Categorie: Korte Verhalen

”De Koningsdag-Onwennigen…”
”De Koningsdag-Onwennigen…”

Het klinkt niet echt hé?
Koningsdag!
Ik mis dat ”inne…”?
En zeg nu zelf 27 april voelt echt aan als té vroeg!
Je ziet het aan het weer zelfs, 12 graden en klokslag de dertigste, zul je zien dan is het zondig weer hoor.
Heerlijk heet enzo…
Er zijn vast nog veel mensen die de dertigste langs de weg staan met een vlaggetje, neem het hen niet euvel.
Ze kunnen er niets aan doen.
Ze kunnen er niet aan wennen.
Dus zie je 3 dagen na dato van de koningsnacht en dag…
Mensen, feestjes vieren in hun eendje, tjah dan éh?
Ist zover, zeg maar, dat is er dan weer zo eendje.
”De Koningsdag-Onwennigen…”

En daarbij die koningshuizen kunnen de kids toch best plannen in de zomer?
Wat een gedoe een beetje einde winter, vooral hier hé, een beetje jarig zijn zeg!
Hallo?
Sta je dan te blauwbekken met je oranje muts en oranje jurkjes. Duhuh!!!
Bedoel tis geen dag om eventjes nieuw volk te verwekken hoor op deze manier.
Niks dus, als het gras 2 kontjes hoog is.
Helahi helahoow, je zou toch zeggen voor het vaderland hé?
Even een tranentrekker…:

Nu had moeders Beatrix belooft aan de Oma van Willem, dat 30 april altijd koninginnedag zou blijven toch?
Nu heeft Willem zijn oma onteerd, zeg maar.
Gelukkig heeft Willem gelukkig half, Retarded Nederland, ontzegd nog langer te mogen spelen met pleepotten smieten, koekhappen zonder broek aan,
Ezeltje prik in je anus, en andere idiote spelletjes, want Willem houdt niet van spelletjes nml!
Ik ook niet.
Ik bleef altijd maar thuis met koninginnedag, en ging dan de tuin maar doen ofzo, of de was.
Want er was niks aan!
Allemaal vage mensen ineens, die oude rommel verkochten op straat.
Vaak spullen waarvan je dacht: Jezus mens had dat ff naar vuilnisbelt gebracht.
Gewoonweg oud voddig spul, dat niet eens was gewassen  of schoongemaakt, maar gewoonweg de avond ervoor even snel uit de kasten was gerukt, alsof men plots had bedacht,
om met koninginnedag toch maar wat centjes te verdienen. Vaak las je ook over die foute kraampjes die etenswaren verkochten die zwaar over de datum waren.
Vast nog uit eigen vriezer, van het jaar ervoor.

Ik vind het maar raar klinken na 3 koninginnen, ineens een koningsdag, en had men het nu Koning Willemdag genoemd oké dat klinkt al beter.
Toch?
Ik vind het altijd zo saai op die dag dat ik vaak al graag weer naar huis wil als ik er ben aangekomen zo van, het moet toch leuk zijn en dan dat tis niets aan gevoel…
Dat gedoe en gezuip van bier, en zg leuke muziek,… ik haat bandjes! En dán?
Nou ja ik zal eens kijken wat er te zien valt morgen…maar.. ik vrees het ergste…
Padvinderij natuurlijk, rotzooi op de straat, kutbands,  overal vertrapte plastic bierglazen… brrrrrrr
🙂

 

Anna en Zombie
Anna en Zombie

Anna heeft een nieuwe vriend.
Dat werd ook eens tijd, na enkele maanden alleen te zijn geweest, kwam ze hem tegen.
Zomaar op een zomerse dag in juni.
Hij was aardig en kwam de ramen wassen in de wijk, zodoende raakten zij aan de praat.
Het werd steeds gezelliger, de gesprekjes die zij voerden.
Uiteindelijke zoende Pedro Anna in het park, terwijl hij zijn middaglunch verorberde en Anna naast hem op een bankje zat.
Het was dus aan!
En vandaag zou Anna eindelijk bij Pedro op bezoek gaan.
Ze trok haar leukste kleding aan, stopte haar blonde sprietige haren in een staart, en vertrok op haar omafiets richting de flat waar Pedro woonde.
Hij zou voor haar koken vandaag.
Anna zong op de fiets en de zon scheen vrolijk op haar blonde hoofd.
Eindelijk ze was er, ze parkeerde de fiets voor de flat en belde aan.
Ze ging de lift in en kwam uiteindelijk aan bij zijn appartement. De deur ging en open Pedro keek haar blij aan en kuste haar op haar neus.
Dag schatje, zei hij, kom binnen!
Anna gaf Pedro een flesje wijn voor bij het avondeten.
De gang zag er al gezellig uit, een beetje rommelig misschien, maar toch voor een man was het knus.
Toen ging de binnendeur open en Anna staarde naar de grote kop van een pitbull. De hond keek haar lodderig aan met zijn scheve oogjes.
Bleww, Bleww, blafte de hond naar Anna.
Blewwwwwww!

 

Pitbulls. You have to know the dog before you judge it. Not every Pittbull is made to attack. It depends on who raised the dog. #society gave this dog a bad reputation. But it's one of the prettiest dogs.
Anna schrok zich rot, ze hield echt niet van die honden namelijk. Pedro had nooit verteld dat hij huisdieren had!
Zenuwachtig liep ze langs de hond, die met zijn natte bek tegen haar jurk aankwam. Oh god wat als hij mij bijt, dacht Anna. Ze laten dan nooit meer los.
Straks ben ik een been kwijt, gatverdamme dacht Anna.
Oh dit is Zombie, stelde Pedro zijn intens geliefde hond voor. Ze is heel lief en bijt echt niet hoor, lachte hij naar Anna.
Ik ga in de keuken even wat inschenken voor ons, ga zitten, ik ben zo terug.
Zombie, wat een naam dacht Anna nog en met tegenzin ging zij op de bank zitten.
De hond kwam bij haar zitten, hij keek haar weer met die scheve ogen aan en blafte weer: Blewww, BLEEWWWW!
Anna kreeg bijna een paniek aanval.
Oh god, dat voelen ze, die beesten, dacht ze nog zenuwachtig. Ze begon op haar nagels te bijten.
De hond kwam nog dichter bij haar zitten, bijna met de kop op haar linkerschoen.
Oh grote griezels, dacht Anna dit gaat niet goed.
Pedro was aan het zingen in de keuken en hij kwam, zo leek het, pas na uren die keuken weer uit met twee glazen fris met ijsklontjes erin.
Zo schatje, heb je al kennis gemaakt met Zombie?
Mijn lieve meisje, hé? Hij aaide het dier over de enorme kop, de hond liet haar tong uit de bek hangen en lebberde de baas eens flink over zijn hand.
Eh, ik hou niet zo van dit type honden sorry, zei Anna stijfjes. Verbaast keek Pedro haar aan. Dat ga je niet menen! Ze is heel lief!
Ja, dat zeggen ze allemaal, zei Anna.
En op een dag bijten ze toch en dan goed.
Welnee, dat ligt aan de opvoeding van de baas hoor, zei Pedro zelfverzekerd. Ze zijn gefokt op valsheid, hield Anna vol. Pedro ging een muziekje opzetten, en kuste Anna op haar mond. De hond blafte, Blew, Bleww, een schorre asociale blaf, vond Anna wel.
Alsof die hond dagelijks in de kroeg kwam, zeg maar. Oh, Anna kon zich niet ontspannen.
En wat was de hond toch vreselijk lelijk, die bek zo groot en die schele ogen!
Wat vond Pedro nu leuk aan zoiets?
Anna kon het zich niet voorstellen, dat je dat als huisdier zou willen. Op de bank duwde Pedro, Anna achterover, maar Anna was zo stijf als een plank. Wat is er meisje? Vroeg hij bezorgd. Die hond Pedro, ze moet uit de kamer ik ben bang voor haar!
Mopperend sloot Pedro de hond op in een slaapkamertje en kwam terug. Anna dacht aan een relatie met Pedro en eventueel kinderen die dan door de hond zouden worden gebeten. En zij zou geen voet meer durven verzetten dankzij die hond. Ze wilde dit dus echt niet.
Ze zei dan ook tegen Pedro dat die hond weg moest, als hij een relatie met haar wilde. Pedro was boos, en zei dat hij Zombie echt niet weg zou doen voor haar.
Zombie blafte vanuit de slaapkamer, Blew, Blewwwwwwww!
Blew!
Pedro had er wel zin in, zijn Anna en snel trok hij zijn broek uit, zodat ze misschien wel direct met hem het genoegen van seks wilde delen.
Vol afschuw keek Anna hem aan, en toen naar zijn geslachtsorgaan, die vreselijk klein was.
Ik begrijp het al, zei Anna, ze stond op en trok haar Jurkje recht. Het is dus waar.
Zombie is je verlengstukje.
Anna vertrok en kwam nooit meer terug, dankzij Zombie.
Zombie blafte haar nog blij na, Blewwwwwwwwwwww, Bleuwwwwwwwwwww, de hond leek te joelen van vreugde bijna.
In het vervolg vroeg Anna bij elke nieuw ontluikende liefde eerst of de man een huisdier had en welke dat dan wel niet was.

