Home Korte Verhalen

Korte Verhalen

Meneer de Pastoor

Meneer de Pastoor
 photo 3890505185_zpsedc7ead5.jpg

De pastoor keek eens over de rand van zijn brilleglazen, voor hem stond toch waarlijk een schepping Gods van zeer goede kwaliteit.

Tjonge wat een mooie deern, dacht de pastoor.

Hij wreef eens over zijn kalende bol.

Dag Marieke Mertens, kom jij de pastoor weer eens bezoeken, zei hij opgewekt.

Onderwijl liep hij voor haar uit naar het biechthokje, en opende de deur voor het meiske.

Marieke liep verlegen achter de pastoor aan en trok wat met haar lip.

Ze duwde haar donkere krullen achter haar oren en ging het kleine hokje in.

Haar bruine ogen blikten donker voor zich uit.

Minder pretlichtjes dan een maandje geleden.

De Pastoor nam plaats in zijn hokje en veegde het zweet van zijn voorhoofd, want het was nogal warm buiten.

Kom lieve kind, vertel mij wat er scheelt, murmelde hij vriendelijk.

En hij keek door het raampje, naar de mooie Marieke Mertens.

Vaag zag hij door het luik haar profiel en hij zag hoe haar borsten op en neer gingen, huilde ze nou?

Dacht hij verschrikt?

Een knoopje zat half los en stilletjes hoopte de pastoor toch, dat hij met zijn zondige gedachten, dit maal iets meer zou mogen aanschouwen

van het vrouwelijk schoon.

Hij fixeerde zijn blik op de borsten en het half losse knoopje, Marieke stamelde wat in het hokje naast hem. Doch hij lette er niet eens zo

op.

Kom kind, vertel me wat er scheelt!

Vertel mij alles, als je wilt, je moet biechten van Onze Vader. Dan kom je niet in de hel!

Marieke verschoof wat nerveus aan de andere kant en zo waar het knoopje schoot los.

De pastoor voelde hoe zijn geslacht een andere richting aannam en niet erg pastoorwaardig, hoewel, richting hemel ging.

Hmm murmelde hij, onderwijl flink turend naar een borst die zowaar iets uit het bloesje kwam pieken.

Wit zacht, romig vlees, wat zou hij daar toch graag zijn handen op leggen.

De pastoor schoof zijn habijt wat opzij en legde zijn rechterhand aan zijn geslacht.

Zo daar kon hij vandaag wel weg mee, en hij zat wat te friemelen aan zijn hemelsgerichte geslacht.

Marieke begon te vertellen.

Meneer de pastoor? Begon ze. Zenuwachtig klonk haar stemmetje onzeker in het hokje naast hem.

Ik heb gezondigd en ik denk telkens zondige dingen.

Oh meisje toch wat denk je dan zoal, hijgde de pastoor.

Vorige maand ben ik naar het dorpsfeest geweest meneer de pastoor en ik heb iets heel ergs gedaan.

We kwamen de jongens tegen van Boer Vanderstee.

Ja die kende de pastoor wel, het gezin Vanderstee was een huis vol zoons, welgeteld hadden ze daar een mannenaantal van 9 zoons!

En allen mooie stoere knullen, waaronder enkele tweelingen.

Ach Marieke vertel toch verder, mummelde hij.

Jammer ze ging wat verzitten, nu zag hij haar mooie borst niet meer.

Teleurgesteld was hij, hij dacht, zal ik haar vragen of ze niet iets kan verzitten?

Hm dat zal niet gepast zijn.

Marieke kun je iets dichterbij komen want ik versta je niet zo goed deern.

Marieke ging verzitten en vroeg is het zo goed meneer de Pastoor?

Ja bijna nog ietsje verder, iets naar links graag!

Ondertussen keek hij naar het figuurtje van Marieke, waarbij hij machtige blanke borsten waarnam onder haar bloesje.

Die tegen elkaar aankwamen als ze ging verzitten, hij veegde nogmaals het zweet van zijn voorhoofd!

Ja nu zat ze goed, zo had hij goed zicht op haar blanke tweeling.

Vertel verder meisje zo zit je goed.

Nou ik ging mee met die jongens, ze vroegen of ik mee wilde gaan naar de pomp achter de kerk, omdat ze daar een soort feestje hadden.

En dat heb ik gedaan.

En toen zijn er dingen gebeurd.

Heb je er spijt van meisje, vroeg de pastoor, het zweet brak hem aan alle kanten uit in het kleine biechthokje.

Zijn machtige penis stak fier vooruit, en hij masseerde er heftig op los, zou ze hem kunnen zien misschien, schrok de pastoor?

Maar zelfs dat idee wond hem enorm op, en zijn gevaarte groeide nog meer.

Nou Paul Vanderzee heeft mij in mijn slipje gevoeld, en ze hebben mij heel veel wijn gegeven en ik vond het heerlijk.

Wat Marieke? Wat vond je heerlijk meisje? De wijn of?

Nou mompelde Marieke ik vond het alle twee enorm fijn! IK was zo opgewonden dat ik later met al die jongens seks heb gehad en ik voel me zo schuldig hierom.

Zo zo meisje, je hebt sex gehad met de 9 zoons Vanderzee?

Ja Meneer Pastoor, stamelde de mooie Marieke.

Ze boog schuldig haar krullebol naar beneden zag meneer de Pastoor.

Meidje toch, (wat moest hij hier nu op zeggen, nu hijzelf met zo’n totempaal in zijn hokje luisterde naar haar verhaal?

wat een toestand zeg.

Wat heb je allemaal gedaan met die jongens?

Heb je ook gespeeld met hun geslacht in je mondje.

De Pastoor wist donders goed dat hij nu wel heeeeel ver ging in zijn biecht, maar hij kon het niet laten, het was warm buiten en hij was de dag al zat, met al die zeurpieten die hem de hele dag aan zijn oren hadden gezeurd.

Ja, meneer de Pastoor, zei ze schuchter.

Dat is juist heel goed Marieke, wist je dat dan niet?

Sex is een plezier dat God ons allen gegeven heeft, je hoeft je daar echt niet schuldig over te voelen.

Is dat echt zo meneer de Pastoor?

Jazeker wel, hijgde hij, onderwijl zijn paal masserend.

Maar meneer de Pastoor, sinds die tijd kan ik nergens anders meer aan denken?

Ik wil elke dag wel seks en ik kan die gedachte niet kwijtraken, ik heb gebeden hierom, ik heb elke avond voor mijn bed gelegen, biddend tot mijn knieën er pijn van deden, maar het helpt mij niets.

Ik zei toch Marieke dat dit geen zonde is?

Maakt het je ook uit met wie je seks hebt, Marieke?( Hij kon het toch proberen nietwaar?)

Even was het doodstil in beide hokjes en de pastoor hield zijn adem in.

Eh nee meneer de Pastoor, dat maakt mij werkelijk niets meer uit, Ik hou het niet langer, kreet ze hartstochtelijk uit aan de andere zijde van het hokje.

Marieke ik ga je nu iets vragen, dat mag je niet aan anderen vertellen dit is een ambtsgeheim.

Beloof je mij Marieke dat je dit nooit zult vertellen aan iemand?

Ja dat beloof ik meneer de Pastoor!

Ik ga je helpen Marieke dat beloof ik je, je vertrouwd mij toch?

Jazeker meneer de Pastoor!

Nu doe nu je rokje eens omhoog.

Goed zo meisje, ja zo ja.

Hij had een prachtig uitzicht op haar blanke dijen en witte slipje. Ok Marieke je bent een braaf meisje.

Doe nu je slipje eens uit?

Oh meneer de pastoor u kunt toch niets zien in uw hokje?

Marieke, sprak hij berispend, wat denk je nu toch? Dat ik stiekem kijk naar mooie meisjes? Doe nu maar gewoon wat ik zeg goed?

Ok meneer de Pastoor!

Ze stond op en trok haar slipje uit en ze ging weer zitten, trok haar rokje omhoog, haar wangen waren rood van opwinding.

Het was ook zo verdomd warm vandaag.

Daar zat ze dan in haar blote plasser in het biechthokje bij meneer de Pastoor.

Ze zuchte het uit, ze had het zo heet, vooral daar tussen haar benen.

Ze kon de verleiding niet weerstaan en stak haar vingers tussen haar benen.

Marieke meisje goed zo raak het maar aan, zei de Pastoor!

Zich verlekkerend aan het uitzicht dat hij had.

Marieke kun je je benen niet tegen de wanden zetten? Zodat je…eh ik..

Oh meneer de Pastoor u kijkt toch?! Riep ze uit.

Ja zeker meisje je bent zo mooi, ik kon het niet laten zei de Pastoor schuldbewust.

Doe je dat voor mij meisje?

Hmmm murmelde ze, dat is goed…

Ze zette haar voeten tegen het schot in het zicht van meneer de Pastoor.

Zo wat een prachtig uitzicht, meneer de Pastoor ging staan in zijn hokje en keek door het luikje naar de bloem die voor hem lag,

nog nooit had hij dit uitzicht zo nabij gezien.

