Categorie: Korte Verhalen

Te vroeg of te laat?
Te vroeg of te laat?

Photobucket

Te vroeg of te laat?
Jan had altijd gezegd tegen zijn
vrouw Eefke…
”Meid als ik niet meer verder kan, wens ik euthanasie”.
En Eefke had dan geknikt met haar hoofd omdat ze er zelf ook zo over dacht.
Die lijdensweg zat geen mens op te wachten nml, zo dacht Jan.

En op een morgen werd Eefke wakker naast Jan, en Jan opende zijn ogen niet meer…
Ze riep Jan’s naam,
en schudde hem heen en weer.
Maar er was geen beweging in te krijgen.
Ze belde de huisarts, die meteen kwam kijken en vaststelde dat Jan plots in coma lag, misschien zijn hart?
Hij wist het niet, maar belde een ambulance om Jan te laten vervoeren naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis.

Jan zelf vond alles maar vreemd,
hij zweefde naast zijn lichaam mee in de ambulance en zag zichzelf zowaar op de brancard liggen.
Hij had medelijden met deze man…
omdat hij niet eens zichzelf herkende als de Jan die op de brancard lag.

Jan zag Eefke…zijn Eef huilen naast zijn bed in het ziekenhuis en hij streelde haar over haar haren en probeerde haar te troosten maar…
Ze voelde het niet ofzo want ze reageerde niet op Jan.

Naast Jan vloog telkens een vage figuur mee, die een licht doorzichtig gewaad droeg en hem telkens maande mee te gaan,
maar Jan wou niet weg.
Was zelfs boos op die vage figuur naast hem
“Zout nu us op met je gezeur zeg”.
Mopperde Jan op de Engel, want dat was het nml.
De Engel droop af, al was het tijdelijk, hij had zijn best gedaan nml.
en meer kon hij niet doen.
Aangezien ze daarboven ook lunchtijden hebben liet hij Jan maar even voor wat het was.

Jan zag hoe de zusters slangetjes in zijn neus propten en hoe ze een naald in zijn arm deden.
Jan vond het wel grappig allemaal want hij voelde zowaar niets van dit al.

Jan kreeg ineens oog voor de omgeving en sloop af en toe de zusterskamer in, waar jonge leuke zusters zich omkleden voor hun werk.
Jan vond het wel gezellig zo in die kleedkamer en keek zijn geestelijke ogen uit.
Toen die vage figuur weer eens langskwam om Jan mee te nemen naar het hiernamaals was het moeilijk voor Jan om zich los te rukken van het aards bestaan.

Maar Jan ging uiteindelijk mee en ontdekte een schitterende wereld daarboven ergens achter de tunnel waar ze doorheen zoefden alsof het niks was.
Binnen de seconde stonden ze daar en Jan zag uit over een schitterende weide, met allemaal hele bijzonder en mooie bloemen en zelfs dieren liepen er rond.
Kinderen speelden op het gras en de zon scheen er onwezenlijk mooi diffuus.

Ergens in de verte ontwaarde Jan prachtige gebouwen gemaakt van doorschijnend licht met een uitstraling van juwelen die in de zon lagen te bakken.
Jan was erg tevree…toch knaagde er iets aan zijn binnenste en..
Toen zijn Engel terugkwam zag hij aan Engel zijn gezicht dat er iets loos was.
Achter Engel liep OpperEngel en die keek een beetje onthutst..

Het gesprek ontspon zich tussen de Engelen als volgt:
“Het is zijn tijd nog niet Archibell”?!
“Ja,dat heb ik ook begrepen”?
“Hoe is dit mogelijk”?Zei opperEngel weer…
en schudde zijn hoofd…
“Denk een tijdsprong overvloeing , iets met de matrix die veranderd is”?
Opperde Engel.
“Geen idee, maar we hebben een probleem”, we moeten snel zijn nu”,

Ze namen Jan bij zijn armen en namen hem mee naar het begin van de tunnel.