©AngelWings

Indiase liefde?
Indiase liefde?

Elderly woman in Jaipur, India

De Indiase dame keek hem aan, de venter die aan de deur kwam om zijn waar te verkopen.
Prachtige waar stalde hij voor haar uit.
Zijn ogen waren lichtbruin en leken op die van een tijger.
Zuchtend bekeek mevrouw Salmas de prachtige zijden doeken, de goudkleurige theekannen, en de sieraden van opzichtig nepgoud.
Ze streelde met haar goudbruine handen over de sarongs, haar lange goedverzorgde nagels gelakt met donkerrode lak.
Haar glimmende zwarte haarvlecht viel over haar schouder, met het puntje in haar diepe spelonk van haar boezem.
Een zweetdruppeltje gleed daartussendoor.
De venter zag het alles aan met zijn gloeiende ogen.
Zijn mond viel een beetje open.
Zweet parelde op zijn voorhoofd, terwijl hij even wegkeek.
Het was heet die dag, enorm heet, zoals het in India kan zijn. De vogels kwetterden rondom hen.
Mevrouw Salmas keek de venter eens aan, en ze nam blikken waar die zij niet voor mogelijk had gehouden.
Hij was nog jong, en dan zulke blikken?
Naar haar, een oudere dame op leeftijd? Ze kon het niet geloven! Maar zijn blikken waren hot!
Hij was misschien verliefd op haar.
Ze sprak hem aan over zijn waren en ze zag zijn mond bewegen, zonder een woord te zeggen.
Ze zag hem blozen..wegkijken…
Haar hart maakte sprongetjes, die het al jaren niet gemaakt had. De zon scheen heet over hun hoofden die beiden iets dachten, maar niet uitspraken.
Mevrouw Salmas kocht 2 sarongs en wat nepgouden sieraden.
Terwijl ze hem betaalde raakten haar vingers zijn handen aan. Een schok golfde door de lucht.
Dacht zij.
Hij trok zijn handen terug als werd hij door de bliksem getroffen.
Het was zo heet die dag.
Het zweet droop hem over zijn rug.
Eindelijk sloot ze de deur.

De venter liep snel weg met zijn kar, de rillingen liepen hem over zijn rug.
Brr die oude vrouwen ook altijd.
Op haar bovenlip had de vrouw een enorme moedervlek, vol minachting had hij ernaar gekeken.
Op haar kin zat wat zwart haar, misselijk had hij zich afgewend.
Haar tanden hadden aanslag gehad, hij kon het niet langer aanzien. Haar borsten hadden een valei laten zien aan rimpelige huid, met schaduwen die hem beangstigden.
En ze dacht vast dat hij haar leuk vond, ze raakte zijn vingers aan toen ze hem betaalde.
Rabari are devout Hindus. According to their myths, they were created by Parvati, the consort of Shiva. As Shiva was meditating, Parvati wiped the dust and sweat from his body and modelled the very first camel from the dust balls she collected. Once Shiva had breathed life into the camel, it kept running away.

 

Die vieze oude vrouw!
Wat dacht ze wel niet wie zij was?
En zo ging de venter langs de deuren in de wetenschap dat al die oudere dames op hem vielen, hem wilden en hij hen niet.
Hij wilde nooit een vrouw, want hij zag genoeg elke dag, hoe zij aftakelden.
Hoe intens lelijk zij werden op den duur.
Hij begreep maar niet hoe zoveel vrouwen hem wilden.
Mevrouw Salman hing nog even tegen haar voordeur aan in gelukzaligheid. Het weten dat hij haar aantrekkelijk had gevonden. Een man met zulke gulzige ogen, had zij nog nooit gezien.
De venter wist niets van zijn broeierige blikken, die vrouwen het idee gaf dat hij op ze viel, en de vrouw wist niets van de walging van deze man.
Toch maakt de venter zo dagelijks vele vrouwen gelukkig zonder het te weten.

©AngelWings

 

 

 

Dankzij de Schotten is het homohuwelijk dus ontstaan
Dankzij de Schotten is het homohuwelijk dus ontstaan

Het regende flink op de heuvelen richting Castle Black.
Ridder Darentino had het flink zwaar met al die regenvlagen in zijn gezicht dat gedeeltelijk bedekt werd met een harnasoutfit.
Het paard had er ook niet veel zin meer in zo.
Tjonge die natte vacht, hij wilde terug naar de stal!

25 Unusual & Fun Things to Do in Scotland: http://www.europealacarte.co.uk/blog/2010/12/30/things-to-do-in-scotland/
Maar ja het baasje ridder Darentino moest erop uit, hij zou Fancy redden in het kasteel Castle Black.
Het kasteel werd belegerd door een Schotse asociale clan en die moest je er nu eenmaal uitschoppen, danwel bezwaarden.
En dat ging hij dus nu doen.
Hij had twee zwaarden meegenomen aan elke zijde één!
Een dolk in zijn linkerlaars, en een grote prikkelhamer aan zijn broekriem.
Het paard steigerde af en toe tegen de regenvlagen in. Darentino moest zich flink vasthouden aan that horse ofcourse. Nou ja en toen uiteindelijk was hij er dan.
Hij ging de brug over, die gewoon open stond en op de binnenplaats had men een zalige, wat men tegenwoordig gewoon een barbecue noemt.
In die tijd deed men dat dus dagelijks!
Dus heb jij of iemand in je omgeving iemand die dol is op barbecueén dan weet je uit welk vorig leven diegene is voortgekomen.
Darentino had het schuim op de lippen, van de honger, boven een vuur hing een flink schaap te braderen. De sappen spoten er flink uit zo te zien, want de omstanders zaten eronder maar ze smeerden zichzelf in met het schapenvet want dat was goed voor de huid zei men, in those days!
Ze hadden allemaal van dat schapevet in hun haar, net als tegenwoordig de reggeafiguren dat hadden.
Darentino dacht even niet aan vechten, eerst ff een hapje van dat malse schaapje en dan kon hij er weer tegenaan.
Hij werd vriendelijk welkom geheten, en hij kreeg zowaar een schapeboutje toegeworpen.
Het kasteel was verder netjes onderhouden, alles was vrij schoon en wonderlijk wel, was dat zo bleek de nieuwe clan de hele boel had opgeknapt.
Waar dan de knappe jonkvrouwe was, vroeg Darentino.
Fancy!

Community Post: 12 Reasons Women Love Men in Kilts
Gehoonlach was het gevolg.
Iedereen klapte zichzelf flink op de gespierde blote dijen. Men schonk nog eens flink wat bier in en goot dit directa dah linea in hun keelgaten.
Jij zoekt Fancy?
Ja dat is een verhaaltje apart.
Heel knap idem dito. Gegniffel rondom.
Men zou Fancy ophalen en of hij Fancy aub direct wilde meenemen want het kasteel was nu eenmaal van hun.
Darentino had wel in de smiezen dat vechten weinig zin had tegen deze flink uit de kluiten gewassen Schotten.
Oké hij zou Fancy bevrijden van deze barbaren en dan meenemen naar zijn eigen kasteel. Althans het kasteel dat hij mettertijd zou gaan erven.
Geen probleem!