Hij hielde het bijna niet meer uit, hij moest en zou…hij, desnoods stopte hij met zijn ambt…hij kon er ook niets aan doen dat hij deze behoeftes had?

Ook hij had jaren gebeden om verlossing doch die was nooit gekomen, de arme man had het er heel moeilijk mee gehad.

Marieke ondertussen wreef over haar bloempje en kreunde het uit.

Marieke luister!

Zei de Pastoor, wil je in mijn hokje komen dan zal ik jou verlossen van den boze.!

Meent u dat meneer de Pastoor kreunde ze.

Ja echt meisje kom!

Kom toch bij mij en verlos ook mij.

Maar je moet wel je ogen dichtdoen als je binnenkomt zei de Pastoor.

Dat is goed meneer…

Hij hoorde gestommel, zijn geslacht was inmiddels pimpelpaars gezwollen.

Het deurtje ging open en daar stond zij, ogen dicht voor hem.

Hij trok haar op zijn schoot en drong de hare binnen met een stoot.

En nog een en nog een!

Ze kreet het uit, en nogmaals en nogmaals, wat was dit toch zalig.

De Pastoor vond zijn bevrijding in de schoot van het meisje, en beiden vonden verlossing in elkaar.

De Pastoor verschoot zijn zaad in Marieke Mertens, die nog vele malen op bezoek kwam in het hokje van meneer de Pastoor, waar ze er flink op losvunsten.

Doch na enkele maanden was Marieke Zwanger van de machtige staaf van meneer de Pastoor.

Ze wonen nu al jaren gelukkig getrouwd in een huisje aan de dijk en ze hebben al 5 kinderen op deze wereld gezet.

Meermalen denkt meneer de Pastoor nog aan die dag, dat zijn Marieke zijn lieve vrouwtje in zijn biechthokje kwam.

Nog steeds spelen ze dit spelletje samen, in hun slaapkamer staat nml nog een hele antieke biechtstoel, die meneer de Pastoor kocht op een faillissement verkoop.
 photo 55_zpsf400edfc.jpg

Dan zegt hij tegen Marieke, meisje wil je biechten en dan schiet het rood haar naar de wangen, dan kreet ze uit, jaaaaaaaa, oh

jaaaaaaaaaa…en dan duikt ze snel het hokje in waarbij zich het schouwspel opnieuw herhaald, en waarbij Marieke even later opgewonden en met haar ogen dicht op zijn paal aanschuift.

Inmiddels werkt de pastoor niet langer als pastoor, maar komen doen ze wel als zij, Marieke uitroept, Oh ja meneer de pastoor oh ja verlos

mij dan toch…

De ranzige slagerij

Photobucket

De ranzige slagerij

 

In de steeg aan de Rodevarkenssteeg, was een smerig slagerijtje. Iedereen vond het er ranzig maar, menigeen had het er fluisterend over. In de schemering ging men erheen, liefst wilde men niet bekennen daar hun vleeswaar te halen namelijk. Velen droegen een muts of hoed, voor ze de zaak betraden. Undercover, voor men de oude Klaas te woord stond in de slagerij. Oude Klaas, met zijn lelijke tronie, zijn paarsige knol neus, met daarop precies in het midden een flinke wrat met haar erop. Niet echt het type slager waarvan je zou denken, daar haal ik even fijn mijn vleeswaren. Maar wat men er haalde, het smaakte zalig, het smaakte goddelijk, het smaakte uitmuntend! Het was alsof men de hemel op aarde proefde. Het water liep mensen al in de mond als zij dachten aan de zalige worsten van slager Klaas. Op verjaardagsfeestjes als men rondging met het welbekende schaaltje leverworst en blokjes kaas met in het midden een gezellige kleine vlag, verzuchte menigeen hoe zalig die leverworst toch smaakte en hoewel iedereen wist dat dit er weer een was, een undercover slagerKlaasbezoeker.. toch vroeg men er naar. Waar heb je deze zalige leverworst toch gehaald zeg! Wat een zaligheid! En dan knikte iedereen gelukzalig met de mond vol van het schijfje leverworst. En steevast was dan het antwoord dat men dit toch bij de supermarkt had gehaald maar iedereen wist dat je nergens, echt nergens deze leverworst kon kopen. Hoewel alleen bij slagerij Klaas. Maar het werd iedereen vergeven dat men niet eerlijk was, want als men de hand in eigen boezem stak wist men toch hoe het er voor stond? Vlees kocht je niet bij slagerij Klaas. Toch…? Men kwam van verre zelfs, en op een dag opende Klaas zijn slagerij maar alleen savonds want overdag had hij nml geen klant in de zaak.

Photobucket

Menigeen stond op de hoek te wachten in het donker tot ze aan de beurt waren, slager Klaas had er zelfs een nr apparaatje neergezet. Men schaamde zich stuk als men zich liet kennen dus niemand die dat deed, en toch wisten ze het van elkaar. Op een trieste dag in november hoorde men het vreemde nieuws dat de slager Klaas doodgevallen was in een graf,…niemand wist er het fijne van. Het hele dorp school samen, en men sprak met elkaar over de vreemde dood van hun gorige slager. Hoe was het toch mogelijk? Hoe kon hij nu doodvallen in een graf en wiens graf was dat dan? Oh van de oude kapelaan? Maar die was toch maar kort geleden overleden? En men had het graf toch al gedolven? Niemand kon er over uit en begreep er iets van. Toen de notaris van het dorp het vieze pand bezocht en wat rondkeek, vond hij enkele boeken met schrijfsels er in van de oude Klaas. Geschokt liet hij deze lezen aan de gemeenteraad, en ieder was kokhalzend naar het toilet gerend na het lezen van Klaas zijn aantekeningen. Men kon het bijna niet geloven nml. Nee zo ranzig kon hij toch niet zijn? Het hele dorp hoorde de verhalen nadien, en iedereen was er maanden ziek van. De oude Klaas had lijken opgegraven en daar het vlees van gemaakt, gehakt van gedraait, worsten van gemalen… En oh men miste het heerlijke vlees zo erg, maar niemand kon nog de aanblik van vlees verdragen.

Na vele maanden kwam de zoon van oude Klaas terug uit Canada, om de zaak over te nemen. Lachend stond hij achter de toonbank. Wachtend op klanten die maar niet kwamen. Op een dag stond er een bord voor de deur van de slagerij. Mijn vader had een vreemd gevoel voor humor. Ik niet, u bent weer welkom.

De zaak zag er blinkend uit en schoon als de brand. Aarzelend probeerde men het toch weer, een klein stukje worst, een hapje biefstuk, langzaamaan druppelde men weer binnen op klaarlichte dag, zijn zoon was zo anders dan zijn vader namelijk.

De zoon legde uit aan zijn klanten, dat zijn vader enorm boos was geweest over hoe men om was gesprongen met zijn zalige wijze van vlees bereiden. Dat men zich schaamde om uit zijn slagerij te eten, en dat hij daarom alle dorpelingen een poets had gebakken, na zijn dood.

Men schaterlachte hier om, maar toch als er ergens een graf plots weer open lag, uiteraard een plagerijtje van de zoon, om zijn vaders heengaan te eren, was het weer even erg stil bij de slagerij van de oude Klaas zijn zoon.
Photobucket

©AngelWings

 

Prinsessen

Prinsessen
Photobucket
Er was eens, heel, héél lang geleden een chinees prinsesje. Haar mooie naam was, Witte Lelie. Haar huid zo blank als sneeuw, haar schuine amandelvormige ogen, hadden de kleur van hazelnoten en haar kleine mond was zo rood als bloed.
Haar zwarte glanzende haar was zo lang dat het op de grond viel als het loshing, daarom droeg ze het vaak in een vlecht. Iedereen die haar zag moest wel van haar houden om de schoonheid die zij bezat. Nu had Witte Lelie ook een zusje, iets jonger dan zij en dit meisje was heel anders dan Witte Lelie. Ook zij had heel erg lang zwart glanzend haar, maar haar huid had de kleur van zacht ivoor. Haar kleine lippen waren smal en niet rood maar vaalroze. En haar amandelvormige ogen waren gitzwart. Haar naam was Appelbloesem.
Appelbloesem was vaak verdrietig. Niet omdat zij jaloers was op haar schone zuster, maar ze voelde zoveel pijn omdat haar hart zo gevoelig was als van een rank hert. Haar geest was zo ijl als de lucht, haar gedachten zo teer als de ochtenddauw. Innerlijk huilde zij om de mensen, die vaak zo blind waren. Ook blind, verblind door de schoonheid van haar oudere zuster.
Witte Lelie had nml een hart zo ongevoelig als de stenen in de tuinvijver, haar geest was zo koud als het water in het najaar. Haar gedachten zo slecht, onoprecht en gemeen, als de wolven in het woud. Appelbloesem raadpleegde altijd de zon bij opkomst aan de morgenmaagdelijke hemel. Als het dauw nog lief’lijk op de bloesemblaadjes lag en het gras nog liefkoosde. Zij knielde dan nederig neer, als de zonnestralen net het aardoppervlak kusten. Dan vroeg zij altijd, waarom er zo’n groot verschil kon bestaan tussen mensen onderling. Waarom zij niet iets meer schoonheid bezat van haar zuster en haar zuster niet meer van haar karakter.
Maar een antwoord kwam er immers nooit.
Ook al hoorde zij de blaad’ren aan de bomen fluisteren: Later, laterrrr…..
Ze dacht dat ze het zich verbeelde. Ze kreeg wel kracht om te dragen, de harde gemene woorden van haar zuster, die haar leven lang bezig was, om haar zusje te vernederen en te kwetsen. Ze had er overduidelijk plezier in. En hoewel Appelbloesem heel goed begreep dat zij in feite meer bezat dan haar gemene zuster met haar mooie uiterlijk. Toch deed het haar pijn als haar zuster haar zo slecht behandelde. En ook waarom haar zuster dit alles niet in kon zien.
Photobucket