“Luister goed,Jan”,zei Opper Engel.
Er is een fout gemaakt hier en, we moeten snel handelen,
hopelijk is het nog niet te laat, en Opper Engel legde uit dat Jan zo snel mogelijk weer naar zijn lichaam moest terugkeren, en alles moest vergeten wat hij had gezien, en..dat hij zich in zijn lichaam moest nestelen gelijk een worm zich nestelde in een rotte appel.

Jan vloog met Engel naar de aarde terug.

“Poeh”,zei Jan,”wat een heftige krachten hangen er hier op aarde zeg”? “Ben het niet meer gewend”.
“Nee”, beaamde Engel aan zijn zij, die druk was om het lichaam van Jan te zoeken.
Hoe lang ze nu al weg waren van de aarde wisten ze niet want tijd bestond er niet in de hemel nml.

Maar eindelijk kwamen ze aan in het ziekenhuis waar Jan’s lichaam nog op het kamertje lag zoals voorheen.
Jan zag zijn vrouw Eefke getroost worden door zijn jongere broer Kees.

Eefke huilde en keerde zich af van het bed.

Jan sprong met een gang zijn lichaam in en….zag nog net hoe de dokter een injectie spuit in zijn arm leegdrukte…

Jan’s kreet was bijna hoorbaar in de kleine witte kamer…
Eefke kreeg kippevel en trok haar vest dichter om haar heen.
Ze keek nog eenmaal naar het lichaam van Jan dat maanden daar zo op dat bed had gelegen.

“Hij zou het zo gewild hebben”,verzuchte ze tegen Jan’s jongere broer Kees.
“Ja, meid”,liefkoosde Kees,
in Eefkes naar honing geurende haar.
Hij sloeg zijn arm om haar middel en kneep haar eventjes zacht……………….
~*~AnGeLWinGs~*~

Een vreemde vroege vogel
Een vreemde vroege vogel

Photobucket

Een vreemde vroege vogel

 

 

 

Aan de kant van de snelweg stond een jongen…

Hij was lang en leek een uitgeschoten , uitgerekte puber. Die met zijn houding totaal geen raad wist..

Hij bewoog maar heen en weer…

Van voor naar achteren en terug.

Heen en weer en op zijn gezicht lag een glimlach..

Hij lachte naar de zon die op zijn gezicht scheen en zijn wangen streelde.

Hij lachte naar de steentjes die hij weggooide en afketsten tegen het asfalt..

Hij lachte naar de auto’s die voorbij raasden…..

Hij lachte om het geluid dat hij hoorde, van de vogel die hoog in de lucht een kreet slaakte..

Van vreugde om een vrijheid die weinig mensen nog bezitten…

Maar hij,…

Hij had het wel.

Hij had die vrijheid nog in zijn geest en zijn lichaam, och..

Die telde voor hem niet zozeer mee..

Geluk straalde van zijn gezicht..

Zijn ogen straalden de zon, uit een vreselijk diep heelal..

Een heelal, waarvan hij het bestaan niet vermoede.. hij hoefde enkel maar te voelen om te leven.

Staand naast een waterplas sprong hij er vol overgave in…spetterend en spatterend..genoot hij gelijk een kind…

En zijn geest was als die van een kind.

Een kind van misschien vijf jaar?

Hij fietste als een bezetene door het dorp heen. En genoot

Maar deze jongen had het lichaam van een man van 24…

Hij rende door het grasland..

Sprong over slootjes.En danste in de zon op de heide…

alsof hij op een paard reed en niet enkel zijn fiets onder zich had..
Gewoonweg simpel blij..

Hij lachte om alles dat mooi was en vriendelijk..en dingen als verdriet kende hij niet.