Eilean Donan Castle ~ built in the 13th century Scotland.
Je meent het serieus?
Je wilt met Fancy trouwen?
Dat kan maar wel direct en hier, zei het clanhoofd!
Iedereen schaterde het uit en men schonk nog meer bier en men zong en danste en deed gek.
Echt asociaal vond Darentino.

Highlander-kilt.
Hij hield daar niet zo van maar goed, als hij dan direct moest trouwen om Fancy te redden dan moest dat maar zo zijn.

Men beloofde de knappe Fancy naar Darentino te brengen maar men moest eerst een bruidskleedje vinden.
Na een uur kwam er een kleine vrouw bedekt met een sluier uit een kasteeldeurtje naar buiten.
Darentino inmiddels flink bezopen dankzij het sterke bier van de Schotten, voelde zijn hart in zijn keeltje kloppen.
Ze mochten hem belachelijk maken, als hij daarmee die arme prinses kon redden.
En naar zeggen van horen, was ze erg knap!

Er kwam een muziekje bij, en Darentino werd in de echt verbonden met zijn nieuwe bruid Fancy.

Tot het moment kwam waarop hij de bruid moest kussen en het hoofd van de clan de sluier van Fancy afrukte.
Alle Schotten lagen rollend op de grond van het lachen.

Neil Oliver delivers the history of Scotland with passion in this series. It gives a really great overview of Scottish history starting WAY BACK in the day.
Vol verbazing keek Darentino in de intens blauwe ogen van een knappe jongeman.
Nou ja, ach het was weer eens wat anders. Waarom ook niet?
Hij was nu eenmaal getrouwd en lelijk was hij niet, hij had het slechter kunnen treffen.
Fancy was dus een prinsiepins, nou daar was niets mis mee.
Hij had een hoog stemmetje en verfijnde handjes en een pruilmondje en prachtig blonde krulharen.
Nee, Darentino vond hem niets verkeerd.
Zodoende reed hij even later met zijn bruid over de brug richting zijn kasteel en ze leefden nog lang en gelukkig.
Terwijl de Schotten dagenlang, zo niet jarenlang, dubbel lagen als ze het er alweer over hadden.
Zo is het homohuwelijk dus ontstaan.
Gewoon in de middeleeuwen, dankzij de Schotten en een schaap.

©AngelWings

De boer en zijn put
De boer en zijn put

Er was eens een oude boer die getrouwd was met een dikke stevige boerin. Ze was al jaren zijn vrouw en eigenlijk was hij het huwelijk al jaren zat.
Op een dag ging de boer aan de gang op zijn erf.
Hij had een oude put die hij zou dichtgooien.
Zo gezegd zo gedaan, zijn vrouw bracht hem een kop koffie en plots terwijl de boer de koffie aannam, kreeg hij een ingeving.
Hij duwde zo pardoes zijn vrouw in de oude put.
Hierna begon de boer zand te scheppen op zijn vrouw die moord en brand schreeuwde vanuit de oude put.
Gewoon doorscheppen dacht de boer.
Hij nam zijn pet van zijn hoofd en veegde zijn voorhoofd af.
Het was nogal een warme dag, hij raakte al gewend aan het geschreeuw in de put die maar niet ophield.
Gewoon flink doorscheppen dacht de boer.
De boer keek niet meer op of om, hij schepte en schepte maar.
Zo graag wilde hij van zijn vrouw af.
Tot hij eindelijk geen geschreeuw meer hoorde achter zich en hij uiteindelijk omkeek.
Was zij dan eindelijk gaan hemelen, me dunkt dat werd tijd, hij stond nu toch al een uur te scheppen in die hitte namelijk.
Maar bij het omdraaien kreeg de boer de schrik van zijn leven. Hij viel om want zijn rikketik werkte niet meer van schrik en het harde werken en de hitte.
De boer was niet meer.
Zijn vrouw zat onder het zand, maar ze had al het zand aangestampt in de put en was zo omhoog gekomen en kon uiteindelijk uit de put klimmen.
De boerin erfde alles en leefde nog best wel lang en gelukkig.
Ook al had ze nooit verwacht dat haar man haar zoiets zou aan doen.

(persiflage door Angelwings op ”Kracht uit putten”)

Er zullen altijd mensen zijn die stenen gooien op jouw pad van succes. Het hangt van jezelf af wat je er van maakt: een muur of een brug.

Mensen die sporten en dan…
Mensen die sporten en dan…

Zit je op dat bankje je schoenen dicht te veteren…en dan kijk je op en staat er ineens een kerel met zijn hangzak en lullo voor je neus!
Leuk!

Of er zit iemand een half uur te ouwehoeren in zijn blote tokiono…hallo?

Bij de dames idem zelfde verhaal, je strikt je veters kijkt op en madam voor je bukt en … gatverdamme!
Wat is dit toch?

Verdorie ga ff een handdoek om je naakte reet hangen, beetje fatsoen is ver te zoeken tegenwoordig…
Ik hoef geen traktatie op die manier ik vind het enorm traumatiserend nml….

Dus ga je naar sport, doe even normaal!
Kleed je net en eventueel een handdoekje om, sneller dan de wind….
Ga je douchen, dan kom je uit die douche inclu handdoek om je edele delen!
Ga je daarna nog pissen, aub slinger je druppel der ff af want het valt gewoon op de vloer nml…met je bloterrikje…
En doe een handdoek om aub!
Nee we zitten niet te wachten op jouw naakte klootzakje en geslachtsdeel!
Go away!

And behave!
Daarom douche ik wel lekker thuis nml… hoef die rare lui niet te zien hoor!
En dan denken mensen, jezus wat preuts!
Nu niet bepaald hoor maar ik hoef een ander zijn blote lijf echt niet te aanschouwen!
Tjonge kan men dit zelf niet bedenken?
Fatsoen daar gaat het dus om!

Facebook en Lieneke
Facebook en Lieneke

Na een lange werkdag, boog Sven zich over zijn laptop thuis.
Het was een warme zomerdag geweest en uiteindelijk koelde het wat af buiten.
Eindelijk thuis en ontspannen.
Op zijn facebook zag Sven dat iemand hem wilde toevoegen als vriend.
Hij bekeek de pagina van die persoon eens grondig.
Wie was dit? Kende hij haar? Het was nml. een vrouw.
Leuk koppie had ze wel, donker lang sluik haar en mooie blauwe ogen, verder gewoon wat doorsnee, maar ze had wel wat. Sven besloot haar toe te voegen aan zijn vriendenkring.
Hij was best wel nieuwsgierig geworden, naar wie deze dame was. En vooral hoe zij hem dan kende.
Sven schreef haar een kort berichtje:

-Hai, waar ken jij mij van dan? 😉

Ze zei nog niets terug, was zeker niet online, Sven ging even voor zijn maag zorgen, die knorde van de honger.

Een half uur later keek hij weer op facebook om te zien of ze al een reactie had verzonden. Maar nog steeds geen antwoord.
Rond een uur of tien toen Sven de laptop voor die dag wilde afsluiten, kwam er toch nog een berichtje.

-Hai, ken je mij niet meer dan? 😛

Sven tikte terug, dat hij haar niet meer (her)kende.

-We zaten bij elkaar op school, was het antwoord.

Sven dacht even na, hij had een geheugen als een zeef namelijk, hij kende geen Lieneke van school. Maar als zij het zei, dan zou dat wel zo zijn?

-Oké ahahahaha tikte Sven terug.

Ze vertelde over hun schooljaren en dat zij hem nooit vergeten was. Het gesprek duurde nogal even. En pas rond middernacht sloten zij af.

De hele week spraken ze met elkaar via facebook en Sven vond het best leuk!
Lieneke was onderhoudend en kon overal over praten en ze was grappig. Lieneke wilde hem graag eens ontmoeten.
Een soort reunie zei ze nog met de welbekende smiley van haar erachteraan 😉

Waarom ook niet, dacht Sven.
Na twee weken toog Sven bepakt en bezakt richting het Friese Noorden met de trein.
Ze zou hem ophalen, zei ze, met de auto.
Dat was prima.