De zusjes groeiden op tussen tijgers en lelie’s, vijvers en bruggen, vuren en draken. En niemand zag achter de maskers van beide meisjes.
Witte lelie was goddelijk mooi geworden toen ze eenmaal de huwbare leeftijd hadden bereikt.
Appelbloesem daarentegen, was als een verdorde bloesem aan de tak van een appelboom.
Maar zij begreep zoveel meer van het leven dan de oppervlakkigheid van haar zuster, welke zich enkel nog dwazer ging gedragen dan ooit tevoren.
Witte lelie minachtte haar zusje en kon vooral niet nalaten om te pronken met haar mooie veren door de natuur zo overvloedig geschonken. Witte lelie vergat de ziel die bij haar geboorte in haar lichaam was geplaatst.
Witte lelie dacht in haar trots dat zij haar zusters jaloezie kon wekken. Want heel diep in Witte lelie, sprak een zuivere waarheid, die haar vertelde over het feit dat haar zusje meer bezat dan zij.
Ze wist gewoon dat het zo was. In al haar arrogantie. Al haar pracht en schoonheid. En hoe meer zij dit besefte, hoe meer dat gevoel aan haar knaagde en hoe gemener ze deed tegen haar zusje. Haar ego zag de pijn in de ogen van haar zusje aan voor jaloezie. Haar trotse ego begreep niets van gevoelens die via het hart lopen. En de pijn in Appelbloesems ogen waren pijn voor haar intense leegte.

Op een dag kwam er een huwelijkskandidaat voor de zusjes, het was prins Drakenvuur.
Witte lelie was zo trots als een pauw. Ze paradeerde voor Appelbloesem langs en vertelde dan dat hij haar zou kiezen omdat zij zoveel knapper was dan haar zusje.
Want wat zou een man nu zien iemand als haar lelijke zusje schamperde zij dan hard en lachte haar zusje midden in haar gelaat uit.
Glimlachend zei ze venijnig dat Prins Drakenvuur nooit een appel zou eten en de Lelie laten staan.
Op de ochtend dat Prins Drakenbloed zijn keus zou maken tussen de beide dochters van de keizer. Stond Appelbloesem vroeg op en waste haar lange zwarte haren om het in de zon te laten drogen.
Ze waste haar gezicht met het dauw van de bloesems. Ze droeg een simpel wit gewaad en vertrok. Ze hoorde de blaad’ren aan de bomen fluisteren: Vandaag. Vandaagggggg….
Maar wederom geloofde ze het niet.
Witte lelie was erg opgewonden en waste haar lange zwarte haren in wijn met honing. Waste haar gelaat met speciale kostbare zeep. Haar kleding was uitbundig in felle kleuren en kostbaarder dan wat dan ook.
Zij vertrok in de wetenschap dat zij gekozen zou worden door de knappe prins.
Photobucket

Prins Drakenvuur bezag de beide dochters van de keizer en zei:
Ik eet liever een appel, die de honger kan stillen dan dat ik seizoenen aan kijk tegen een Lelie die verwelken zal.

Photobucket

EN zo kwam het dat Appelbloesem de vrouw werd van Prins Drakenvuur. Ondanks de schoonheid van haar zusje.
Schoonheid is een gift van de Goden, daar mag je nooit trots op zijn. Schoonheid zal verwelken, je mag er blij om zijn. Maar besef altijd dat het hart belangrijker is dan het uiterlijk. Mooi zijn van binnen dat blijft voor altijd, maar schoonheid verwelkt.

Photobucket

Te laat of?…

afwisseling textuur
Blonde krullen, glansden in de zonneschijn.
Met grote blauwe ogen keek het kind in het rond.
Het veld lag bezaaid met slapende mensen.
Zachtjes liep het toe op een slapend mens. Hij duwde met zijn handjes tegen het gezicht van de man die op de grond lag.
De man reageerde niet.
Het kind duwde harder. Geen reactie.
Het liep verder over het veld, de zon scheen op zijn blonde krullenbol.
Intens heet, in zijn hand zijn beer, beer ging overal mee naar toe.
Beer was eigenlijk alles wat hij had.
Het kind zocht zijn ouders ergens moesten ze zijn.
In het kamp was het intens stil.
Normaal was het er druk en levendig, met veel muziek gemaakt op muziekinstrumenten.
Maar nu was het wezenloos stil.
De blauwe ogen staarden over het veld. De intense stilte was drukkend benauwend zelfs voor het kleine kind. Dat dit alles nog niet begrijpen kon.
Stille starende ogen die nietsziend in de verte staarden.
Het kind te klein nog om te bevatten hoe de wereld daarbuiten in elkaar stak, wist niets meer dan wat het geleerd was.
Het samen zijn, de warmte van elkaar bezitten en zijn en ook de vrijheid.
Geen enkel indoctrinatie en toch ook weer wel.
Wat wist het kind?
Niets van dat alles.
Het kind had niets gedronken die dag. Het flesje lag nog op het veld achter hem.
Hij had geen dorst die dag, alsof God het zo voor hem bestemd had.

Vrijheid.
Met beer aan de hand slenterde het kind verder, over het veld bezaaid met mensen.
Allemaal diep in slaap zoals in het sprookje doornroosje.
De zon brandt en het jongetje van 4 jaar oud loopt tussen al die mensen door, bezaaid op het veld.
Eenzaam en zo alleen. Was hij dit al niet?

Ze waren er en toch?
Waren ze er wel?

Aan het einde van het veldje, vind hij zijn beide ouders, hand in hand.
Niet samen met hem, nee met elkaar. Zijn beide ouders samen, zonder hem in slaap een diepe, diepe slaap.
Iets verderop ligt zijn  zusje te slapen met haar lappenpop in haar armen en haar duim half uit haar mond gegleden.
Haar blonde haren liggen gespreid om haar hoofd als een aureool, glinsterend als goud in het uitbundige zonlicht.

 

Antique 1918 niños de color se imprimen por ME Gray instruirla Dolly en el arte de ir fuera bien a por las despedidas. Rescatado de la princesa María de regalo Libro Princess Mary

Het jongetje duwt tegen zijn mama aan, Mama!?
Maar mama reageerd niet.
Het kind raakt in paniek, iedereen slaapt en het is dag.
Het opent zijn mond, maar er komt geen geluid uit. Zo gek hij kan niet meer praten, er komt geen geluid.
Zijn hart bonkt in zijn keel maar niets kan hij zeggen, hij kan niet roepen om papa of mama of om zijn zusje.

Hj kruipt tegen mama aan, opgekruld met zijn beer tegen zich aan.
Hij zucht diep en stopt zijn duim in de mond en langzaam aan valt hij in slaap.

In de hete zon, al die mensen, en na enkele uren komen er vele helicopters en politie auto’s en camera’s.
Ik hou van je warmte op mijn gezicht, ik hou van de koperen kleur van je licht. ( je kan niet houden van de zon)

Uiteindelijk tillen ze hem op met zijn beer nog in de hand.
De enige overlevende, van de sekte die zelfmoord pleegde op die speciale dag.
Hij had er weinig last van nog, misschien later als hij ouder werd.
Wie zal het zeggen.
De zon scheen hard, op alle lichamen bezaaid over het veld.

EX

EX

Kim keek op van haar werk, naar haar vriend die binnenkwam struinen rond het nachtelijk uur.

Ze schoof haar leesbrilletje voorop haar eigenwijze wipneus en keek met vlammende ogen naar hem op.

Zo, zei ze…We kunnen nu wel weer het riedeltje herhalen hoor van elke dag, maar ik heb geen zin meer in deze games.

Het is klaar met jou, morgen vertrek je…ga je eruit!

Heb je mij eindelijk gehoord, vroeg ze kalm, ijzig kalm…

Ze snapte zelf niet hoe zij zo kalm kon zijn.

Frederik keek haar stom verslagen aan, eh hoe bedoel je Kim?

Ik kom net van Harold vandaan???

Eh heb nog even een afzakkertje bij hem gehaald.

Oh een afzakkertje noem je dat zo tegenwoordig, sneerde Kim?

Een broek op je knieenafzakkertje zeker.

Kom zeg wie neem jij nu in de maling? Je was weer bij die slet van je werk, hoe heet ze ook alweer? Loes met haar geile poes?

Zowaar ze kreeg een glimlach om haar mond, wat voelde dit goed zeg, eindelijk gooide ze het eruit!

