Home Korte Verhalen

Korte Verhalen

Het wereldse ”sprookje”…

In een groot dierenbos hier heel ver vandaan woonden uiteraard vele dieren!
In allerlei soorten maten.
Het was er erg druk geworden, want ze hielden nogal veel van elkaar en tijdens enigerlei vervelingen speelden ze spelletjes met
elkander en daar kwamen dan vaak weer nieuwe diertjes van.

Bij het grote water woonden de Everzwijnen. Ze konden zo elke dag lekker in de modder dartelen en dat beviel hen prima.
Bij de zandvlakte woonden de wolven, zo konden zij lekker elke dag over de zandvlakte rennen en dat beviel hen prima.
Midden in het groene bos, woonden de beren, ze leefden in holen en genoten van de schaduw van de bladeren, en dat beviel hen goed.
Bij de waterval woonden de vossen in holen en gaten en ze konden spetteren onder de waterval en dat beviel hen heel erg goed.

We first met Juniper on Instagram, where we saw her frolicking on her mom's bed, and instantly fell in love. Who was this cute fox? So we decided to reach out to her owner, who gave us the full scoop!
Het was jarenlang een best wel vredig bos.
Tot op een dag de vossen het zat werden om geen schaduw te hebben van enigerlei bomen en bladeren.
De vossenbaas riep alle vossen tot de orde en zei dat ze een plan moesten bedenken, om zo ook
middenin het bos bij de beren in de schaduw te mogen komen leven.
Met enige slinkse plannen kwamen zij op de proppen en gingen op weg naar het berengedeelte in het bos.
Enkele berenwachters hielden hen tegen.

Foto. Hola, os saludo con cariño
Ze mochten niet verder dat bos in, ze waren op foute gronden, die niet van hen waren.
De vossen waren laaiend.
En dropen af met hun mooie staart tussen hun benen.
Steeds meer gingen zij verlangen naar de schaduw midden in het bos.
Dat had hun plek kunnen zijn nml.
Nu moesten zij verdwijnen in hun holen als de zon te heet werd, er waren geen bomen daar, althans
te weinig om onder te schuilen. En onder de watervallen was ook niet altijd wat.
Op een dag zei de oppervos, wij gaan onze buren omgekeerd aanvallen, en zo de aandacht weghalen van dat schaduwgedeelte in het bos.
Zogezegd zo gedaan.
Ze vielen hun buren de everzwijnen aan, maar deden alsof het de beren waren die dat gedaan hadden.
Ze vernielden enkele everzwijn slaapplaatsen en keken op enige afstand toe hoe boos de everzwijnen waren na de vernielingen.
Wie heeft dit gedaan loeide de opper everzwijn.

Wild Boar Hog...Manuel Sosa
De vossen keken om zich heen, zich van geen kwaad bewust.
Oh ik zag een Beer…die dit deed hoor, zei een vos langs zijn rode neus weg.
Ja,… dat zag ik ook, riep een andere vos.
De everzwijnen gingen hierna vechten met de beren in het bos.
Ze maakten elkaar wat kopjes kleiner.
De vossen namen hierna de berenplek over in het bos en konden nu heerlijk van de schaduw genieten.

Until I find Wisdom Plus de découvertes sur Le Blog des Tendances.fr #tendance…
De everzwijnen konden hierna ook bij de waterval wonen en de beren, tjah die gingen de bergen maar in.

In de mensenwereld gaat dat ook vaak zo.
Men maakt soms een probleem dat er niet is, dat zelfs niet nodig is.
De vraag moet dus ook altijd zijn, waarom dat probleem er kwam en wie dit veroorzaakt heeft, en wat iemand ermee wil bereiken.