In de trein besefte Sven plots dat hij geen adres had van zijn Lieneke. Ook dat hij niemand had verteld dat hij dit weekend naar haar toe zou gaan. Beetje stom wel van hem, hij had er niet bij stilgestaan. Ze hadden elke avond zo leuk met elkaar gesproken dat het niet in hem opkwam om dat alles te vragen zelfs. Nou ja het was niet anders, als hij daar was zou hij het wel vragen en zijn vriend even een smsje sturen toch?
Aangekomen op het station, checkte hij uit en zocht hij haar op het perron.
Na enige tijd zag hij haar staan zwaaien naar hem, aan de overkant. Sven zwaaide terug en ging de tunnel in onder het station. Aan het uiteinde kwam zij enthousiast naar hem toe, ze vloog hem in de armen. Sven was verbaast over haar vrolijke aanwezigheid. Helemaal enthousiast en druk pratend liepen ze naar haar auto.
Sven stapte in de auto en samen reden ze richting haar huis. Een prachtig klein huisje in een klein dorpje.
Het was helemaal van haar alleen, zei ze trots.
Ze liet hem het huis zien, kamers prachtig opgeknapt en ingericht, allemaal zelf gedaan zei Lieneke nog.
Ook had ze een enorme breicollectie, dat was haar hobby zei ze. Ze breide van alles van beren tot truien en sjaals en mutsen en sokken en dekens.
Alles verkocht ze aan webwinkels, legte ze uit.
En van dit alles, zei ze blij rondkijkend, kocht ik mijn huisje en mijn auto! Ik zit er warmpjes bij hoor, zei ze opgewekt.
Sven keek er van op, de breikamer zat vol met opgestapelde dozen vol breiwerk van deze Lieneke.
Kun jij breien vroeg ze?
Nee, lachte Sven, totaal niet zelfs.
Lieneke gaf een demonstratie, kijk zo doe je dat, ze ging zitten in een grote brede stoel, zo’n oude oma stoel.
Ze nam twee breinaalden en deed voor hoe je moest breien.
Wel opletten hé Sven, lachte ze hem toe.
Sven moest even later voordoen of hij het begrepen had.
Nu ging dat best redelijk. Zo dat is goed genoeg, zei Lieneke en ze rukte het breiwerk uit zijn handen.
Kom we gaan nu beneden kijken.
Sven liep achter Lieneke aan. Ze rook eigenlijk naar wol.
Ze deed hem denken aan zijn oma die vroeger ook altijd aan het breien was.
Wel gezellig zo, dacht hij, vol genoegen keek hij om zich heen. Beneden wilde Lieneke hem nog de kelder laten zien.
Ze liepen de trap af naar een donkere ruimte, en beneden deed ze het licht aan.
Geschokt keek Sven om zich heen.
Er stonden drie grote kooien.
In twee daarvan zaten twee jongemannen opgesloten te breien bij een klein lampje.
Hai zei de ene, hallo zei ze ander…
Lieneke duwde Sven in de ene kooi die nog leeg was.
Zo zei ze tevreden de sloten erop schuivend.
Mijn man brengt je straks wel te eten en een pot, dekens krijg je voor de nacht als het helemaal donker is en om 7 uur in de morgen mag ook jij beginnen met breien!
Niemand wist waar hij was!
Sven kon zichzelf wel voor zijn kop slaan!
Wat stom van hem.
Maar ook niet onlogisch in tijden van crisis.
Hoe lang die anderen er al zaten?
Maanden, ook via facebook. Ze kenden ook geen Lieneke van school natuurlijk dit was alles opzet.
En ach het was te doen zeiden ze, soms kwam Lieneke de gebreide artikelen showen in haar nakie. Hadden ze toch nog wat, vooral als je een muts had gebreid bv lachten de beide mannen.
Sven kreeg nog twee breinaalden en een knot wol, begin maar simpel aan een pannenlap zei Lieneke liefjes.
De deur ging weer dicht van de kelder, waar niemand hen ooit kon horen.