Ze wist het al zolang, haar vriendinnen hadden het haar verteld en nu eindelijk was ze het zat. Elke dag zijn zooi opruimen, zijn wasjes draaien, zijn stinksokken opruimen en boxers, nee ze deed het niet meer laat Zij die snol het maar doen!

Ze had er schoon genoeg van, zijn gehijg boven haar te horen, en dan denken dat hij aan haar dacht! Nou dat was fijn zeg, zo zo tijd voor een mega orgasme zekers, nou dat dachten we toch ff niet meneer Frederik met je geile p…Rijmde Kim nog na in haarzelf.

Ze kreeg ineens een lachkick..Kijk jezelf nu toch eens staan, met je kleine pikkie, joh pak je rotzooi op en verdwijn uit mijn ogen, mijn leven!!!!!!!

Je gaat al maanden met haar om achter mijn rug….Ik weet het al zolang al zolangggggggggggg!!!!!! Ze schreeuwde het uit…

Laaiend was ze, witheet! Ze kon hem wel ter plekke …

Frederik was witjes om zijn neus, ok hij was de fout in gegaan maar, Loes was een leuke meid en..

Smoezen te over dus, teveel om te bedenken, maar hij zou gaan! Ja dat zou hij doen, zijn spullen pakken en gaan.

Hij snakte naar meer vrijheid, naar meer sex in zijn leven, hij was nog jong, hij kon zoveel vrouwen krijgen als hij maar wilde, waarom zichzelf binden?

De volgende morgen, stond alles gepakt en bezakt in de gang van het appartement.

Nu de sleutel nog Frederik, eiste ze. Snoeihard was ze.

Een beetje haar belazeren? Nou echt niet he!

Nee ze was het zat, straks had hij haar nog besmet met een of andere vage Soa oid, ze zou straks even een afspraak maken met de huisarts.

Ja dat zou ze doen, vastberaden stond ze daar, een pittige blondine, met een eigenwijze wipneus, en felle blauwe ogen.

Een beetje spijtig zo leek het wel, schoof Frederik de sleutel van zijn sleutelbos.

‘Hier ‘en hij legde de sleutel in haar kleine klamme hand. Hij voelde het wel.

Ze keken langs elkaar heen toen hij de koffers pakte, en Kim schoof de keuken in om eens een lekkere bak koffie voor haarzelf te zetten.

Een week na Frederiks vertrek, begon Kim zich behoorlijk te vervelen, met name omdat Frederik toch zijn intrek had genomen in het huisje van die sloerie Loes.

Ongelooflijk siste ze. Mopperend aan de telefoon met haar vriendin Anneke die haar meteen belde zodra ze dit nieuws had gehoord.

De hufter! Schold ze.

Ze trok haar met knijnen betoffelde voeten op de bank, waar ze al een week eenzaam zat te zijn.

Ze wreef door haar blonde wirwarrige haar, en veegde woest een traan weg, zie je nu wel! Dat hij niet van me hield.

Nee antwoorde Anneke, dat kutwijf, was dat nu een vriendin? DAT had ze nu net nodig zo eentje, pff…ze gooide de hoorn erop, het viel haar weer dik tegen, vrienden?Wat had je eraan? Niets, iedereen zei het tegen haar, je vriend Frederik gaat met Loes, je moet met hem kappen en nu had ze het gedaan, en was er iemand op bezoek geweest afgelopen week?

Nee hoor geeneen! Nee daar zat nu mooi.

In der uppie…verdomme.

Woest was ze.

Na 2 weken was er nog weinig veranderd en na drie ook niet, na een maand was ze het zat.

Verdomme die stomme Frederik had nooit meer gebeld zelfs? NB!

Wie dacht hij wel wie hij voor zich had?

Kim was witheet!

Ze moest nog een boodschapje halen, maar ze fietste wel ff de verkeerde kant op, langs Loes sloerie der huisje…jaja..!

Tsss kijk dan siste ze tussen haar witte tanden door, kijk dan, twee auto’s NB op haar oprit.

Die van haar en die van hem!

Jaloerzie laaide op in haar zieltje. Het arme kind.

De hele avond zat ze zichzelf op te naaien, over Loes in bed met Frederik…Ze dronk 2 flessen wijn leeg.

Laaiend was ze, jankend van woede lag ze op haar bank zielig te zijn. Xe kon het niet langer aan zo.

Opeens had ze een idee, en ok het was wel gemeen, maar ja wat hij deed was toch ook niet normaal? Zo redeneerde ze.

Ze stapte op haar fiets het was al na 12 uur middernacht, wat kon haar dat nu schelen?

Flink trappend tegen de wind in fietste ze weer naar de straat van Loesepoessnol…

Ze kwakte haar fiets tegen een muur dichtbij het huis.

Fuck you, schold ze in haarzelf.Fuck you! Frederik! Slome pik…schold ze..

met een mega genoegen kraste ze langs zijn auto, niet een keer nee wel tig keer, hmm dit was een fijn gevoel vond Kim.

Ze glimlachte zowaar.

En toen pakte ze de auto van die geilestoeipoeseloes!

Ja hups mesje erlangs, knierrrrrrrrrrrrrrrrrrrrp deed het, zalig zeg, ze kreeg er de rillingen van.

Haar tepels stonden rechtop van een vaag en vreemd genot dat zij nog nimmer ervaren had.

Ze lachte zachtjes haar eigenwijze lachje, binnen was het donker.

Weet je waar ze nu zin in had?

Om te zeiken op die auto’s….ja gewoon te zeiken ja! Ze moest ook nog eens vreselijk nodig.

Ze trok zomaar de broek uit, en klom hierna op de auto van Frederik, kletterend kwam er een gele straal op zijn auto terecht, en ze voelde een lach borrelen in haar binnenste, het trilde mee diep in haar zijn.

Hoeps dacht ze, even wachten nog.

Ze had nog een auto te gaan nml, en ze kneep de straal af.

Zo nu ff snel op de auto van Loes snol klimmen….hahahaha giegelend klom ze op de auto van Loessnol.

Ze ging bovenop het dak zitten en liet het gele goud los op het dak.

Hihihi giegelde ze.

Opeens hoorde ze achter haar een stem. En wat voor den donder ben jij aan het doen?????

Verschrikt keek ze om en ze zag, Frederik staan en aan zijn zij , die snol.

Hakkelend wilde ze haar broek optrekken en opstaan maar dat ging niet, ze kwam behoorlijk knel te zitten, in sluiting en rits en pijpen en ze rolde zo van de auto af.

Daar lag ze dan met haar benen wijd voor het tweetal…

Schaamteloos lag ze daar dus..

En met open monden keken beiden toe, naar haar.

In het licht van de straatlantaarn, was ze vol in het licht.

Oh wat een schande, en ze kreeg ook nog eens de hik…

HIK….HIK….schaamteloos bleef ze nog liggen ook.

Frederik zei iets tegen haar, maar wat dat hoorde ze niet zo goed..

Wahaat????????? zeg je schat?

riep ze lallend uit, goedmoedig kijkend naar de twee sukkels.

Ehm liefje, volgens mij ben je ongesteld geworden, zei Frederik….en hij kuchte er wat bij.

Ach was ze daarom zo eh…oh…

Nee ok…ze probeerde op te staan en viel hierbij nogmaals om…

had ze pms dan? HIK….

En zo waardig mogelijk een vrouw in dronkenschap op kon staan…

ze deed het, en strompelend naar haar fiets, dook ze de nacht weer in, om thuis haar roes uit te slapen.

Over Frederik was ze heen ….ze heeft zijn naam nooit meer genoemd

In een durp ver weg…

 photo 710-humor_zpsf51a8891.jpg

Het was in een klein durpien, dat er een heus feest werd gehouden.
Verduld dat was mie toch wat! De durpsbewoners waren er best bliede mee.
Dat hen dat mocht overkomen een echt durpsfeest.
Dat hadden ze nog nooit meegemaakt.
Maar de nieuwe burgemeester was best een frisse jongeheer en hij wist er wat van blijkbaar.
De dag van het feest brak an en doar waren heel veel omdurpelingen die ook kwamen kieken.
Het was een drukte van jewelste.
Er was veur het plattelaand van alles te doen natuurlijk.
Het spel, trekdenezeldestattevandekonte, hierbij moest men proberen om de staart van een ezel uit zijn kont te trekken, dat lukte nooit en het gevolg was natuurlijk hilarisch voor die boeren, dat de ezel een fikse trap achteruut deed.
Dan had je ook nog, koeivlattensmieten, nou dan pakte je een hand vol koeienstront en smeet dit iemand in het gezicht. Dat was zo hilarisch.
Dit werd dan ook drok bezocht.
Verder had je nog hooimeidenzuuken, dan moest je in een handvol strooi de mijt eruut vissen.
Minder geliefd maar de pries was dan wel leuk, 10x reetdrukken met de stier van boer Harms.

