunnen we gewoon gaan hoor?
Wij zijn toch de baas hier in dit land”?
Samsom glimlacht, ”ok baas”!
”Met of zonder handdoek”?
Rutte slaat Samsom op zijn kont en zegt dan glimlachend: “Zonder natuurlijk, vrind”.
“Helemaal zonder dit keer”? Samsom kijkt ondeugend naar Rutte, ”natuurlijk holmaat van me”, glimlacht hij terug.
“Kan mijn fiets achterin je auto trouwens?”, ”Altijd, altijd”.
Giegelend lopen ze de trappen af.

Artsen en EPD
Artsen en EPD

Artsen en EPD

Meneer, u heeft toch een anale fistel?
Hoe komt u daar nu bij, moppert de patient boos naar de huisarts.
Hm ik zie dit staan in het computerscherm.
Bent u meneer S van Zanten uit Dordrecht?
Ja, toch? Peinzend kijkt de dokter naar het computerbeeldscherm.
Zeg, dokter, ik kom hier nou al vanaf kinderjaren en u weet nog niet waar ik woon en wie ik ben?
Wat gaan we nou krijgen?
De dokter kijkt beschaamd, het spijt me maar, die computers hé?
Ja dokter ik denk dat u ons niet eens meer ziet als menselijk.
We benne maar een nummertje voor u.
Sorry meneer van Zanten maar ik heb zoveel patienten ik zie soms door de bomen het bos niet eens meer.
Begrijpelijk, onze oude huisarts wist alles van ons.
Jammer dat hij overleje is.
Het leven kan hard zijn, zegt de dokter, achteloos.
Maar goed meneer van Zanten, waarom kwam u ook alweer. Zegt u het dan maar zelf.
Nou kijk dokter, ik denk dak zwanger ben.
Waaattttttttttt, de dokter schrikt zichtbaar, hoezo doe niet zo mal meneer van Zanten!
Van wie en wat en…Van me man hé dokter, kijk he het zit zo.
Ik heb nog steeds seks met me man.
En dan ken er wel eens iets misgaan!
En nu dacht ik, ik ben al bijna 40 hé?
Dus gaat dat dan wel goed allemaal?
De dokter kijkt confuus over zijn brilletje heen naar de patient voor hem.
Och Mevrouw van Zanten wat spijt me dat, ik dacht.
Ja we denken allemaal wel us wat dokter.
Ik denk ik ga u niet wijzer make natuurlijk, u bent al zo wijs he als dokter!
Dus…maar goed ken het of niet.
Kleedt u zich maar uit mevrouw van Zanten dan zal ik u onderzoeken.
Fijn via die compoeter of in het eggie?

©AngelWings