©AngelWings

My Butterfly
My Butterfly

Hij liep langs een antiek winkeltje in een zijstraat en ineens zag hij haar weer. De jaren vielen plotseling weg.Toevallig keken beiden elkaar aan, recht in elkaars ogen. Zijn adem stokte even, zijn hart sloeg even over.
Ook haar ogen sloegen plots neer, alsof de gevoelens nog te intens waren om wederom te ervaren. En toch hadden zij elkaar al jaren niet meer ontmoet. Ze was nog steeds een bijzondere schoonheid, zo vond hij. En zij dacht, hoe bijzonder aantrekkelijk hij nog was. Hij stond plots voor haar, iets wat hij niet wilde doen eigenlijk, maar blijkbaar hadden zijn voeten plots een eigen leven.
Hij wist niet wat hij moest zeggen en zij evenmin.
Ze keken elkaar alleen maar aan, daar in dat winkeltje in die zijstraat. Ze keek naar de grond en schuchter pakte ze zijn hand beet, en hij voelde hoe haar zachte vingers om de zijne sloten. Hij zuchtte diep en een glimlach kwam vanuit gesloten diepten omhoog om zijn mond. Omdat hij vergeten was, hoe het ook alweer voelde na al die jaren gemis en verlies. Een warmte gloeide door zijn lichaam, een warmte die zijn hart weer ontvlamde, wat had hij haar gemist! Waarom was hij ooit weggegaan?
Ze was nog zo mooi en zo lief en zacht. Was hij soms weggerend voor al die liefde die zij hem gaf?
Was het teveel geweest voor hem?
Hij was verdwenen zonder woord, zonder groet, zonder afscheid. Blijkbaar nam ze het hem niet kwalijk, zo met haar warme hand in de zijne. Hij kneep er eens in, het was zo fijn!
Ze blikte op naar hem met haar mooie ogen, waarin hij een twinkeling zag. Hij schrok,… zo was zij toch nooit geweest? Uitdagend en onschuldig, zo was zij in één.
Maar dit kende hij niet van haar, zijn bloed begon te stromen op plekken, die hij ook al vergeten was.
Er kwam leven in de brouwerij.
Met zijn saaie huwelijk, was hij ook dat vergeten inmiddels, hoe dat aanvoelde in zijn lijf.
Ze likte haar lippen zag hij, een glanzend vocht op roze lippen, het steeg hem naar zijn hoofd.
Hij moest nodig naar huis. Hij moest haar hand loslaten en dan gewoon weer weggaan net als toen!
En toch die twinkeling in haar ogen, bekoorde hem.
Het was iets nieuws in haar dat hij nooit ontdekt had.
Hoe kon hij weten hoe dit zou uitwerken in een contact?
Zou hij de uitdaging aangaan die zij hem hier aanbood in dat antiekwinkeltje?
Hij wist en voelde dat ze dat best wilde zo weer eens met hem. Zijn mannelijke ego begon te steigeren, hij voelde zich weer als vanouds ”de man”! Net als vroeger toen hij voor ieder minachting had gevoeld. Was hij ook ditmaal in het voordeel.
Ze glimlachte lieflijk naar hem en ze trok hem mee aan zijn hand, naar buiten in het zonlicht.
Geen woord zelfs, niets, alleen dat gevoel van ooit dat bij hem binnenkwam als een bom die plots ontplofte in zijn ziel. Het was woensdag, zijn vrouw was op haar werk en hij had eerder vrij genomen, even wandelen door de stad.
Dat was zijn bedoeling geweest.
Hij fantaseerde weer over hoe zij altijd was geweest in bed. Deze ex van hem, was werkelijk net een Geisha geweest, waarom had hij haar laten gaan?
In vredesnaam, hij rook haar heerlijke parfum en zag haar lichaamsvormen als de wind haar zomerjurk deed opwaaien.
Haar rode krullen dansten voor zijn ogen, terwijl ze hem meetroonde aan haar hand, richting een fabelachtig land, dacht hij nog vergenoegd.
Oh ja hij had haar veel aangedaan.
Ooit, lang geleden, dat wist hij nog wel. Hij zei niets en liet het zich maar bekomen.
Ze liepen enkele straten door, en uiteindelijk kwamen ze aan bij een wit huisje, waar zij de deur opende voor hen samen.
Kom zei ze, het eerste woord na jaren.
Oh ja, ik kom, zei hij nog glimlachend.
Met zijn hoofd in de wolken.
Hij stond in een koele witte gang, met een vaas bloemen op een tafeltje naast de deur, en een witte kapstok, een glanzend witte deur en daarachter, haar woonkamer.
Maar zij opende geen deuren en trok hem mee de trappen op naar boven. Ho, zei hij nog, ik ben getrouwd weet je?
Ze keek hem spottend aan. Kom, zei ze weer.
Het bloed gonste hem door zijn kop. Wat ging ze doen met hem? Net als toen en ooit zo lang geleden, zou ze dat weer doen, deze onderdaan van hem van lang geleden?
Hij voelde weer die trots in hem opkomen, trots om wat hij was en wie hij was geworden.
Nooit was iemand zo dichtbij gekomen als zij, bij zijn ziel en daarom misschien ook wel, was hij gegaan. Want hij hield er niet van als mensen te dichtbij kwamen.
Als mensen bij je ziel konden komen dan konden ze dat misbruiken en je stuk maken en daar paste hij wel voor op.
Misschien kende alleen zij hem wel?
De slaapkamerdeur ging open en daar lag een prachtig groot bed met zwart satijn gedrapeerd, en vele kussens, en op de grond een dik zalmkleurig tapijt. Ze schonk een wijntje in voor hen beiden… hij dronk dit gulzig op.
Ze draaide hem hierna plots omver en duwde hem pardoes op het bed.
Om zijn mond lag continu een glimlach.
Ze opende de voorkant van haar jurkknoopjes en sprong bovenop hem.
Zijn handen gleden peinzend over haar huid, ontbloot bij haar borsten, zo zacht en warm, nog steeds.
Weinig tekenen van veroudering, zo zag hij.
Hij genoot, weer net als toen zo lang geleden.
Bij de vrouw die gelijk een elf was voor je ziel.
Vlinderachtige tovernarijen, blozende wangen en schitterende ogen, die hem verslonden, jaren geleden.
Ze streelde zijn hals, kuste zijn gezicht, zijn mond, zachtjes en warm. Haar handen trokken zijn shirt uit, en begon bij zijn broek te morrelen aan een riem die hij zelf nauwelijks los kon krijgen.
Hij begon zelf zijn riem los te trekken, en kwam tegen haar handen aan, haar warme zachte handen, liefdevol ergens kwamen ze hem tegemoet.
Met een lach keken ze elkaar in de ogen.
Spotternij, zag hij dat niet plots in de hare?
Zo was zij niet, wist hij. Ze was altijd lief geweest en aardig. Vol liefde en warmte.
Daar lag hij dan naakt op haar bed, het zachte satijn voelde koel aan in de hitte van de zomerdag.
En zij ging op hem zitten en trok plots de zomerjurk uit over haar borsten, haar hoofd, en ze gooide de jurk achter het bed, ergens op de grond.
Prachtige volle rijpe borsten voor zijn neus, wat wilde hij nog meer.
Hij tastte toe, voelde en streelde,…
Wat ouder, maar mooier zelfs nog, dan toen, verzuchtte hij in gedachten.
Hij trok de haarspeld uit haar rode krullenbos en prachtige lange rode spiralen vielen over haar besproette schouders.
Haar roze lippen dichtbij de zijne, hij kuste haar zoals hij haar nog nooit had gekust.
Vol hartstocht en passie, meer dan ooit.
Strelingen en passie, voorkwamen niets dat leek op eeuwige trouw. Hij was verkocht door de magie van het moment.
Ze gingen in elkaar op na al die jaren. Geen woord werd er gezegd enkel gekreund en gesteund.
Meer was er niet nodig om tot volledige voldoening te komen.
Hj lag naast haar, loom en voldaan.
De zon scheen door het raam op zijn lichaam, dat daar naakt lag, bezweet door alle passie en hartstocht, waarvan hij niet had geweten deze nog in zich te hebben.
Hij viel langzaam in slaap.
Ze lag naast hem, haar hoofd op zijn borst.
Zijn laatste gedachte was aan zijn vrouw thuis en of hij dit wel of niet zou vertellen.
En of hij haar vaker kon zien misschien.
Hij droomde wilde dromen.
Tot een ijzige koude hem wakker maakte en hij even niet wist waar hij was.
Het was al nacht! Hij schrok en keek om zich heen, ze was weg. Nergens brandde licht… op de tast kleedde hij zich aan en liep voorzichtig naar beneden.
Niemand was thuis. Alles was gesloten en donker.
Hij voelde gemis, gemis dat ergens al die jaren in zijn ziel was achtergebleven. Zonder enig besef.
Nu wist hij weer wat het was geweest.
Zij al die tijd, zij dus.
Hij voelde spijt ergens, maar had niet anders gekund dan dit.
Hij opende de voordeur en liep naar buiten wat onvast ter been. De straatverlichting verblindde hem even, maar niet lang. Tot zijn verbazing, zag hij op zijn rechterarm iets staan. Zijn arm gloeide al enorm!
Onder de lantaarn paal keek hij ernaar en tot zijn grote schrik, zag hij haar naam levensgroot op zijn arm getattoeëerd. Oh mijn god wat moest hij thuis nu vertellen aan zijn vrouw?
Het zweet brak hem uit aan alle kanten en hij keek nog eens achterom.
Daar bij haar huisje, zag hij aan de zijkant een bord.
“Tatoeage shop Butterfly”.

©AngelWings

Egyptische DNA droom
Egyptische DNA droom

Egyptische DNA droom

Egyptian DNA DReam
Het enorme witte schip voer op koers. Aan dek stond Robert
Stacy, hij keek naar het wateroppervlak, waarop de zon
weerkaatste en in miljoenen diamantjes op de lichte golven
uiteenspatte.
Zijn schip voer gestaag, zonder haast richting zijn
thuisland.
In het ruim, had hij een zéér kostbare lading.
Stacy streek eens door zijn donkere korte kapsel en
glimlachte.
Hij had miljoenen gespendeerd aan zijn droom en nu zou deze
uitkomen.
Het was een geheime missie, waar niemand van mocht weten.
Niemand buiten zijn eigen werknemers wist ervan, daar
zorgde Robert Stacy wel voor.
Zijn bemanningsleden waren betrouwbaar en werden erg goed
betaald, de wetenschappers die nodig waren voor dit project
waren door hem zelf uitgezocht.
Ze wisten wat ze deden, daar in het ruim van het schip, met
zeer kostbare en moderne apparatuur.
Het zou niet heel lang meer duren, voor het zover was.
Stacy kon niet wachten, hij nipte aan zijn glas cognac en
spoelde dit even in zijn mond.
Stacy was de jongste miljardair ooit, hij had alles via
zijn vader geërfd.
Maar Stacy had de zaak nog groter gemaakt, hij had een goed
zakelijk instinct, en wist goed te handelen op de
aandelenmarkt.
Iets uit zijn jeugd, had Robert Stacy altijd al
gefascineerd, iets had hem gegrepen en hij voelde dat hij
dit moest doen.
Hij had het geld en de middelen, dus waarom zou hij het
niet doen?

Later sprak Robert Stacy benedendeks met de wetenschappers.
Voor hem, in een afgesloten kamer, lag zijn doel, in een
glazen bokaal, in een zeer steriele omgeving.
Stacy keek ernaar vol liefde en verwachting. Dit project
moest gaan lukken! Hij had er bewakers voor omgekocht, bij
een uiterst geheime locatie in de buurt van Alexandrië.
Niemand wist hiervan, dat mocht ook niet. Egypte wilde deze
bijzondere vrouwelijke mummie niet prijsgeven aan de
wereld. Het was een groot geheim dat de mummie al lang
gevonden was, niemand in de wereld wist hiervan.
De mummie lag verborgen in een monumentaal gebouw, in een
stille afgesloten zaal, met een twee meter hoge waterval en
gevuld met wit marmer aan de muren en de vloer.
Alles was vergrendelt en afgesloten, niemand kon of mocht
erbij komen. Alleen zeer hooggeplaatsten kwamen hier naar
toe om de mummie te bezichtigen.
Men was bang dat de mummie, die zo fragiel was, uit elkaar
zou vallen als allerlei wetenschappers zich aan haar zouden
wagen. De mummie was uitzonderlijk mooi en had zelfs na
duizenden jaren nog een bovennatuurlijke, onaardse
schoonheid. Nog nooit had men een mummie in zo’n bijzondere
staat gevonden. De huid leek nog te ademen alsof de mummie
nog leefde.
De mond was vol en roze, de oogleden lagen zacht neder op
hoge jukbeenderen, met lange volle wimpers. Het was alsof
zij sliep en niet al eeuwen geleden gestorven was.
Haar haren waren donker en golvend en glansde in het kille
tl-licht, alsof het nog maar kort geleden gewassen was. Het
was geen stoffige vergane mummie, dit was een
uitzonderlijke mummie, alleen, zo kwetsbaar.
Er mocht zo weinig mogelijk verse frisse lucht bij de
mummie komen, daarom lag zij daar verzekerd achter glas.