Je moest dan met de konte tegen de konte van de stier drukk’n en kieken of ie de stier achteruut kon duwen.
Verder hadden ze nog een springderin, dan moest je in de sloot springen en iemand aanwiezen die der na jou in moest springen.
Struukneuk’n was erg in op de late avond. Verliefde stelligies mochten dan naakt in de struuk’n duuk’n en doar hun ding doen.
Verder had je nog lebberdie, dan moest je een vrouw een lebber met de tong geven in haar mond, wie het was mocht je niet zien, je kreeg dan een boerenzakdoek om de kop gebonden.
Vaak duwden ze oude oma’s naar voren. De boeren hadden enorm veel schik.
Zakkenlopen deden ze niet aan dat vonden ze zo kienderachtig. Nee zakkenveul’n was toch veel leuker? Dus zakkenveul’n, dan moest een boerendochter voelen aan de zak van een kerel wie hij was. Als ze het geraden had, mocht ze een kus van deze boer hebben.
Pantyroek’n was ook erg in, dan moest een vent aan de panty’s roek’n van vrouwen en dan raden wie het was. En dat kon van alles wezen, je oma, je moeder, je eigen zuster zelfs. Het kon ze niet bommen. Allerlei vrouwvolk had een panty ingeleverd die niet gewassen was, en de voetzolen mocht de kerel dan beroek’n.
Ja het waren nette mensen in dat durpie! Geen kroesgeroek doar.
Voor de echte boeren was er nog, herkenjekoeien, dan moesten ze door middel van ruiken en voelen aan koeienstront ruiken welke koeien van hen waren.
Men kon dan een varken winnen.
Dat nam nauw want als een boer zijn eigen koeienstront niet herkende dan moest hij 100 euro inleggen. Dan had je nog prikdestokkeinhethokke…hierbij moest kerels dan met een prikstok, een boerenwief in haar kruus porren, ze zat dan op de grond in het stro, met de benen wied, en een dikke rokke an.
Dan moest de kerel met de stokke het kruus raken. Als dit lukte zei de vrouw; Tok ik veul de stok.
En dan won de kerel een doos met eieren.
Altijd leuk wat extra eier derbij.

Er was ook smokopdebok. Hierbij gingen verliefde lui op de sik zitten en probeerden elkaar dan te kussen, terwijl de sikken in een klein weitje probeerden rond te lopen met die zware last op de rug.
Eierklotsen was ook erg in trek, hierbij gooide men de boerenbroek vol met eieren, en dan moesten ze heen en weer bewegen met de heupen om zo de eieren te klutsen.
Als alle eieren stuk waren, won men een dreuge worst van slagerij Heersma.
Dat wol iedereen wel natuurlijk.
Die waren heerlijk namelijk.
Zwientjeindemik, hierbij ging men een varken met de  mond kussen, en dan moest men de tong in de neusgaten van dat zwien drokk’n, als dit lukte won men een kalfje.
Dus ook hier deed men enorm zijn best, het was een pracht vaarskalf nml. die iedereen wel wilde winnen. Achter de kerk was een spelletje dat niet iedereen mocht bezoeken.
Drokhemderin. Alleen getrouwde stellen mochten hier aan meedoen. Dan had de boer zijn rits losgetrokken en ging hij achter de vrouw aan, ze moest een rondje om de begraafplaats rennen en dan tegen een grafsteen aan gaan staan, de eerste boer die de rokken van zijn wief omhoog had en hem derin had gestopt had gewonnen.
Ja zo ging dat daar in dat durpien. Het was vreselijk gezellig vonden ze allemaal en zeker voor herhaling vatbaar.
Men ging de burgemeester lastig vallen met vragen of ze dit niet elke maand konden doen.
Zo gezellig was het geweest, de burgemeester vond het prima en zo ontstond de boerenmarkt in dat durpien.

Egyptische DNA droom

Egyptische DNA droom

Egyptian DNA DReam
Het enorme witte schip voer op koers. Aan dek stond Robert
Stacy, hij keek naar het wateroppervlak, waarop de zon
weerkaatste en in miljoenen diamantjes op de lichte golven
uiteenspatte.
Zijn schip voer gestaag, zonder haast richting zijn
thuisland.
In het ruim, had hij een zéér kostbare lading.
Stacy streek eens door zijn donkere korte kapsel en
glimlachte.
Hij had miljoenen gespendeerd aan zijn droom en nu zou deze
uitkomen.
Het was een geheime missie, waar niemand van mocht weten.
Niemand buiten zijn eigen werknemers wist ervan, daar
zorgde Robert Stacy wel voor.
Zijn bemanningsleden waren betrouwbaar en werden erg goed
betaald, de wetenschappers die nodig waren voor dit project
waren door hem zelf uitgezocht.
Ze wisten wat ze deden, daar in het ruim van het schip, met
zeer kostbare en moderne apparatuur.
Het zou niet heel lang meer duren, voor het zover was.
Stacy kon niet wachten, hij nipte aan zijn glas cognac en
spoelde dit even in zijn mond.
Stacy was de jongste miljardair ooit, hij had alles via
zijn vader geërfd.
Maar Stacy had de zaak nog groter gemaakt, hij had een goed
zakelijk instinct, en wist goed te handelen op de
aandelenmarkt.
Iets uit zijn jeugd, had Robert Stacy altijd al
gefascineerd, iets had hem gegrepen en hij voelde dat hij
dit moest doen.
Hij had het geld en de middelen, dus waarom zou hij het
niet doen?

Later sprak Robert Stacy benedendeks met de wetenschappers.
Voor hem, in een afgesloten kamer, lag zijn doel, in een
glazen bokaal, in een zeer steriele omgeving.
Stacy keek ernaar vol liefde en verwachting. Dit project
moest gaan lukken! Hij had er bewakers voor omgekocht, bij
een uiterst geheime locatie in de buurt van Alexandrië.
Niemand wist hiervan, dat mocht ook niet. Egypte wilde deze
bijzondere vrouwelijke mummie niet prijsgeven aan de
wereld. Het was een groot geheim dat de mummie al lang
gevonden was, niemand in de wereld wist hiervan.
De mummie lag verborgen in een monumentaal gebouw, in een
stille afgesloten zaal, met een twee meter hoge waterval en
gevuld met wit marmer aan de muren en de vloer.
Alles was vergrendelt en afgesloten, niemand kon of mocht
erbij komen. Alleen zeer hooggeplaatsten kwamen hier naar
toe om de mummie te bezichtigen.
Men was bang dat de mummie, die zo fragiel was, uit elkaar
zou vallen als allerlei wetenschappers zich aan haar zouden
wagen. De mummie was uitzonderlijk mooi en had zelfs na
duizenden jaren nog een bovennatuurlijke, onaardse
schoonheid. Nog nooit had men een mummie in zo’n bijzondere
staat gevonden. De huid leek nog te ademen alsof de mummie
nog leefde.
De mond was vol en roze, de oogleden lagen zacht neder op
hoge jukbeenderen, met lange volle wimpers. Het was alsof
zij sliep en niet al eeuwen geleden gestorven was.
Haar haren waren donker en golvend en glansde in het kille
tl-licht, alsof het nog maar kort geleden gewassen was. Het
was geen stoffige vergane mummie, dit was een
uitzonderlijke mummie, alleen, zo kwetsbaar.
Er mocht zo weinig mogelijk verse frisse lucht bij de
mummie komen, daarom lag zij daar verzekerd achter glas.

Haar aanraken was uit den boze.
Men wist, dat als de mummie blootgesteld zou worden aan
allerlei wetenschappelijke onderzoeken, de mummie snel zou
kunnen vervallen tot stof.
Dat wilde men ten koste van alles voorkomen uiteraard.
Stacy had een hooggeplaatst persoon zoveel miljoenen
betaald, dat diegene iets heel bijzonders voor hem had
gedaan, dat nog nooit iemand gedurfd had zelfs.
Hij had iets meegenomen van de mummie, voor Stacy, een DNA
profiel vanuit de mond van de mummie, met een staafje had
hij de roze lippen opzij geduwd en wat materiaal afgenomen
en zo snel mogelijk verstopt in een buisje. En dat deeltje
werd nu gebruikt voor het DNA.

