Photobucket

Kreunend stond Maria in het ziekenhuis, haar benen wagenwijd geopend, het bloed stroomde eruit gelijk een waterval, inclusief flieders en fladders…waarschijnlijk vruchtwater inclusief de overblijfselen van de tweeling die opgegeten was door de nog ongeboren Damiën.
Krijsend viel zij neder, in de armen van dokter Bernard.

Dokter Bernard u moet mij zeggen, is het goed met hem? Hijgde ze in zijn oor, hangend in zijn ijzersterke armen. Is hij nu niet meer in gevaarrrrrr, zeg mij alleen de waarheid maar, begon zij uit volle borst. Waarschijnlijk een soort hallucinatie, gebeurd wel vaker bij ernstige pijnen, het lichaam schijnt dan opiaten aan te maken, vandaar die gothics die in wezen eigenlijk verslaafd zijn maar goed, daar ging dit verhaal niet over natuurlijk.

En dokter Bernard helemaal week, en nat door deze bloedende alleenstaande aanstaande moeder, zuchtte het uit en zei;
Nee, mevrouw Maria, dan moet ik eerst even een kijkje nemen in het vrouwelijke oerwoud tussen uwer benen.

Hij tilde de arme jonge vrouw op in zijn armen en legde haar op de dichtstbijzijnde brancard.
Hierop kroop hij snel onder de witte nachtpon van Maria en keek naar de borrelende fontein die hem vanuit haar Goddelijke wonde toestroomde. Oh Maria, mompelde hij met enkele zoete spatters vruchtwater en overblijfselen, in zijn gelaat,  van de tweeling die al verorberd was door Damiën…een stukje bleef steken in zijn neusgat, en hierop kreeg hij een intense niesbui, zodat de snotterbellen op de vrouwelijke zonde terecht kwam. Aangezien het een zo’n komisch gezicht was barste dr. Bernard in lachen uit, daar zo gelegen tussen de benen van de jonge bloedende aanstaande moeder…

Oh dr. Bernard red u mij dan toch? Kreet zij uit in barensnood. Wat zit u daar nu te niezen?

Er is werk aan de winkel, zei ze streng doch rechtvaardig.
Hierop kreeg zij een enorme perswee en drukte zij in enkele seconden een mega baby uit haar onderlijf, van wel 5 kilo zwaar, en een dikgevreten buikje.

Dr. Bernard had zijn hele gezicht onder de rode sappen, maar dit kon hem niet veel schelen, want hij was zowat bijna verstrengeld in een tongzoen met de boreling, aangezien deze met de navelstreng om zijn nekje ter wereld kwam, en tevens met de tong zwaar uit de mond hangend, waarschijnlijk nog een wraakactie van zijn opgegeten broertje.

In de gauwigheid nog even snel een navelstreng om zijn schouderpartij wringend er weer vandoor ging richting het hemelse rijk.
Dr. Bernard snufte het uit van blijdschap toen hij het geslacht waarnam van de boreling, mevrouw Maria u heeft een zoon!

Oh zuchtte Maria uit, van geluk stroomden de tranen haar over de wangen, ze had het even niet meer hoor. Een zoon, wow. Als ze nu maar niet een overbezorgde moeder werd zeg, stel je voor, neen ze zou hem opvoeden tot een flinke zelfstandige jongen, die heel goed wist wat hij wilde. Zoiets als in Hitler maar dan ietsje anders.

De vader was er al vandoor voor hij gekomen was, dus hij wist ook niets van het feit af dat hij vader was geworden en Maria was van mening dat, dat ook maar het beste was.
Aangezien ze het met de zeden niet zo nauw nam, was dat geen enkel probleem. Haar achternaam was niet voor niets Magdalena natuurlijk.

Haar zuster Rita kwam ook nog op bezoek, en dr. Bernard die al als een blok viel voor de schone Maria viel nu als een betonblok voor haar roodharige zuster Rita.
Zuster Rita, dit is nu dr. Bernard. Mompelde Maria terwijl ze haar dikke zoontje de borsten gaf, die hij gretig leegzoog met een duivels genoegen.

Onderwijl zijn dikke baby knuisten op haar blanke bollen leggend en hierop melkende bewegingen maken, want de slimmerd wist nu al, wat melken was en inhield, zodoende kreeg hij nog meer mamasapjes dan eigenlijk was toegestaan. Hij dronk voor twee, want niemand wist natuurlijk dat hij zijn ongeboren tweelingbroertje had opgegeten. Het was nogal een hongerlapje maar ja, dat is nu eenmaal zo met dikkerdjes die eten gewoonweg teveel toch?

Zo ging dat in deze wereld, kortzichtigheid ten top, maar ja, kon ons dat nu schelen als er maar een verhaal uitkomt nietwaar?

Nou goed, Damiën ging ook mee naar de bruiloft van tante Rita en dr.Bernard en had het enorm naar zijn zin. Hij keek zijn grote oogjes uit en brabbelde en bubbelde behoorlijk wat babybellen uit zijn pruilmondje. Nu had hij nogal vreemde oogjes, een beetje geelachtig met een vage streep dwars door zijn pupillen heen en soort van kattenogen maar dan anders!

Zijn nageltjes die wonderbaarlijk snel konden groeien, zodat mams ze elke dag wel kon gaan bijsnoeien waren ditmaal iets te lang in de haast van het bruidskleed etc, passen en meten..

Het kind graaide er lustig op los en bezeerde nogal veel mooie kantachtige zijden panty’s van dames die langsdrentelten. Foei Damiën riep zijn moeder dan uit. Koortachtig verontschuldigde zij zich dan tegenover de andere gasten, dat doetie anders nooit hoor zei ze dan, met het schaamrood op de kaken.

Het was weer een fijne kerst dat jaar hoe dit toch afliep? Geen idee het was immers kerst 2008!

De rest moet nog komen…

Angelwings