Het centraal idee van het boek is oorlog en terreur. Het boek gaat deels over een burgeroorlog in een ander land en deels over terreur in België. Jens denkt dat hij voor het goede strijd maar eigenlijk zit hij verkeerd. Hij wilt niet meer leven en wilt zoveel mensen met zich meenemen. Dus pleegt hij een aanslag in België, zijn geboorteplaats. More

©Angel-Wings

Liefde voor later

In het theater was het licht gedimd, en zwoel klonk het gezang vanaf het podium. Rode zware fluwelen gordijnen omkransten het decor aan beide zijden.
|In het midden stond zij daar, lichtelijk huppelend, met kokette gebaren, een flitsende lach en omfloerste ogen die de kijkers aan leken te kijken tot diep in hun ziel.
Men klapte, men was enthousiast.
En ook hij zag haar, de jonge knappe zangeres, voor het eerst.
Op het podium deze beeldschone zangvogel, met opgestoken krullende haren, rood als vuur, ogen fel als van een gipsy zodat hij ze van verre nog kon zien. Kleine felrode lippen en een prachtig hartvormig gezichtje. Hij was op slag verliefd op de beeldschone zangeres Raven Rashdale.
Na de voorstelling wilde hij haar bezoeken achter de coulissen. Gewapend met zijn wandelstok en een prachtig bloemenboeket, kwam hij aan in haar kleine artiestenruimte. Hij klopte aan en hoorde haar stem. Entree.
Hij opende de deur, en daar zat zij, voor haar spiegel, als een tweeling, haar vuurrode haren in een waterval aan krullen, vielen tot onderaan haar rug. Ze glimlachte naar hem via de spiegel, haar vuurrode lippen spleten uiteen in een wit parelende lach. Zijn hart maakte een sprongetje.
Alweer een fan, ze was het wel gewend inmiddels. Hij gaf haar het enorme prachtige boeket en nam zijn hoed af.
Hij stelde zich voor als Mr Marvin Stonehench. Hij nam haar verfijnde vrouwelijke hand en kuste deze. Hij snoof haar geur in zich op, zacht zoet, ‘Lelietjes van Dalen’, als hij zich niet vergiste. Hij liet zich lovend uit over haar zangtalent en hoe onder de indruk hij van haar was. Of zij misschien genegen was hem eens te vergezellen bij een etentje op zijn landgoed. Ze lachte koket, en nam zijn hand in de hare.
Dank u, zei ze. Ze zou erover nadenken.
Dat was genoeg voor nu. Hij was een knappe verschijning met felblauwe ogen en een gedistingeerde snor.
Raven kende het wel, al die mannen die iets van haar wilden.
Maar deze heer was echt te oud voor haar. Hij kon haar grootvader zijn.
Rijk of arm, het deed er niet zoveel toe, zij deed wat haar ziel gelukkig maakte en dat was optreden, avond aan avond.
Dan was zij zichzelf, niet eerder, niet later. Haar vrijheid had ze zelf verdiend.
Ze kon zich prima redden zonder een man die haar leven bedisselde, ze wilde dat niet langer.
Alleen de beste, die zij nog niet was tegengekomen, was goed genoeg.
Zo vergat zij meneer Marvin Stonehenge voor lange tijd.
Maar hij vergat haar niet.
Toen zij weer kwam optreden in zijn stad, zat hij weer vooraan.
Bracht hij wederom bloemen en legde hij zijn ziel bloot aan de schone jongedame.
Hij hield van haar. Ze lachte wederom haar witte pareltanden bloot. U kent mij niet eens mijnheer.
Hoe kunt u houden van mij als u mij niet eens kent.
U wilt mij als uw bezit, zodat u mij kunt kooien mijnheer, maar ik, ik ben een vrije vogel.
Laat mij vliegen. Maar zij liet hem niet los, zijn ziel was intens verbonden aan haar ziel, hij voelde dit vanaf het eerste moment.
Zij hadden een band, hoe dan ook en hij kon dit niet verklaren.
Hij begreep dit ook niet, maar wel dat zij hem deed opbloeien en gelukkig maakte als hij haar kon zien en hij haar kon horen zingen en dansen op dat podium in een theater.
Jarenlang achtervolgde hij zijn kleine zangvogel en deed meerdere voorstellen. Maar zij luisterde niet naar hem, hij was maar één van de velen die haar vertelden van hun liefde voor haar.
Ze lachte daar maar om want, hun liefde zat meer in hun onderste regionen dan in hun hart.
Zij wilde geen bezit zijn, een speeltje en hij…hij was veel te oud voor haar. Ook al voelde zij hem als een goede vrind.
En mocht zij hem zeer graag. Het kon niet.
Ze taalde niet naar geld, ze had genoeg om van te leven.
En als hij haar aankeek, dan voelde zij wel enige impressie van zijn karakter en aureool, van energie die hem omsloot.
Na jaren kon ze wel eens aan hem denken, zijn oogopslag, zijn glimlach, maar al met al, kon zij zoveel beter dan hem.
En daarom wilde zij niet.
En hij mijmerde jarenlang over haar, haar mooie ogen, haar prachtige haren, haar mond, haar zangtalent.
Marvin trouwde op den duur met een andere vrouw.
Ook mooi, lief en bewonderenswaardig, maar niet zoals zij.
Toen Marvin dat leven verliet, en Raven dat vernam, was zij lichtelijk bedroefd maar echt kennen deed zij hem niet…