Haar aanraken was uit den boze.
Men wist, dat als de mummie blootgesteld zou worden aan
allerlei wetenschappelijke onderzoeken, de mummie snel zou
kunnen vervallen tot stof.
Dat wilde men ten koste van alles voorkomen uiteraard.
Stacy had een hooggeplaatst persoon zoveel miljoenen
betaald, dat diegene iets heel bijzonders voor hem had
gedaan, dat nog nooit iemand gedurfd had zelfs.
Hij had iets meegenomen van de mummie, voor Stacy, een DNA
profiel vanuit de mond van de mummie, met een staafje had
hij de roze lippen opzij geduwd en wat materiaal afgenomen
en zo snel mogelijk verstopt in een buisje. En dat deeltje
werd nu gebruikt voor het DNA.

Hij, Stacy, zou haar weer tot leven wekken. Hij zou haar
klonen. Een nieuw mens laten groeien vanuit deze dna
kloontechnieken.
Hij zou haar grootbrengen, als zijn eigen kind en zien hoe
zij was, hoe zij eruit zou zien, als zij opgroeide.
De mooiste vrouw die ooit op aarde leefde.
Hij zou haar koesteren en liefhebben.
Toen hij nog een kind was, droomde hij vaak over haar, hij
had boeken ingezien, over Egypte en alle verhalen gretig in
zich opgenomen.
De mooiste vrouw ooit ter wereld? Hij wilde dat zien, hij
was zo benieuwd, hoe ze er nú uit zou gaan zien. En hij was
de enige in de wereld, die Cleopatra in de 20e eeuw zou
omhelsen en liefhebben alsof ze zijn dochter was.
Uiteindelijk kwamen ze aan in Amerika en gingen ze aan wal,
de kostbare lading werd strikt geheim gehouden en bracht
men in geblindeerde auto’s richting de riante villa van
Stacy.
Daar had Robert Stacy een speciale verdieping in orde laten
maken voor zijn project.
Hier begon het, het weer opnieuw tot leven wekken van de
mooiste vrouw die ooit op aarde had geleefd. De afdeling
bestond uit een Egyptisch gedeelte waarin alles zo was
ingericht als in de tijd van Cleopatra.
Stacy had zelfs nog een originele haarkam van Cleopatra
gekocht op een zwarte markt. Kosten nog moeite werden
gespaard, voor dit bijzondere kind.
Stacy had een draagmoeder bereid gevonden om het kind te
dragen, de draagmoeder Milia wist niets van het dna
kloonproject, ze dacht dat het ging om een miljardair die
nageslacht wilde en op deze manier zijn eigen kinderen kon
kopen. Stacy betaalde zo goed, dat het haar eigenlijk
verder niets aanging en zij mocht hierbij negen maanden
wonen in de prachtige villa.
Op de Egyptische verdieping in het huis mocht zij
verblijven en baren en er was zelfs al een
kinderkamer.Beneden in de enorme kelderruimte, begonnen de
wetenschappers aan de voorbereidingen van het geheime
kloonproject, Stacy had daar een ziekenhuis achtige ruimte
laten bouwen voor dit project. Uiteindelijk was het zover
dat de draagmoeder beneden geblinddoekt het project in haar
lichaam kreeg.
De draagmoeder genoot enorm, van de prachtige authentieke
omgeving, ze mocht daar wonen zolang zij het kind droeg en
daarna moest ze terug naar de gewone wereld, waaruit zij
kwam, met uiteraard een flinke smak geld.
Ze kreeg goed te eten, werd prima verzorgd, gemasseerd,
gebaad en gekleed, eigenlijk alsof ze een Egyptische
koningin was. Ze leek ook wel een Egyptische koningin, ze
was Italiaanse van oorsprong en met haar zwarte haren en
grote bruine ogen, vond Stacy haar uiterst geschikt om
draagmoeder te zijn voor zijn Cleopatra.
Stacy kwam vaak op bezoek bij de draagmoeder en vroeg haar
dan of het haar aan iets ontbrak, dat was niet zo, toch
verwende hij haar intens.
Toen haar buik groter werd, lag de hand van Stacy meermalen
op haar buik. Hij was blijkbaar een zeer goede vader in de
maak, dacht de draagmoeder dan blij.
Het was voor het goede doel en het kind zou goed opgroeien.
In weelde kunnen leven en daar deed ze het dan maar voor.
Na drie maanden kwam er een kink in de kabel van het
project, want de wetenschappers hadden niet één, maar drie
klonen teruggeplaatst.
Ze noemden dit als uit ”voorzorg, genomen beslissingen”,
omdat het gekloonde profiel ook kon sterven in de
moederbuik, als het niet goed verliep.
Lachend riep Stacy uiteindelijk dat hij dus nu 3 dochters
zou krijgen, een drieling, drie kleine Cleopatra’s!
Wat kon hem dat schelen eigenlijk, hij zou er wel voor
zorgen, dat was eigenlijk het probleem niet.
Maar in de vierde maand verloor de draagmoeder een
vruchtje. Stacy was enorm bezorgd want, hij wilde niet dat
de andere embryo’s de moederbuik zouden verlaten voor ze
geboren waren.
Hij dwong de draagmoeder tot nog meer rust. En uiteindelijk
brak dan toch de dag aan dat de tweeling geboren zou
worden.
Twee kleine meisjes, Robert wachtte dromerig af.
De dag was ingepland op 13 juli dezelfde geboortedag als
Julius Caesar. De tweeling kwam met een keizersnee ter
wereld en de draagmoeder werd verboden de kinderen te zien.
Ze werd hierna direct naar haar huis gestuurd, met alle
zorg eromheen die ze nodig had.
En een flinke bankrekening.
Robert Stacy was verbaast toen hij de tweeling kwam
bewonderen.
De wetenschappers stonden nerveus rondom de couveuse.
Er was iets aan de hand maar wat, vertelden ze Stacy nog
niet. De baby’s waren prachtig en gezond? Uiteindelijk werd
Stacy verteld dat het ging om een jongen en een meisje.
Robert was woedend, hoe had dit nu kunnen gebeuren? Niemand
kon antwoord geven op zijn vragen maar iemand opperde dat