Hij, Stacy, zou haar weer tot leven wekken. Hij zou haar
klonen. Een nieuw mens laten groeien vanuit deze dna
kloontechnieken.
Hij zou haar grootbrengen, als zijn eigen kind en zien hoe
zij was, hoe zij eruit zou zien, als zij opgroeide.
De mooiste vrouw die ooit op aarde leefde.
Hij zou haar koesteren en liefhebben.
Toen hij nog een kind was, droomde hij vaak over haar, hij
had boeken ingezien, over Egypte en alle verhalen gretig in
zich opgenomen.
De mooiste vrouw ooit ter wereld? Hij wilde dat zien, hij
was zo benieuwd, hoe ze er nú uit zou gaan zien. En hij was
de enige in de wereld, die Cleopatra in de 20e eeuw zou
omhelsen en liefhebben alsof ze zijn dochter was.
Uiteindelijk kwamen ze aan in Amerika en gingen ze aan wal,
de kostbare lading werd strikt geheim gehouden en bracht
men in geblindeerde auto’s richting de riante villa van
Stacy.
Daar had Robert Stacy een speciale verdieping in orde laten
maken voor zijn project.
Hier begon het, het weer opnieuw tot leven wekken van de
mooiste vrouw die ooit op aarde had geleefd. De afdeling
bestond uit een Egyptisch gedeelte waarin alles zo was
ingericht als in de tijd van Cleopatra.
Stacy had zelfs nog een originele haarkam van Cleopatra
gekocht op een zwarte markt. Kosten nog moeite werden
gespaard, voor dit bijzondere kind.
Stacy had een draagmoeder bereid gevonden om het kind te
dragen, de draagmoeder Milia wist niets van het dna
kloonproject, ze dacht dat het ging om een miljardair die
nageslacht wilde en op deze manier zijn eigen kinderen kon
kopen. Stacy betaalde zo goed, dat het haar eigenlijk
verder niets aanging en zij mocht hierbij negen maanden
wonen in de prachtige villa.
Op de Egyptische verdieping in het huis mocht zij
verblijven en baren en er was zelfs al een
kinderkamer.Beneden in de enorme kelderruimte, begonnen de
wetenschappers aan de voorbereidingen van het geheime
kloonproject, Stacy had daar een ziekenhuis achtige ruimte
laten bouwen voor dit project. Uiteindelijk was het zover
dat de draagmoeder beneden geblinddoekt het project in haar
lichaam kreeg.
De draagmoeder genoot enorm, van de prachtige authentieke
omgeving, ze mocht daar wonen zolang zij het kind droeg en
daarna moest ze terug naar de gewone wereld, waaruit zij
kwam, met uiteraard een flinke smak geld.
Ze kreeg goed te eten, werd prima verzorgd, gemasseerd,
gebaad en gekleed, eigenlijk alsof ze een Egyptische
koningin was. Ze leek ook wel een Egyptische koningin, ze
was Italiaanse van oorsprong en met haar zwarte haren en
grote bruine ogen, vond Stacy haar uiterst geschikt om
draagmoeder te zijn voor zijn Cleopatra.
Stacy kwam vaak op bezoek bij de draagmoeder en vroeg haar
dan of het haar aan iets ontbrak, dat was niet zo, toch
verwende hij haar intens.
Toen haar buik groter werd, lag de hand van Stacy meermalen
op haar buik. Hij was blijkbaar een zeer goede vader in de
maak, dacht de draagmoeder dan blij.
Het was voor het goede doel en het kind zou goed opgroeien.
In weelde kunnen leven en daar deed ze het dan maar voor.
Na drie maanden kwam er een kink in de kabel van het
project, want de wetenschappers hadden niet één, maar drie
klonen teruggeplaatst.
Ze noemden dit als uit ”voorzorg, genomen beslissingen”,
omdat het gekloonde profiel ook kon sterven in de
moederbuik, als het niet goed verliep.
Lachend riep Stacy uiteindelijk dat hij dus nu 3 dochters
zou krijgen, een drieling, drie kleine Cleopatra’s!
Wat kon hem dat schelen eigenlijk, hij zou er wel voor
zorgen, dat was eigenlijk het probleem niet.
Maar in de vierde maand verloor de draagmoeder een
vruchtje. Stacy was enorm bezorgd want, hij wilde niet dat
de andere embryo’s de moederbuik zouden verlaten voor ze
geboren waren.
Hij dwong de draagmoeder tot nog meer rust. En uiteindelijk
brak dan toch de dag aan dat de tweeling geboren zou
worden.
Twee kleine meisjes, Robert wachtte dromerig af.
De dag was ingepland op 13 juli dezelfde geboortedag als
Julius Caesar. De tweeling kwam met een keizersnee ter
wereld en de draagmoeder werd verboden de kinderen te zien.
Ze werd hierna direct naar haar huis gestuurd, met alle
zorg eromheen die ze nodig had.
En een flinke bankrekening.
Robert Stacy was verbaast toen hij de tweeling kwam
bewonderen.
De wetenschappers stonden nerveus rondom de couveuse.
Er was iets aan de hand maar wat, vertelden ze Stacy nog
niet. De baby’s waren prachtig en gezond? Uiteindelijk werd
Stacy verteld dat het ging om een jongen en een meisje.
Robert was woedend, hoe had dit nu kunnen gebeuren? Niemand
kon antwoord geven op zijn vragen maar iemand opperde dat

Cleopatra blijkbaar iemand had gekust voordat zij stierf.
Nu dat moest Marcus Antonius zijn geweest uiteraard.
Dus nu hadden ze beide geliefden gekloond en waren zij
geboren als tweeling. Robert Stacy was woedend op de
wetenschappers, had hij hier zoveel in geïnvesteerd?
Maar uiteindelijk kalmeerde Robert Stacy en vond hij het
ook wel heel bijzonder om twee geliefden, als tweeling ter
wereld te hebben gebracht.
Het meisje noemde hij uiteraard Cleopatra en de jongen werd
uiteraard Marcus genoemd.
Robert genoot in zijn vaderrol en ook al was het jongetje
het tweede wiel aan de wagen, toch hield hij ook van
Marcus.
Maar Cleopatra was zijn oogappeltje.
De kinderen groeiden op, op de Egyptische afdeling. Robert
wist dat de kleine Cleopatra zich erg thuis voelde.
Marcus gaf hij speelgoedzwaardjes, misschien zou het
jongetje zich dan ook beter op zijn plek voelen.
Robert Stacy trouwde nooit, hij had ooit een relatie gehad
die niet goed verlopen was en sindsdien had hij geen enkele
behoefte nog aan een vrouw in zijn leven.
Hij had al een vrouw nml, zijn mooie Cleopatra!
En ze groeide op als een prachtige jonge dame, ze was
etherisch mooi, onwerkelijk mooi zelfs en zeer intelligent.
Marcus was soepel qua spiermassa en stoeide wild met zijn
herdershonden op het grasveld.
Paardrijden was Cleopatra verboden door Stacy, maar Marcus
mocht dit wel.
Stel dat Stacy Cleopatra zou verliezen door een val van een
paard, dan was het project mislukt. Nee dat kon hij niet
aan, en daarbij hij hield intens veel van zijn gekloonde
dochter.
Soms wel eens teveel! Was hij jonger geweest dan was hij
waarschijnlijk verliefd op haar geworden.
Hoe geheim ze ook was, toch kwam ze in contact met zijn
personeelsleden en iedereen die haar zag was onder de
indruk.
Ze had golvend zwart haar en grote groene ogen, een ovaal
gezicht en een mond als een roze rozenknop, hoge
jukbeenderen en een prachtig slank en soepel lichaam.
Lang was zij niet uiteraard, 1.54cm. Marcus was iets
groter, maar voor de tijd van waaruit zij in feite kwamen,
was dat een normale lengte.
Cleopatra studeerde van alles en Marcus was meer bezig met
sport, hij hield ervan om zijn lichaam uit te dagen, een
echte krijger dus.
Stacy was blij met zijn kinderen en alles verliep goed in
de jaren dat ze bij elkaar waren. Toch komt de dag dat
Stacy zich toch vergrijpt aan zijn ”dochter” Cleopatra,
ze is zo prachtig en onschuldig, ze weet niets van wat
normaal is en hij kan zich niet langer beheersen. Ze is
zijn droomvrouw, zijn geschenk aan zichzelf. Hij begint met
haar te strelen en te masseren en uiteindelijk is hij de
man die haar neemt in al haar broze en naïeve schoonheid.
Ze is echt beeldschoon, men had gelijk over Cleopatra,
Stacy voelde zich enorm schuldig over wat hij aangericht
had, maar hij kon zijn liefde voor deze mooie bijzondere
beeldschone jonge vrouw niet zomaar verstoppen. Het
gebeurde vaker dan hem eigenlijk lief was, want het kon
toch niet wat hij deed? Maar toch, ze was als nectar uit
een bloem, Robert was verslaafd aan de schone dame.
ZIJN Cleopatra!
In feite was zij immers ook niet echt zijn eigen kind! Ook

Marcus, was niet haar echte broer.
Het werd een wel zeer ingewikkelde situatie.
Tot Cleopatra zwanger bleek te zijn van Robert Stacy, en
daar wat laat achter kwam, omdat zij niets wist over
kinderen krijgen, voelde Robert zich zo enorm schuldig dat
hij haar nooit meer durfde aan te raken. Hoe moeilijk hij
dit ook vond, want ze trok hem aan als een magneet. En
samenzijn met haar was Goddelijk, vond Robert Stacy.
Ze was zo anders, dan de vrouwen in de tegenwoordige tijd.

Cleopatra baarde een zoon, Robert noemde het kind
”Caesarion”, naar de eerste zoon van Cleopatra en Julius
Caesar. Stacy was dol op zijn zoon uiteraard, het bracht
wat meer aan gevoelens met zich mee zelfs, dan bij zijn
gekloonde kinderen. Maar dat kwam misschien, omdat HIJ
Robert Stacy zich had vermengd met de enige echte
Cleopatra.
Het was nu wel echt zijn kind namelijk.
Wonderbaarlijk hoe het leven in elkaar stak, hij Robert
Stacy, had een kind samen met zijn kloondochter, de enige

echte Egyptische Cleopatra!