~*~
Verward keek zij naar hem op. Ze duwde haar rosse krullenbos naar achteren en ze viste net de tennisbal uit de struiken bij de tennisbaan en daar stond hij plots weer voor haar.
Ze had hem al eerder gezien en ook gesproken. Zijn felblauwe ogen branden in haar ziel. Langdurig onderzoekend keek hij naar haar.
Hij frunnikte wat met zijn polsbandje en zei haar vriendelijk goedendag.
Hij was aantrekkelijk, maar écht veel te jong voor haar, blijkelijk.
Hoe kon zij dat weten? Ze voelde van hem, ze voelde van haarzelf, ze wist het niet meer. Ze hadden elkaar gesproken enkele malen, ze hadden zelf een partijtje tennis gespeeld op de baan.
Ze had gedacht dat hij ouder was, en hij misschien wel, dat zij jonger was?
Hoe konden zij weten?
Ze wisten niets. Het leek vanaf het begin of ze hem herkende, van ooit, maar dat was niet zo.
Dat wist ze toch heel zeker. Maar zijn helderblauwe ogen riepen een warmte in haar op, die zij niet begreep.
Zijn glimlach, een zoete pijn. Een gemis.
Er was iets tussen hen, een verwarring, een innerlijk weten, een iets dat niet mocht zijn.
Zijn ogen raakten haar ziel. Zijn lach idem.
In verwarring keek hij weg van haar alsof… maar wat wisten zij nou?
Niemand wilde dit namelijk, zij te oud en hij te jong.
Ze wilde zoveel, maar van dat alles kon niets zijn.
Dat wist zij ook en toch, hij trok aan haar ziel, ze kon er niets aan doen.
Hij trouwde later met iemand, en was gelukkig, dat was ook goed zo, zo hoorde dat ook, wist zij.
Toch kon zij zich nooit onttrekken aan dat gevoel, dat er iets was, dat ze nooit beleefd hadden, maar wat er wel was.
Een band. Een band die hij en zij zich niet herinnerden misschien, of toch ook weer wel?
Ze ontliepen elkaar het liefst. Niet zien was niet weten, niet voelen, dan was dat vreemde voorbij. Dat was beter dan die verwarring en dat heftige.

Want hij was te jong en zij…te oud. Ze had zijn moeder kunnen zijn.
En hoe modern ook de tijd was, zij wilde dat niet, ondanks wat ze voor hem voelde, dat wilde ze hem niet aandoen…En hij, schaamde zich ergens.
Liefde was een vreemd iets, iets onbegrijpelijks, iets wonderlijks.
Moest je dan overal een antwoord op krijgen?
De schok als ze elkaar ontmoeten was te heftig.
Alsof de liefde hen sloeg ipv liefde deed voelen, omdat het niet mocht.
Niet kon.
Het voelde aan als oud zeer, een pijn die nooit over was gegaan, maar van wie wisten zij beiden niet.
Ze had hem gewoon lief. Meer kon zij er niet van maken.
En hij begreep evenmin waarom hij aan haar moest blijven denken als hij haar zag in het voorbijgaan.
Maar het was meer als een ‘’voorbij gegaan’’.