Cleopatra blijkbaar iemand had gekust voordat zij stierf.
Nu dat moest Marcus Antonius zijn geweest uiteraard.
Dus nu hadden ze beide geliefden gekloond en waren zij
geboren als tweeling. Robert Stacy was woedend op de
wetenschappers, had hij hier zoveel in geïnvesteerd?
Maar uiteindelijk kalmeerde Robert Stacy en vond hij het
ook wel heel bijzonder om twee geliefden, als tweeling ter
wereld te hebben gebracht.
Het meisje noemde hij uiteraard Cleopatra en de jongen werd
uiteraard Marcus genoemd.
Robert genoot in zijn vaderrol en ook al was het jongetje
het tweede wiel aan de wagen, toch hield hij ook van
Marcus.
Maar Cleopatra was zijn oogappeltje.
De kinderen groeiden op, op de Egyptische afdeling. Robert
wist dat de kleine Cleopatra zich erg thuis voelde.
Marcus gaf hij speelgoedzwaardjes, misschien zou het
jongetje zich dan ook beter op zijn plek voelen.
Robert Stacy trouwde nooit, hij had ooit een relatie gehad
die niet goed verlopen was en sindsdien had hij geen enkele
behoefte nog aan een vrouw in zijn leven.
Hij had al een vrouw nml, zijn mooie Cleopatra!
En ze groeide op als een prachtige jonge dame, ze was
etherisch mooi, onwerkelijk mooi zelfs en zeer intelligent.
Marcus was soepel qua spiermassa en stoeide wild met zijn
herdershonden op het grasveld.
Paardrijden was Cleopatra verboden door Stacy, maar Marcus
mocht dit wel.
Stel dat Stacy Cleopatra zou verliezen door een val van een
paard, dan was het project mislukt. Nee dat kon hij niet
aan, en daarbij hij hield intens veel van zijn gekloonde
dochter.
Soms wel eens teveel! Was hij jonger geweest dan was hij
waarschijnlijk verliefd op haar geworden.
Hoe geheim ze ook was, toch kwam ze in contact met zijn
personeelsleden en iedereen die haar zag was onder de
indruk.
Ze had golvend zwart haar en grote groene ogen, een ovaal
gezicht en een mond als een roze rozenknop, hoge
jukbeenderen en een prachtig slank en soepel lichaam.
Lang was zij niet uiteraard, 1.54cm. Marcus was iets
groter, maar voor de tijd van waaruit zij in feite kwamen,
was dat een normale lengte.
Cleopatra studeerde van alles en Marcus was meer bezig met
sport, hij hield ervan om zijn lichaam uit te dagen, een
echte krijger dus.
Stacy was blij met zijn kinderen en alles verliep goed in
de jaren dat ze bij elkaar waren. Toch komt de dag dat
Stacy zich toch vergrijpt aan zijn ”dochter” Cleopatra,
ze is zo prachtig en onschuldig, ze weet niets van wat
normaal is en hij kan zich niet langer beheersen. Ze is
zijn droomvrouw, zijn geschenk aan zichzelf. Hij begint met
haar te strelen en te masseren en uiteindelijk is hij de
man die haar neemt in al haar broze en naïeve schoonheid.
Ze is echt beeldschoon, men had gelijk over Cleopatra,
Stacy voelde zich enorm schuldig over wat hij aangericht
had, maar hij kon zijn liefde voor deze mooie bijzondere
beeldschone jonge vrouw niet zomaar verstoppen. Het
gebeurde vaker dan hem eigenlijk lief was, want het kon
toch niet wat hij deed? Maar toch, ze was als nectar uit
een bloem, Robert was verslaafd aan de schone dame.
ZIJN Cleopatra!
In feite was zij immers ook niet echt zijn eigen kind! Ook

Marcus, was niet haar echte broer.
Het werd een wel zeer ingewikkelde situatie.
Tot Cleopatra zwanger bleek te zijn van Robert Stacy, en
daar wat laat achter kwam, omdat zij niets wist over
kinderen krijgen, voelde Robert zich zo enorm schuldig dat
hij haar nooit meer durfde aan te raken. Hoe moeilijk hij
dit ook vond, want ze trok hem aan als een magneet. En
samenzijn met haar was Goddelijk, vond Robert Stacy.
Ze was zo anders, dan de vrouwen in de tegenwoordige tijd.

Cleopatra baarde een zoon, Robert noemde het kind
”Caesarion”, naar de eerste zoon van Cleopatra en Julius
Caesar. Stacy was dol op zijn zoon uiteraard, het bracht
wat meer aan gevoelens met zich mee zelfs, dan bij zijn
gekloonde kinderen. Maar dat kwam misschien, omdat HIJ
Robert Stacy zich had vermengd met de enige echte
Cleopatra.
Het was nu wel echt zijn kind namelijk.
Wonderbaarlijk hoe het leven in elkaar stak, hij Robert
Stacy, had een kind samen met zijn kloondochter, de enige

echte Egyptische Cleopatra!

Stacy had nooit nagedacht over wat er zou gebeuren als hij
er niet meer zou zijn.
Dat was voor later, dacht hij altijd, hij wilde er niet aan
denken namelijk. Het leek de goden verzoeken als hij
daarmee bezig ging, vond Stacy.
Cleopatra en Marcus waren altijd samen, jarenlang, bij
elkaar en op een dag vond Stacy hen samen in één bed.
Ze pleegden ergens incest. Stacy was enorm jaloers maar kon
het ook begrijpen. Hij had haar niet meer aangeraakt sinds
de zwangerschap van hun kind.
Maar hoe moest hij hen verklaren dat broer en zus geen
seksualiteit met elkaar mochten bedrijven, iets wat zij
niet konden begrijpen, de aantrekkingskracht tussen hen
beiden was intens sterk namelijk en dat was logisch ook.
Stacy had met zijn kloonproject heel wat te stellen.
Stacy zei er niets van. Wilde dat ze niet vaak meer samen
waren, maar voorkomen kon hij dit niet. Het was een
tweeling of waren het ook nog eens tweelingzielen?
Wat had hij hen eigenlijk aangedaan.
Twee kloonkinderen die geen normaal leven hadden gekregen,
afgezonderd van de wereld. Alleen levend met Robert zelf en
zijn personeel.
Toen Cleopatra op een dag gelijk een katachtige, haar vader
stilletjes en onverwachts omhelsde en vertelde dat zij weer
zwanger was, schrok Robert toch enorm.
Hij voelde weer een steek van jaloezie. Maar hij kon er
niets aan veranderen, dit was zijn project namelijk en dit
was er van gekomen. Cleopatra is 28 jaar oud als zij haar
tweeling baart, Robert beslist over de namen en noemt de
tweeling, “Cleopatra Selene” en “Alexander Helios” naar de
namen van de kinderen van de echte Cleopatra zelf.
Marcus is dol op zijn kinderen en zijn zuster.
Begrijpen doen zij niet, dat dit geen normale gang van
zaken is, in de dagelijkse normale wereld rondom hen. Maar
wat niet weet, wat niet deert.
Want, denkt Stacy, zijn kinderen komen toch nooit in de
echte wereld, rondom hen terecht, hij beschermd hen goed
tegen dat alles.
Na een tijd baart Cleopatra nog een zoon, namelijk
“Ptolelemaeus Philadelphia”.
Marcus en Cleopatra maakt het niets uit dat hun vader de
namen verzint voor hun kinderen. Ze weten niet beter dan
dit.
Stacy geniet tevens van het ”grootvader” zijn en de dag
komt dat hij oud en wijzer, begrijpt dat Marcus hem moet
gaan opvolgen in de zakenwereld.
Hoe hij dit aan moet pakken weet hij nog niet.
Toch begint hij langzaam om zijn kinderen aan de wereld
bloot te stellen. Toch zorgt hij voor voldoende bescherming
voor zijn geliefde gezin. Niemand die mag weten van dit
project. Niemand die mag weten dat zij een tweeling zijn.
Ze zijn kinderen van de rijke Stacy, beiden geadopteerd en
uiteindelijk beslist Stacy dat zij moeten trouwen.
Met drie kinderen inmiddels, wordt dat ook hoog tijd.
Stacy bouwt een villa op zijn landgoed naast zijn eigen
villa en daarin woont het gezin. Dit verloopt jarenlang
goed, en zowel Marcus als Cleopatra beseffen niets van hun
vreemde staat van zijn. Stacy wordt ook steeds ouder en
Marcus neemt zijn job over.

Op een dag in september wandelt Cleopatra over het grote
gazon rond de villa’s en wordt gebeten door een gifslang,
ze sterft en is dan 39 jaar oud.
Op diezelfde dag valt Marcus Antonius de II de van zijn
paard en wordt gespietst door een puntig hek. Alsof een
zwaard hem doorboort, zoals eeuwen voorheen ook het geval
was.
Beiden stierven op dezelfde dag als de echte Cleopatra en
Marcus. Stacy is ontroostbaar, zijn projectkinderen zijn er
niet meer. Hij geniet dan nog wel zijn laatste jaren van
zijn zoon en “kleinkinderen”. Maar hij zit vol verdriet en
wroeging.
Hij, de enige man ter wereld, die na eeuwen een relatie en
kind kreeg met zijn droomvrouw Cleopatra.
Niemand die dit geheim ooit doorverteld heeft, niemand die
er verder van wist. Als Stacy de wereld verlaten heeft
weten zijn “gezinsleden”, niets van hun voorgeschiedenis.
Ze leven verder in onwetendheid, maar leven gelukkig van
het enorme kapitaal van hun grootvader.
Dus als je een miljardairs familie kent, die eruit zien als
beeldschone halfbloed Egyptenaren, dan kan het zijn dat dit
de Stacy familie is.
De naam Stacy in dit verhaal, is uiteraard gefingeerd.