Alles was mooi voor hem, dat spinnenweb in de vroege ochtend zon.Met die prachtige dauwdruppels als diamanten, parelend langs de draden…hij genoot en keek er naar alsof het de eerste keer was, dat hij het zag, maar in feite zag hij het vrijwel dagelijks.

Want een vreemde vroege vogel was hij wel.

Ademloos was hij, als hij door het bos liep en hij de dieren zag,

een eekhoorn die wegschoot langs de stam van een boom.

Een hert dat schichtig wegsprong in de struiken.

De vogels die hun nimmer eindigend concert floten. Hij luisterde nauwkeurig..en was blij…

De regen die op de bladeren tikten in hun eigen koor…en hij kleddernat weer thuiskwam omdat hij uren doorbracht met alles wat de natuur en het leven hem bood.

En als het zomer was en hij zijn voeten baadde in een kleine watering, en hij de libelles zag zweven boven zijn hoofd als kleine helikopters..de mugjes zag dansen boven het wateroppervlak..en de eenden over het water zag zwemmen, dan was hij wederom het grote geluk in het leven..hijzelf was zijn eigen geluk..

De eendjes die hun kopjes onderdompelden, en dan schuddend weer bovenkwamen,

dan schaterde hij..simpel maar vol van zichzelf en zijn eigen innerlijke rijkdom…
Stil was hij dan , heel stil van binnen.

En als het donker was kon hij uren staren uit zijn zolder kamer, naar de sterren in de hemel en de maan die scheen.

En alles verlichte in schaduw en duisternis en toch zo licht….

Hij was toe aan slaap maar dit moment gaf hem een moment van bezinning over de dag waarin hij alle wonderlijke dingen had gezien en meegemaakt…

En dan lag er om zijn mond een lieve glimlach want,…

Herinneringen had ook hij dit mens, dat geestelijk niet was zoals alle andere mensen waren..

Maar hij was rijker dan menigeen op deez aard..

Die niet meer konden zien wat hij wel zag..en wat hij was.

Een met de natuur een met het leven zorgeloos als een kind.

En gelukkig zoals onbeschadigde mensenkinderen konden zijn.

En dan gin hij maar gauw weer slapen want…

Immers…hij was een vreemde maar ook vroege vogel…

Eenzaam
Eenzaam

Eenzaam

Photobucket

Ze liep op straat, haar dunne jas tegen haar magere lijf gedrukt.
De regen sloeg met vlagen in haar gezicht,dat bleek zag van de kou.
Haar ogen keken hol en angstig de wereld in, alsof zij niet wist waarheen te gaan, en eerlijk gezegd wist ze dat ook niet meer…

Ze liep daar maar te dolen, zonder reden of enig doel.
Zij was de weg kwijt, de weg die het leven soms te hard maakte,waarin niets maar dan ook niets nog was zoals het ooit was, alsof dat dan goed was geweest.
maar zij……zij wist het niet meer…..
Tranen liepen over haar bleke wangen en haar ogen leken zo alsnog groter dan zij al waren…
haar donkere haren gleden als glanzende pekpegels langs haar gezicht en schouders en,……
zij liep daar over de kade en zag het bruisende en kolkende water in de grachten en…….
dacht niks eigenlijk.
Automatisch zoals ze zichzelf had in gesteld….
liep ze naar een auto die aan kwam rijden….
de auto stopte en zij liep naar het open geschoven raam,
een man vroeg hoeveel en ze zei nauwelijks hoorbaar,
50 euro meneer….
Hij verstond haar niet goed en vroeg het nogmaals met een dreigende toon, ze rende weg door de regen, ze huilde en was vervuld van angst……
waarom toch?
Liet ze zich zo laag zinken?
Maar ze had geen geld meer om te eten, ze was uitgehongerd en niemand meer op deez aard die zich nog om haar bekommerde…..
Verteerd door het leven, verteerd in haar geest…….
was zij nog maar een hoopje mens, dat geen enkele glans meer droeg van jaren voorheen.
Toen alles nog was zoals het zijn moest, maar alles was stuk in een klap was alles voorbij geweest.
Die auto en haar ouders en haar zusje…….
nee zij was hier nooit meer overheen gekomen……..
nooit meer….
ze liep door een steegje heen en schudde haar hoofd als in een ontkenning van hetgeen de herinneringen weer in haar opriepen……..
ze wilde schreeuwen…….
keihard schreeuwen maar…….
ze kon niet, ze was stil van binnen heel stil…
waarom mocht zij overleven?
Waarom?
de eenzaamheid vrat aan haar hart en de pijn sloeg gaten in een ziel die allang vertrokken scheen.
Radeloos, hopeloos liep ze daar………
haar kamer moest ze al gauw verlaten wat kon ze doen..werken kon ze niet…
ze was als een zombie die de hele dag niks anders deed dan voor haar uitstaren en…