~*~

Ze rende enthousiast de trappen af, haar rode krullen dwarrelden achter haar aan. Ze lachte en keek rond, en plots keken ze elkaar aan en wisten beiden direct; dit was liefde op het eerste gezicht.
Op de universiteit kwamen zij beiden elkaar tegen op de trappen en hun glimlach was zo intens en diepgaand, dat beiden op vleugels verder liepen. Alsof God hen in hun zielen had aangeraakt.
Om elkaar daarna nogmaals tegen te komen. Hoe heet jij vroeg hij, ik heet Raven, zei ze…en jij? Ik heet Marvin.
Een tinteling doorstroomde hun zielen.
Een groet, een wens, een droom die uitkwam. Ze scheelden zelfs maar een half jaar qua leeftijd.
Het was een uitgemaakte zaak, ze trouwden al snel, na korte tijd.
De liefde was verzengend diepgaand. Mensen rondom hen waren geschokt, en waarschuwden voor hun impulsiviteit, maar het kon hen niets schelen.
Ze deelden hun liefde een leven lang.
Ze vroegen zich niet langer af waarom, en waarom ze elkaar zo konden aanvoelen.
Waarom ze hielden van alles van de ander. Haar rode lange krullende haren, haar wilde ogen, haar zingen in de douche in de ochtend, oh ja dan raakte het hem diep in zijn ziel.

En zij zo bizar dolgelukkig was als hij haar bloemen gaf, en glimlachte om haar grapjes, en haar liefhad en soms haar hand kuste als grapje…dan leek hij net een gentleman en tijdens hun huwelijk droeg hij een hoge ouderwetse herenhoed.
Ze had dat geweldig gevonden. Ze had hem zo intens lief en verdronk telkens in zijn felblauwe ogen. En hij was stapel op  haar prachtige vuurrode krullende lange haren.
De liefde was nu eenmaal een feit in hun leven.
Dieper kon deze niet gaan. Dat zou onmenselijk zijn.
Begrip was overbodig, geen vraag beantwoord.
In twee vorige levens verloren zij de strijd in tijd.
Hadden zij puur en onvoorwaardelijk lief.
Nu vonden zij elkaar weder, in een omhelzing van liefde, jaren onbeantwoord, onbegrip.
Pijnlijk.

Nu gaven zij elkaar en zichzelf…. Onvoorwaardelijk zonder vragen, zonder hoop, want die kenden zij immers al van hun levens voorheen.
Toen het niet kon, niet mocht misschien, en zij de ander niet ongelukkig wilden zien.
Dat was liefde.

Daarom is er liefde tussen mensen.

Op de Oostvaardersplassen

This could be used as a prompt like so: the man held up his hand, it glowing with a bright light, guiding him toward the last forest Guardian residing on this planet.

Gerrit liep in zijn boswachtersoutfit zijn ronde in de Oostvaardersplassen.
Zijn buik was rond, zijn jagerstas vol. Zijn geweer had nog voldoende kogels.
Hij drukte zijn peuk flink uit in het bevroren gras.
Hoeveel had hij er vandaag geschoten?
Hij telde zijn patronen. 53, mooi aantal.
Hij sneed nog wat oren af van dode herten, en hun staarten, mooi voor de verkoop immers.
Het nog warme bloed spoot om zijn handen, hij veegde het af aan het gras.
Lekker mager vlees, veel spieren. Dat kon hij ook goed kwijt aan de poelier.
De bijverdiensten waren prima.
Niemand mocht dit weten, daar zorgden zij wel voor.
Lastig dat er altijd mensen waren die protesteerden tegen hun beleid maar daar hadden ze genoeg hulp bij, om deze mensen de mond te snoeren.
Gerrit stopte de oortjes in de tas en ook de staarten.
Hondenkauwlekkernijen. De dieren waren toch al dood, ook al kwam dat door zijn kogels.
Het kon Gerrit niets meer schelen.
Gevoelloos schoot hij wat in het rond, alsof hij een computergame speelde, maar dan in het echt.
Gevoelens had hij er écht niet bij. Nooit gehad ook.
Zo was de natuur, zo leerde zijn eigen vader hem, die ook zijn leven lang boswachter was geweest.
Ze deden toch mooi werk zo.
Gerrit had het prima naar zijn zin en wild vlees was niet vies, daar aten ze flink van thuis, hij was niet anders gewend.
Plots zag Gerrit een klein hertje staan, moederziel alleen.
Hij had de moeder net ontdaan van de oren.
Het diertje staarde hem aan in ongeloof en angst.
Ach dat diertje zou het ook niet overleven.
Dilemma, zou hij hem nu schieten of later, als er meer oor en gewei en vlees aan te verdienen viel.
Hij twijfelde.
De grote ogen keken hem aan en het leek alsof ze hem wat wilden zeggen.
Gerrit dacht verder ook niet meer na.
Mals vlees dat zag hij al op tafel staan.
Hij pakt zijn geweer en richte.
Maar voor hij kon schieten klapte er iets met volle kracht tegen hem aan.
Gerrit schreeuwde het uit.
En nogmaals kwam er met een intense kracht, iets tegen hem en doorboorde zijn lichaam.
Gerrit draaide zich schreeuwend om van pijn en angst.