Stacy had nooit nagedacht over wat er zou gebeuren als hij
er niet meer zou zijn.
Dat was voor later, dacht hij altijd, hij wilde er niet aan
denken namelijk. Het leek de goden verzoeken als hij
daarmee bezig ging, vond Stacy.
Cleopatra en Marcus waren altijd samen, jarenlang, bij
elkaar en op een dag vond Stacy hen samen in één bed.
Ze pleegden ergens incest. Stacy was enorm jaloers maar kon
het ook begrijpen. Hij had haar niet meer aangeraakt sinds
de zwangerschap van hun kind.
Maar hoe moest hij hen verklaren dat broer en zus geen
seksualiteit met elkaar mochten bedrijven, iets wat zij
niet konden begrijpen, de aantrekkingskracht tussen hen
beiden was intens sterk namelijk en dat was logisch ook.
Stacy had met zijn kloonproject heel wat te stellen.
Stacy zei er niets van. Wilde dat ze niet vaak meer samen
waren, maar voorkomen kon hij dit niet. Het was een
tweeling of waren het ook nog eens tweelingzielen?
Wat had hij hen eigenlijk aangedaan.
Twee kloonkinderen die geen normaal leven hadden gekregen,
afgezonderd van de wereld. Alleen levend met Robert zelf en
zijn personeel.
Toen Cleopatra op een dag gelijk een katachtige, haar vader
stilletjes en onverwachts omhelsde en vertelde dat zij weer
zwanger was, schrok Robert toch enorm.
Hij voelde weer een steek van jaloezie. Maar hij kon er
niets aan veranderen, dit was zijn project namelijk en dit
was er van gekomen. Cleopatra is 28 jaar oud als zij haar
tweeling baart, Robert beslist over de namen en noemt de
tweeling, “Cleopatra Selene” en “Alexander Helios” naar de
namen van de kinderen van de echte Cleopatra zelf.
Marcus is dol op zijn kinderen en zijn zuster.
Begrijpen doen zij niet, dat dit geen normale gang van
zaken is, in de dagelijkse normale wereld rondom hen. Maar
wat niet weet, wat niet deert.
Want, denkt Stacy, zijn kinderen komen toch nooit in de
echte wereld, rondom hen terecht, hij beschermd hen goed
tegen dat alles.
Na een tijd baart Cleopatra nog een zoon, namelijk
“Ptolelemaeus Philadelphia”.
Marcus en Cleopatra maakt het niets uit dat hun vader de
namen verzint voor hun kinderen. Ze weten niet beter dan
dit.
Stacy geniet tevens van het ”grootvader” zijn en de dag
komt dat hij oud en wijzer, begrijpt dat Marcus hem moet
gaan opvolgen in de zakenwereld.
Hoe hij dit aan moet pakken weet hij nog niet.
Toch begint hij langzaam om zijn kinderen aan de wereld
bloot te stellen. Toch zorgt hij voor voldoende bescherming
voor zijn geliefde gezin. Niemand die mag weten van dit
project. Niemand die mag weten dat zij een tweeling zijn.
Ze zijn kinderen van de rijke Stacy, beiden geadopteerd en
uiteindelijk beslist Stacy dat zij moeten trouwen.
Met drie kinderen inmiddels, wordt dat ook hoog tijd.
Stacy bouwt een villa op zijn landgoed naast zijn eigen
villa en daarin woont het gezin. Dit verloopt jarenlang
goed, en zowel Marcus als Cleopatra beseffen niets van hun
vreemde staat van zijn. Stacy wordt ook steeds ouder en
Marcus neemt zijn job over.

Op een dag in september wandelt Cleopatra over het grote
gazon rond de villa’s en wordt gebeten door een gifslang,
ze sterft en is dan 39 jaar oud.
Op diezelfde dag valt Marcus Antonius de II de van zijn
paard en wordt gespietst door een puntig hek. Alsof een
zwaard hem doorboort, zoals eeuwen voorheen ook het geval
was.
Beiden stierven op dezelfde dag als de echte Cleopatra en
Marcus. Stacy is ontroostbaar, zijn projectkinderen zijn er
niet meer. Hij geniet dan nog wel zijn laatste jaren van
zijn zoon en “kleinkinderen”. Maar hij zit vol verdriet en
wroeging.
Hij, de enige man ter wereld, die na eeuwen een relatie en
kind kreeg met zijn droomvrouw Cleopatra.
Niemand die dit geheim ooit doorverteld heeft, niemand die
er verder van wist. Als Stacy de wereld verlaten heeft
weten zijn “gezinsleden”, niets van hun voorgeschiedenis.
Ze leven verder in onwetendheid, maar leven gelukkig van
het enorme kapitaal van hun grootvader.
Dus als je een miljardairs familie kent, die eruit zien als
beeldschone halfbloed Egyptenaren, dan kan het zijn dat dit
de Stacy familie is.
De naam Stacy in dit verhaal, is uiteraard gefingeerd.

©AngelWings

Rutte en de Paashaas

Op een mooie paasochtend in 2015, zat minister Rutte aan zijn ontbijtje, waar mama een heerlijk paas ontbijt had gemaakt, te lezen in zijn dossiers.
Zeg zeun wat gaat u doen vandeag? Vader keek op vanboven zijn krant, vader die de krant van gisteren nog las.
Sinds zoonlief afgestudeerd was, dankzij hun kromme liggingen en minister was geworden, spraken ze hun zoon altijd aan met u. Rutte nipte aan zijn koffie en ehm…..
Ik ga een eindje rijden denk ik.
Mogen wij meuh met u? Vroeg moeder hoopvol.
Nee, moeder, nu even niet hé?
Heb het altijd zo stervens druk, dat ik nu echt even alleen wil zijn en wil genieten van de paaszondag.
Als u het niet erg vindt. Dat vond ze natuurlijk wel, maar vooruit, hij had het ook druk en hij werkte en dankzij zijn werk, hadden zij het allemaal enorm goed.
Geeft niets heur zeun, zei moeder met een spits pruilmondje.
Ze schonk zijn koffiekopje nog eens vol en deed er een wolkje melk bij en een klontje suiker.
Ze nam Fluffy de pinscher op schoot en ging maar even smsén met een vriendin.
Rutte had zijn koffie eindelijk op en schoot in zijn zwarte bolide. Vol gas, geblindeerde ramen.
Hij deed zijn autoradio aan, en galmde mee op

De zon scheen door zijn autoruiten heen op zijn dashboard, wel warm. Hij opende het raampje op een kiertje.
Heerlijk hij genoot van zijn vrijheid. Hij deed zijn stoere spiegelende zonnebril op en fantaseerde dat hij met een blonde stoot in zijn auto zat.

Maar dat mocht niet van zijn moeder!

Zijn moeder wilde het beste van het beste voor haar zoon.
Pa maakte het niet zoveel uit als het maar een lekker ding was immers?
Maar nee moeders wil was wet en als haar lippen samenpersten dan was het einde zoek.
Dat wist hij inmiddels wel.
Helaas geen blonde stoot, maar ook geen rijke knappe dame naast hem.
Eén van adel ofzo. Zoals zijn moeder graag zag.
Bij een bospas ging Rutte linksaf, hij reed het bospaadje af en stapte uit zijn bolide.
Hij wist dat daar weinig mensen kwamen nml.
Dat leek hem veiliger voor zichzelf. Hoe minder mensen hem tegenkwamen hoe minder gevaar.
Genietend liep hij door het bos en kwam uit bij een zandvlakte, prachtig was het. Adembenemend rustig mooi en Goddelijk. Ja, dat was het juiste woord hiervoor.
Goddelijk.
Bij een duinhelling, ging hij op de grond liggen, het was nml heerlijk warm en het zand uitnodigend geel en zacht en droog. Rutte keek omhoog naar de wolken die voorbij dreven.
Als een kind gelijk begon hij er figuren in te zien.
Fantasievolle figuren. Kijk daar had je nu Samsom, een kalende bloothoofd. Rutte grijnsde wat in zijn eentje.
Daarna zag hij koningin Beatrix in een wolk voorbij gaan, ze wuifde naar hem. Rutte schaterlachte het uit.
En daar had je die knappe Maxima zelfs…! Kijk eens net echt. Alex had wel een blonde stoot, bedacht Rutte zich spijtig.
Daar lag hij dan als Minister van een land, helemaal alleen in het zand.
Niemand die van hem hield eigenlijk. Het was hard, maar op zich kon het hem niets schelen, hij had altijd zijn lieve ouders nog immers.

Rutte keek weer naar de overdrijvende wolken en zag plots een paaskuiken! Hoe was dat nu mogelijk zeg!
Vol verbazing keek hij naar de wolk. Hoe kon dat nou.
Ach en kijk daar een Paashaas!
Nou ja zeg,… mompelde Rutte vol verbazing.
Hij nam zijn dure bril af en wreef in zijn ogen.
Dat hij de koningin enzo zag in de wolken oké, maar een paashaas en kuiken op pasen dat kon geen toeval zijn immers?
Hij moest maar weer eens op huis aan!
Rutte stond op en wilde het zand van zijn pak kloppen maar?

