Het was zo’n lieve man.
Guus was zijn naam, hij was een vriend van de partner van een tante.
Guus was stapel op kinderen, stapeldol.
Gek was hij ermee…iedereen wist het in de familie.
Guus, men noemde hem al Ome Guus, de kinderen dan.
Ome Guus kwam, dan was het feest oid.
Wat een schat van een man toch.

Something about this photo makes me happy. .. cute little bunny, childhood, fresh air, sunshine. ..:
Hij mocht zelfs de kindertjes in bad stoppen!
Niemand die er ooit iets achter zocht.
Hij was gek op kinderen nml.
De lieverd.
Hij poedelde je dan lekker in een badje in de douche, dan wel met je gezichtje naar de muur.
Je mocht niet omkijken van hem en dan waste hij je lekker af met een heerlijk zeepje en een washandje, ja hoor ook tussen de beentjes.
Niets aan de hand immers, het was die lieve ome Guus maar hoor.
Niemand begreep er iets van, zelfs niet toen hij mij als meisje van 5 zijn kofferbak liet zien. De klep ging open en zowaar er lagen snoeptrommels en ondergoed in voor kleine meisjes.
Want stel een kindje zou het in haar broekje doen onderweg, dan had ome Guus mooi wat slipjes bij zich voor zo’n arm meisje immers?
Het was zo’n lieve man, zie je nou wel hij had zelfs snoepjes bij zich in zijn auto, zo dol was hij op kinderen.
Hij heeft de hele familie aan kids wel in bad gestopt en wat al niet meer?
In ieder geval hebben we hem jaren niet meer gezien, niemand wist er het fijne van. Maar toen ik 12 jaar oud was stond hij plots voor de deur.
Ik herkende hem nog.
Of hij binnen mocht komen, maar mijn intuitie zei, beter van niet. Mijn familie was niet thuis, ik was alleen nml en als hij hen zocht, ze waren bij een tante.
Of hij hen dan even mocht bellen. Ik belde zelf wel, wacht maar voor de deur. Ik sloot zo de deur voor zijn neus.
Achteraf begrijp ik nog niet, waarom ik zo deed, tegen die toch oh zo lieve ome Guus? Ik weet niet precies wat er gebeurde, toen ik  4 jaar oud, door meneer in bad werd gestopt? Maar op mijn 12 de wist ik ergens donders goed, dat er iets goed mis was met die man. Ik belde mijn familie bij mijn tante op, om te vertellen dat ome Guus er was, en dat hij er zo aan zou komen.
Hij is er nooit naartoe gegaan, we hebben hem ook nooit meer gezien.
Nu nog begrijp ik niet hoe naief men kan zijn, bij een volwassen kerel, die kindertjes in bad wil stoppen zonder dat er iemand bij blijft staan kijken.

Een stukje vertrouwen in de mensheid? Daar gaat het dus vaak al fout.