©AngelWings

Rutte en de Paashaas
Rutte en de Paashaas

Op een mooie paasochtend in 2015, zat minister Rutte aan zijn ontbijtje, waar mama een heerlijk paas ontbijt had gemaakt, te lezen in zijn dossiers.
Zeg zeun wat gaat u doen vandeag? Vader keek op vanboven zijn krant, vader die de krant van gisteren nog las.
Sinds zoonlief afgestudeerd was, dankzij hun kromme liggingen en minister was geworden, spraken ze hun zoon altijd aan met u. Rutte nipte aan zijn koffie en ehm…..
Ik ga een eindje rijden denk ik.
Mogen wij meuh met u? Vroeg moeder hoopvol.
Nee, moeder, nu even niet hé?
Heb het altijd zo stervens druk, dat ik nu echt even alleen wil zijn en wil genieten van de paaszondag.
Als u het niet erg vindt. Dat vond ze natuurlijk wel, maar vooruit, hij had het ook druk en hij werkte en dankzij zijn werk, hadden zij het allemaal enorm goed.
Geeft niets heur zeun, zei moeder met een spits pruilmondje.
Ze schonk zijn koffiekopje nog eens vol en deed er een wolkje melk bij en een klontje suiker.
Ze nam Fluffy de pinscher op schoot en ging maar even smsén met een vriendin.
Rutte had zijn koffie eindelijk op en schoot in zijn zwarte bolide. Vol gas, geblindeerde ramen.
Hij deed zijn autoradio aan, en galmde mee op

De zon scheen door zijn autoruiten heen op zijn dashboard, wel warm. Hij opende het raampje op een kiertje.
Heerlijk hij genoot van zijn vrijheid. Hij deed zijn stoere spiegelende zonnebril op en fantaseerde dat hij met een blonde stoot in zijn auto zat.

Maar dat mocht niet van zijn moeder!

Zijn moeder wilde het beste van het beste voor haar zoon.
Pa maakte het niet zoveel uit als het maar een lekker ding was immers?
Maar nee moeders wil was wet en als haar lippen samenpersten dan was het einde zoek.
Dat wist hij inmiddels wel.
Helaas geen blonde stoot, maar ook geen rijke knappe dame naast hem.
Eén van adel ofzo. Zoals zijn moeder graag zag.
Bij een bospas ging Rutte linksaf, hij reed het bospaadje af en stapte uit zijn bolide.
Hij wist dat daar weinig mensen kwamen nml.
Dat leek hem veiliger voor zichzelf. Hoe minder mensen hem tegenkwamen hoe minder gevaar.
Genietend liep hij door het bos en kwam uit bij een zandvlakte, prachtig was het. Adembenemend rustig mooi en Goddelijk. Ja, dat was het juiste woord hiervoor.
Goddelijk.
Bij een duinhelling, ging hij op de grond liggen, het was nml heerlijk warm en het zand uitnodigend geel en zacht en droog. Rutte keek omhoog naar de wolken die voorbij dreven.
Als een kind gelijk begon hij er figuren in te zien.
Fantasievolle figuren. Kijk daar had je nu Samsom, een kalende bloothoofd. Rutte grijnsde wat in zijn eentje.
Daarna zag hij koningin Beatrix in een wolk voorbij gaan, ze wuifde naar hem. Rutte schaterlachte het uit.
En daar had je die knappe Maxima zelfs…! Kijk eens net echt. Alex had wel een blonde stoot, bedacht Rutte zich spijtig.
Daar lag hij dan als Minister van een land, helemaal alleen in het zand.
Niemand die van hem hield eigenlijk. Het was hard, maar op zich kon het hem niets schelen, hij had altijd zijn lieve ouders nog immers.

Rutte keek weer naar de overdrijvende wolken en zag plots een paaskuiken! Hoe was dat nu mogelijk zeg!
Vol verbazing keek hij naar de wolk. Hoe kon dat nou.
Ach en kijk daar een Paashaas!
Nou ja zeg,… mompelde Rutte vol verbazing.
Hij nam zijn dure bril af en wreef in zijn ogen.
Dat hij de koningin enzo zag in de wolken oké, maar een paashaas en kuiken op pasen dat kon geen toeval zijn immers?
Hij moest maar weer eens op huis aan!
Rutte stond op en wilde het zand van zijn pak kloppen maar?

In plaats van zijn pak had hij nu een harig kostuum aan.
Om zijn hoofd hingen lange oren langszij en op zijn neus voelde hij enorme snorharen.
Wat is er nu aan de hand, riep hij uit en sprong een paar passen.
Op zijn kont had hij plots een intense dikke dot als staart, hij voelde er aan, dat was gek!
Zo goed als het ging sprong Rutte naar zijn bolide toe, angstig keek hij om zich heen, hij was behoorlijk nerveus geworden.
Wat was er toch aan de hand?
Hij gaf vol gas met zijn intens grote poten en reed als een gek langs de snelwegen richting huis.
Was hier iets tegen een medicijn oid?
Hij zou maar direct langs het ziekenhuis gaan dan.
Daar aangekomen reed hij naar de prive ingang waar alleen bekende Nederlanders mochten komen.
Niemand zou zo stiekem foto’s kunnen maken van hem in zijn Paashaas tenue.
Hij sprong uit zijn wagen en sprong het ziekenhuis binnen, Help een dokter, helppppppppppp!
Hij werd direct in een invalidenkarretje richting de arts geduwd door een behulpzame verpleegster, gelukkig was ze blond.
Ze duwde de kar uit alle macht want Rutte als Paashaas was best zwaar, en drukte hierbij haar flinke boezem in zijn nek.
Dat vond hij niet zo erg ofzo.
De arts keek bedenkelijk naar Rutte.
Hmmz u bent de vijfde al vandaag!
Oh ja wie nog meer dan?

Ik heb geen idee er kwam een Pool, een Amerikaan en een journalist hier en minister Schippers zelfs!
En heeft u er een medicijn voor?

Eh ja maar dat is wel enorm duur. Het zit niet meer in het pakket zeg maar.
Maakt niets uit, ik wil dat dit ophoudt, Rutte trok wat aan zijn intens lange oren.
Zijn bril zakte telkens van zijn Paashaas neus.
Het zat hem niet mee… Geld speelt geen rol.
Dat wist de arts ook wel inmiddels. Hoe kan dit gebeuren eigenlijk, vroeg Rutte aan de arts.
De goede man keek hem eens goed aan, wel eh, de mensen die dit overkomt zijn niet eerlijk!
Dat is mij wel duidelijk!
Ze hebben veel misdaan in de wereld t.a.v mensen en blijkbaar bent u er ook één van.
Gelukkig is er een medicijn voor Minister Rutte.
Het dure middeltje was al opgehaald van de afdeling voor supersrijke mensen.
Niemand wist dat die afdeling bestond, dat was dan ook alleen maar voor hele rijke mensen.
De deuren zaten daar flink op slot en alleen verpleegsters die geheimhouding verzekerden, mochten daar naar binnen om hun werk te doen.
Als ze uit de school zouden klappen wist men er wel raad mee.
Dankbaar nam Rutte het medicijn aan, een gouden omhulsel, met een witte vloeistof.
Het is een beetje slangengif, en er zit wat stierenzaad bij en mosterdzaadjes en een toverspreuk.
Als het maar helpt, zei Rutte gulzig.
Ho wacht, u moet eerst nog iets opzeggen.
Een rondje draaien, dan linksom en rechtsom en zeg dan, ik beloof dat ik meer zal nadenken over wat ik doe.
Hmm right, lachte Rutte.
Maar hij deed het en slokte het medicijn in één keer achterover.

Zijn lichaam stond in de brand, het fikte en gloeide als een gek.
Ze stopten hem maar snel onder een koude douche waarbij de vacht, de grote voeten, snorharen en staartdot terstond verdwenen.
Pfoei.. wat een belevenis, riep Rutte naderhand uit.
Hij schudde de hand van de arts, bedankt nogmaals!
Zo had ik niet thuis kunnen komen nml… Praat er ook maar niet over Minister Rutte.
Geheimhouding verzekerd lachte Rutte.
Hij ging weer op huis aan. Waar zijn moeder stond te wachten met een kopje koffie en vader nog steeds de krant las.

 

©AngelWings