.
Voor hem stond een enorm groot hert met een intens gewei.
Het dier stormde weer op Gerrit af.
Gerrit wilde hem afweren met zijn handen voor zich, maar het dier was zoveel sneller en zo sterk.
Het gewei doorboorde het lichaam.
Het dier bleef maar inbeuken op deze wrede simpele man die geen enkel mededogen had getoond voor de dieren.
Men vond hem twee dagen later pas, onder het bloed en helemaal uit elkaar gescheurd door vossen oid.

~*~

Het was een mooie dag, de zon scheen en het was eindelijk lente.
Op een weitje viel het hertenkind op de grond, uit zijn moeder.
Trillend op de smalle pootjes, keek het uit zijn mooie grote hertenogen in het rond.
De omgeving was het al wel bekend. Hoe dat kon wist het diertje niet.
Langzaamaan liep het diertje rond op de zwakke beentjes, hongerig naar moedermelk.
”Kom”. riep het moederhert de kleine.
”Kom dan Gerrit, mama heeft melk voor jou.”

Clic para ampliar

-Karma is een bitch-

Lolita

De zon schemerde door het zolderraampje.
Stof dwarrelde op als in kleine sterretjes oplichtend in hun draaikolk van beweging.
Het horloge tikte de 16.04 aan op de digitale plaat.

Border officials have seen a surge in the number of child sex dolls being imported to the UK

Een ingehouden zucht, een mond met rimpels, een kil gelaat.
Grote vingers streelden, langs uiterst precaire multitechniek.
De wollen blazer lag achteloos op de laminaten vloer.

Het ademde, het leefde, de borst ging op en neer. De technologie stond voor niets.

Het wonder voor zijn ogen. Eindelijk, hij had haar gekocht.
De huid was zijdezacht en in feite onmenselijker dan bestond, zo zuiver.
Zuiver en maagdelijk lag zij daar voor hem.
Een prachtig rode pruillip en diepe onschuldige ogen, keek ze hem aan.
Oh wonderlijk toch, hoe kon dit gemaakt zijn.
Welk een meesterlijk element had de kunstenaar van deze pop zich verzonnen, zo echt, zo mooi, zo wonderlijk schoon.
Geen mens en kind had ooit zo schoon de aarde betreden.
Als één grote fantasie, lag zij daar voor hem, in haar doorzichtige kinderlijke feeën jurk.

Zilverkleurig met wat blauwgroen getint.
Ogen zo intens violet, precies  zoals hij besteld had. De zijdezachte huid, was warm, alsof ze leefde.
Haar borst ging op en neer, en als hij goed keek, leek het of ze ademde.
Hij genoot van de aanblik van dit grote wonder.
Al jaren wilde hij dit, maar niet als in echt, echt maar toch wel zo echt mogelijk.

Hij was ziek, hij wist het maar had zich nog nooit vergrepen aan een kind, maar dit, zou hem vast genezen?
Of toch niet, hij twijfelde, misschien als hij…dan zou hij misschien de perfectie in het echt wenselijk achten en dan?
Nee vast niet.

