Hans en Grietje maar dan heel anders!

Hans en Grietje maar dan heel anders!

Hans en Grietje maar dan heel anders!

Op een dag gingen we plotsklaps zomaar uit eten met familie.
Dat was gezellig en leuk!
Supers, dus we togen op weg in een auto met jan en alleman.
Het was zalig weer buiten, een zalige nazomer.
De omgeving was prachtig.
En gezellig zaten we buiten te smikkelen en smullen aan een prachtige tafel, van een heerlijke maaltijd.

Mijn kind van 2,5 speelde met de andere kinderen in het restaurant.
Het rende juichend rond en ze speelden door het hele restaurant heen.
Natuurlijk had ik al een luier moeten verschonen, maar je weet hoe dat gaat.
Gezellige gesprekken aan tafel en je vergeet wel eens wat.
Op een gegeven moment moesten enkelen even naar het toilet.
Dus dan ging je mee, ook even kijken naar je kind, die je wel af en toe voorbij zag rennen, maar goed alsnog hé?

In de gang van het restaurant lag een raar wit spoor.
Waar je ook keek, het lag er, ik zei nog gekscherend tis net Hans en Grietje.
Mijn moeder lag dubbel van het lachen.
Mijn jongere neef niet minder.

Mijn kind komt voorbij rennen en ik zie een enorm grote natte luier hangen…
Echt dat je zegt, Huggie Huge…
Het was niet langer normaal te noemen.
Langs de beentjes, kruimelden kleine luierdeeltjes op de vloerbedekking.
Mijn kind was oorzaak van de kruimeltjes overal op de vloer.
De bediening kwam mij vragen of ik dit wel even zelf wilde opruimen.
(In feite absurd want je betaald er toch voor dat ze zelf stofzuigen?)
Maar goed ik deed dat dus even.
Met de stofzuiger in de hand was ik blij dat de meesten buiten aten en niet binnen.
In een hoek achter een deur hoorde ik intens gegiegel.
Als ik kijk zie ik mijn moeder en mijn neef totaalllllllll plat van het lachen.

En nee een fooi kreeg men niet in dat restaurant.

©AngelWings

 

Over de Schrijfster

Gerelateerde Berichten