nee
zij wilde niet langer zo nog leven…
niet langer dan dit ..geen seconde, en….

daar was die auto weer…
Ze zag hem vanuit haar ooghoeken…
was hij haar gevolgd?
Ze schrok even op uit haar lethargie en…
keek met verscherpte blik….
de man wenkte haar vanuit zijn auto….
Hij glimlachte vriendelijk naar haar……….
best wel vriendelijk en zij kansarme…
het verwarmde haar …voor heel even die kleine vonk weer te mogen voelen van een ander menselijk wezen…….
die haar warmte schonk vanuit een glimlach..
oprecht?
Niet oprecht?
Zij wist het niet maar in haar verbeelding…..
dacht ze voor het gemak maar even dat hij aardig was……
Hij opende het portier en zij…ze stapte in…….
hij keek haar aan en zei niets,……..
ook zij zei niets…….
hij reed weg en zij tuurde naar de weg voor haar……
zag het grijze asfalt aan haar voorbij schieten….
ze zuchtte..even..en keek verschrikt naar de man..maar hij had niks gemerkt..
hij neuriede in zichzelf…..

Ze vroeg niets…
die warmte in de auto…..
was weldadig..en als spoedig viel zij dodelijk vermoeid in slaap…….
Het monotone geluid van de motor van de auto..was slaap verwekkender dan wat dan ook de laatste jaren in haar leventje…….
net twintig…was ze….
en verloren..in deze boze wereld…

Ze werd wakker…door grove handen die op haar borsten lagen..onder haar shirt…grepen ze begerig naar haar vrouwelijk schoon…….
de man had dikke lippen zag ze..maar het deed haar niets..de slaap en de warmte had haar goed gedaan en ze kon straks weer te eten kopen….
de man wilde haar kussen en ze zag de lippen op haar afkomen…
ze ontweek hem vond dat wel vies..
want…
nee..schudde ze met haar hoofd…
haar nog vochtige donkere haarslierten schudden mee en trokken een spoor van vocht over de bekleding heen van de nieuwe auto……

zij zag het niet……
hij wel….
hij kuste haar hals..en greep haar in haar kruis..
pakte haar hand en plantte deze in het zijne…
hij bewoog haar hand wat heen en weer..alsof hij zeggen wilde
te nou

ze zette haar gedachten uit verstand op nul
dat had ze wel geleerd in de afgelopen jaren

Toen hij kwam met een luide kreun….die naklonk in haar oren alsof er klokken luiden

en een vliegtuig overkwam moest ze glimlachen
om de gedachte aan dit geen….
ze zuchtte het was klaar en nu eindelijk
kon ze geld ontvangen.

Maar het lot besliste anders…..

Twee weken later werd er een lichaam gevonden..in een berm langs de kant van de weg verscholen onder wat takken…en gras…

Een jong meisje nog…
met lang donker vochtig haar…
en haar ogen als in verbazing opkijkend naar de hemel….

om haar mond…lag een glimlach….
~*~AnGeLWinGs~*~