Bram en de  Dagvulleritus

Bram en de  Dagvulleritus

Bram was zo alleen, zo gruwelijk eenzaam, dat zelfs zijn schaduw zich verveelde.
Hij woonde in een klein huisje middenin een klein stadje: En elke dag dacht Bram:
“Wat dóe je nou eigenlijk met je leven, Bram?”
En Bram wist het niet.

Zijn dagen bestonden uit koffie, boterhammen met kaas, of met ham en soms beiden in de koekenpan dan had hij een tosti,  en dan begon het  staren naar een plant die al drie maanden dood was, maar uit beleefdheid nog in de vensterbank stond.
“Wat moet ik nou toch eens gaan doen,” mompelde Bram tegen de stervende plant, die geen flauw idee had.

Tot op een ochtend, toen Bram z’n koffie omstootte, en ineens een briljant idee kreeg:
“Als ik nou eens elke dag iets bedenk wat ik nog nooit heb gedaan? Gewoon… dagvullerij. En ik ga pas slapen als ik iemand heb ontmoet.”

En zo begon Bram’s Grote Dagvulleritus Avontuur.

Dag 1 en 2:
Bram ging in het park op een bankje zitten met een bordje: “Gratis moppen. Slechte moppen, maar wel gratis.”
Binnen een uur had hij een clubje giechelende oma’s om zich heen, die allemaal ook nog eens betere moppen vertelden.

Dag 3 en 4 en 5:
Bram besloot bloemen uit te delen op de markt.
Hij had geen bloemenwinkel, maar kocht gewoon een bos rozen en gaf ze weg aan mensen die er moe uitzagen.
Een marktkoopman gaf hem prompt gratis appels en noemde hem “de Bloemen-Bram van het Plein”. Daarna deelde Bram appels uit aan de mensen en kinderen.

Dag 6, 7, 8 en 9:
Bram schreef zich in voor een workshop salsadansen.
Nu moet je weten: Bram had het ritme van een slappe vaatdoek, maar dat deerde hem niet.
Hij struikelde over zijn eigen voeten en werd de mascotte van de hele groep.
“Ik dans niet, ik brám,” lachte hij. Hij danste in het park met de dames die langskwamen tijdens het uitlaten van hun hondje. Bram zat daar op een bankje met een bordje ervoor waarop stond, take a dance with mie Bram.

Dag 10:
Bram begon met het “Bankje-Buren-Project”: hij zette een picknicktafel voor zijn huis met een thermoskan koffie en een bordje “Kom maar zitten, ik bijt niet.”
De eenzaamheid uit de straat kwam daar ineens samen voor koffie, koek en klaagzangen over de jeugd van tegenwoordig. Het werd een mega gezellige dag en dit deden ze dus elke dag vanaf toen.

Dag 11:
Boekenboom – Bram hing boeken in plastic tasjes aan een oude boom in het park. Iedereen mocht er één meenemen als ze dat wilden. “De enige boom die in boeken bloeit,” zei hij trots.

Dag 12:
Stoepkrijtkunst – Met een emmertje stoepkrijt maakte Bram een reuzen ganzenbord op het plein. Mensen móesten wel meespelen als ze erover liepen. Resultaat: opa’s, oma’s, kinderen, en een verdwaalde postbode die steeds op vakje ‘Terug naar start’ belandde. En sommigen in de gevangenis.

Dag 13:
Wandelclubje “Blaf en Bram” – Bram leende de honden van buren die werkten en liep in één stoet met zes chihuahua’s en een oude golden retriever door de wijk. Hij kreeg meer zwaaiende mensen dan de Sinterklaasintocht.

Dag 14:
Koffie-op-Wielen – Bram zette een oude bolderkar om tot mobiel koffiebarretje en reed langs bouwvakkers en buschauffeurs. Gratis bakkie voor een praatje.

Dag 15:
Portret voor een glimlach – Bram had een antieke polaroidcamera gevonden. Voorbijgangers kregen een foto als ze een mop vertelden of een gekke bek trokken.
(De lachspieren deden harder werken dan de sportschool.)

Dag 16:
Pannenkoeken-Picknick – Gewapend met een draagbaar gasstelletje en beslag in een oude melkkan, bakte Bram pannenkoeken in het park. Met stroop uit zijn jaszak. De kinderen waren dol op hem, de moeders even dankbaar omdat ze even rust hadden van hun eigen gebroed.

Dag 17:
“Wie mist er iets?”-Dozen – Bram verzamelde kleine spullen die hij vond op straat (sjaals, handschoenen, fietslampjes) en zette ze in vrolijke kratjes voor zijn huis met het bordje: “Als het van jou is, mag je het terugpakken.”

Dag 18:
De Klacht-en-Klacht-Minder-Muur – Bram hing een groot vel papier tegen de muur van de buurtsuper met de tekst: “Schrijf je klaagzang en bedenk daarna één grap.”
Na drie dagen stonden er meer grappen dan klachten.

Dag 19:
Openlucht Karaoke – Op het dorpsplein. Zonder installatie. Gewoon schreeuwen. Bram begon met “Que sera sera”, en al gauw stond het halve dorp uit volle borst mee te krijsen.

Bram merkte dat elke dag iets nieuws, hoe klein ook, hem niet alleen van zijn eenzaamheid afhielp, maar ook anderen liet opfleuren.
Hij was geen zielige, oude man meer. Hij was Bram de Dagvuller, de Moppentapper, de Bloemenridder, de Salsakoning, en de BankjesBuurman.

En die dode plant?
Die kreeg ook nieuwe aarde.
Want alles verdient een tweede ronde, dacht Bram.

Bram’s dagen waren nooit meer leeg.
En die eenzaamheid?
Die wist niet wat hem overkwam en vluchtte het huis uit.