In plaats van zijn pak had hij nu een harig kostuum aan.
Om zijn hoofd hingen lange oren langszij en op zijn neus voelde hij enorme snorharen.
Wat is er nu aan de hand, riep hij uit en sprong een paar passen.
Op zijn kont had hij plots een intense dikke dot als staart, hij voelde er aan, dat was gek!
Zo goed als het ging sprong Rutte naar zijn bolide toe, angstig keek hij om zich heen, hij was behoorlijk nerveus geworden.
Wat was er toch aan de hand?
Hij gaf vol gas met zijn intens grote poten en reed als een gek langs de snelwegen richting huis.
Was hier iets tegen een medicijn oid?
Hij zou maar direct langs het ziekenhuis gaan dan.
Daar aangekomen reed hij naar de prive ingang waar alleen bekende Nederlanders mochten komen.
Niemand zou zo stiekem foto’s kunnen maken van hem in zijn Paashaas tenue.
Hij sprong uit zijn wagen en sprong het ziekenhuis binnen, Help een dokter, helppppppppppp!
Hij werd direct in een invalidenkarretje richting de arts geduwd door een behulpzame verpleegster, gelukkig was ze blond.
Ze duwde de kar uit alle macht want Rutte als Paashaas was best zwaar, en drukte hierbij haar flinke boezem in zijn nek.
Dat vond hij niet zo erg ofzo.
De arts keek bedenkelijk naar Rutte.
Hmmz u bent de vijfde al vandaag!
Oh ja wie nog meer dan?

Ik heb geen idee er kwam een Pool, een Amerikaan en een journalist hier en minister Schippers zelfs!
En heeft u er een medicijn voor?

Eh ja maar dat is wel enorm duur. Het zit niet meer in het pakket zeg maar.
Maakt niets uit, ik wil dat dit ophoudt, Rutte trok wat aan zijn intens lange oren.
Zijn bril zakte telkens van zijn Paashaas neus.
Het zat hem niet mee… Geld speelt geen rol.
Dat wist de arts ook wel inmiddels. Hoe kan dit gebeuren eigenlijk, vroeg Rutte aan de arts.
De goede man keek hem eens goed aan, wel eh, de mensen die dit overkomt zijn niet eerlijk!
Dat is mij wel duidelijk!
Ze hebben veel misdaan in de wereld t.a.v mensen en blijkbaar bent u er ook één van.
Gelukkig is er een medicijn voor Minister Rutte.
Het dure middeltje was al opgehaald van de afdeling voor supersrijke mensen.
Niemand wist dat die afdeling bestond, dat was dan ook alleen maar voor hele rijke mensen.
De deuren zaten daar flink op slot en alleen verpleegsters die geheimhouding verzekerden, mochten daar naar binnen om hun werk te doen.
Als ze uit de school zouden klappen wist men er wel raad mee.
Dankbaar nam Rutte het medicijn aan, een gouden omhulsel, met een witte vloeistof.
Het is een beetje slangengif, en er zit wat stierenzaad bij en mosterdzaadjes en een toverspreuk.
Als het maar helpt, zei Rutte gulzig.
Ho wacht, u moet eerst nog iets opzeggen.
Een rondje draaien, dan linksom en rechtsom en zeg dan, ik beloof dat ik meer zal nadenken over wat ik doe.
Hmm right, lachte Rutte.
Maar hij deed het en slokte het medicijn in één keer achterover.

Zijn lichaam stond in de brand, het fikte en gloeide als een gek.
Ze stopten hem maar snel onder een koude douche waarbij de vacht, de grote voeten, snorharen en staartdot terstond verdwenen.
Pfoei.. wat een belevenis, riep Rutte naderhand uit.
Hij schudde de hand van de arts, bedankt nogmaals!
Zo had ik niet thuis kunnen komen nml… Praat er ook maar niet over Minister Rutte.
Geheimhouding verzekerd lachte Rutte.
Hij ging weer op huis aan. Waar zijn moeder stond te wachten met een kopje koffie en vader nog steeds de krant las.

 

©AngelWings

Kort verhaaltje over Jezus

Ut was even geleden, een tijd.
Toen der langs de weg een man zat te bedelen, in Amsterdam.
Enkele aardige mensen geven hem wel eens wat geld, maar het merendeel had zoiets van, ga een uitkering halen loser!
De man kan namelijk niet werken, want hij is blind.
Op een dag hoort de man een bepaalde beat komen vanaf de dam, er is iets aan de hand, maar wat weet hij niet.
Op de dam staat Jezus uit Marokko, en hij verteld leuke verhalen en zingt er dan een rapnummer bij.
Het is er heel erg druk, met veel Marokkanen.
Heey, roept de blinde man, Help mij dan toch!
Jezus Help mij… ik wil werken!

Nou Jezus stapt op de blinde man af, en vraagt waarom hij dan niet wil werken?
Jonguh ik wil best werken maar ik kan dat niet ik kan niets zien!
Tjonge zucht Jezus uit, Jezus is een slimme jonguh die veel doorziet.
Hij schudt zijn bontkraagje eens op en krijgt een idee.
Heey weet je wat jonguh, als je die bril nu eens afdoet.
Jezus grijpt de zonnebril af bij de blinde man en, zie daar!
Een wonder was geschiedt.
Alle Marokkanen stonden om hen heen en klapten in de handen.
Heey Jezus heeft het hem weer geflikt, de man kan weer zien!
Hoera voor onze Jezus!!!
En Jezus glimlacht stoer, en maakt meteen weer een rapnummer over dit gebeuren.

Eey meisjuh, ben je daar, ik zag je niet.
Ik had staar, op mijn zonnebril, toen ik die afdee
Zag ik jou, asjemenouw, asjemenouw….
Iedereen klapt om dit nieuwe nummer.
Jezus is echt te gek.
Jezus kijkt nogmaals naar de man op de grond.
Eey jonguh je ken weer zien, ga eens werken dan!

Nou zegt de man nog zittend op de grond: Waarom ik, er zijn er zoveel hier die ook kunnen werken.

©AngelWings

Romantiek in de kasteelromans? Echt niet dus.

Lord Roderick keek om zich heen in zijn kasteel, op de grond lagen zijn Ierse wolfshonden voor de open haard.
Photobucket
Het was er heel donker, boven zijn hoofd hing een kroonluchter met 10 kaarsen waarvan er al 3 uit waren gegaan, de rest brandde op halve kracht. Flikkerend scheen het vage lichtschijnsel om hem heen. In de hoeken van de grote kasteel ruimte waren het enkel duistere schaduwen uit een ver verleden die op hem afkwamen.

Lord Roderick krabte zich eens op zijn hoofd, zijn haren zaten weer vol luis. Onder zijn oksels rook hij niet fris, maar dat kon ook niet anders in die tijd.
Het zweet geurde van hem af. Hij was al jaren getrouwd met Lady Asdentién, helaas was zij al te bed gegaan, in haar maandelijkse stonde kamer.
Aangezien zij nogal flink bloedde elke maand, had ze besloten om zich af te zonderen in een slaapkamer beneden in het kasteel met strozakken, zodat men de omtrekken van het bed snel kon wassen en het stro kon verschonen.

Het viel allemaal niet mee in die tijd zeg, als ze naar de torenkamer moest, tijdens de stonde dan liep ze ’ s morgens de trappen af waarbij de bloeddroppels op de treden lagen.
Er was nog niets uitgevonden voor die ellende.
Lord Roderick verveelde zich enorm en besloot maar eens de zoldertrap te bestijgen. Hij sliep op de torenkamer links van de poort van het kasteel. Zijn 3 andere broers bewoonden de andere 3 torens, hun vader had dit zo besloten omdat het hem leuk leek.
Vier zoons elk een kanteel.
Niet fijn, te bedenken dat je 5 minuten nodig had om boven te komen. Lord Roderick was het ook wel zat, elke nacht die rottrappen op, in het pikkedonker, want een kaars in de hand was niet veel in dat verdomde donkere kasteel.
Gelukkig eenmaal boven aangekomen, vond hij de haard brandend en een kaars naast zijn bed.
De Ierse Wolfshond Darlabel was meegekomen, dat kwam goed uit nu zijn vrouwe in de stondekamer sliep.
Photobucket
Voor de haard pakte hij de hond even flink in de smiezen.
Nu kon hij eindelijk slapen.

Met een strootje maakte hij zijn tanden wat schoon, en hij pleurde neer op het grote hemelbed.
Eenmaal in bed, kreeg Lord Roderick last van krampen in zijn buik. Vreselijke pijnen, vast bedorven konijn, hij vond het al wat vreemd smaken die avond met al die kruiden er op.
Uiteindelijk moest hij of naar beneden of, op de pot, maar dat zag hij niet zitten, dan zou de kamer uren stinken tot de vroege morgen, dat leek hem niks.
Enige optie om niet te hoeven rennen van de 5 minuten trappen naar beneden was zijn achter werk uit het raam te hangen.
Wat hij dus terstond deed. De krampen waren niet te harden.
En die lange wenteltrappen af dat ging hij niet meer redden.
De derrie droop langs de kasteelmuren, gelukkig regende het hard.

The hell die tijd…wie vind dat nu romantisch?
©AngelWings