Hij zou het moeten doen met deze wonderbaarlijke creatie.
Dit zou zijn droom doen volmaken.
Hij streelde de goudblonde zijdezachte haren, die roken naar viooltjes, hij duwde zijn neus in het zachte haar.
Hij kon denken dat ze echt was.
Natuurlijk.
Zijn ogen knepen tot spleetjes.
Hij streelde haar oor aan de linkerkant.
Er zat een opening in, zo echt, zo levensecht.
Trillend streelde hij verder, langs het kleine lijf.
Hij duwde zowaar wat doorzichtige stof opzij.
Bij haar nog niet ontstane borstjes, keek hij, gluurde hij, de oude viespeuk.
Zijn hart bonkte in zijn lichaam, oh wat was dit opwindend, dit was waar hij al die jaren op gewacht had.
Zou hij al gluren naar haar pril geslacht?
Nee, hij wilde dat als laatste bewaren.
Hij tilde haar hand op en kuste deze liefdevol.
De vingers kromden zich om de zijne.
Oh robotica, wat een wonder, bedacht, hij zich geen moment.
Op haar mooie pruillippen, plantte hij zijn grove dikke lippen.
Zo zacht en warm, als waren ze echt, oh ja.
Het zweet gutste hem van zijn voorhoofd.
Een druppel kwam neer op het zachte perfecte gelaat.
Ze knipperde met haar ogen.
Moet je nagaan, wat een techniek had men bedacht.
Haar lippen waren vochtig van de zijne, net echt…dacht hij nog vol  vreugd.
Hij trok zijn hand terug van de hare.
De vingers lagen weer bijeen…
Dit zou zijn wonder zijn, zijn wondere wereld.
Langzaam trok hij zijn kleding uit.
In volle naaktheid stond hij daar op de stoffige zolderkamer.
Niemand die hem zag, met zijn fantasie die te ziek was, hij wist het en toch…

Hij had haar besteld in China.
Duur dat zeker, maar het was het zeker waard.
DahNtFuxWiduzz was  de verkoper.
25.000 euro…maar oh, wat leek ze wonderlijk echt.
Haar zachte haar krulde om zijn vingers, haar ogen keken hem aan, ze draaiden zelfs naar hem toe.
Haar mondje opende en sloot weer…ze giechelde zelfs.
Oh wat was zij wonderschoon en zo opwindend.
Zijn hand lag om haar schouder, zo zacht en zo warm.
Langzaam trok hij haar doorzichtig gewaad omlaag.
Niet te snel, hij wilde genieten.
Haar nog niet ontloken tepels lagen vlak op de platte borst, die op en neer ging bij elke ademhaling.
Hij gaf een kus in haar hals, ze rook zalig.

Hij vond zichzelf zo ziek en ook weer niet.
Dit was immers onschuldig, dit voorkwam immers erger!?

Zo dacht hij. Zo hoopte hij nog.
Hij duwde de doorzichtige kleding lager en bekeek het prille geslacht.
Oh, als hij toch eens.
Straks, nog niet, ook al voelde hij een intense wellust in zijn lijf en ziel.
Hij moest en zou, ze kreunde ineens.
Dat klonk als muziek in zijn oren.

Hij ging op haar liggen en duwde zijn geslacht sneller dan hij had gehoopt, in haar.
Oh hemels…zo hemels warm…
Hij duwde nogmaals en kreunde, en zij kreunde en kirde.
Hij voelde hoe wonderbaarlijk haar armen om hem heen sloegen en haar benen die trilden bij zijn bewegingen, alsof ze leefde.
Oh ja, ze leefde, ze was zo echt, ze was zo…
Hij ramde zijn geslacht in haar.
Keer op keer.
Het onschuldige niet levende kind, als  seksdoll.

Zo onschuldig allemaal toch… zo vond hij dat.
Hij stak zijn tong in het mondje van de pop. Oh ja zo..heerlijk haar tong bewoog zelfs met hem mee.
Haar handen streelden zelfs door zijn grijze haren, oh ja, zo echt.
Zo had hij zich dit gewenst. Zijn Lolita.

Haar prachtige volle pruillippen, vochtig, haar wimpers, die trilden, haar ogen die bewogen en hem ondoorgrondelijk aankeken.
En tijdens zijn plotse intens heftige orgasme, keek de pop dieper  in zijn ogen, levensecht.
Om haar prachtige perfecte rode mondje plots  een starre grijns.
Zijn geslacht werd samengeknepen een helse pijn overkwam hem.
Hij schreeuwde het uit van pijn en…
Vol ongeloof staarde hij naar haar, met om zijn keel, plots haar handen.
Vol intense kracht, hij kon de handen niet uit elkaar krijgen, ze kneep en kneep.
Hij kreeg geen lucht meer. Hij graaide naar zijn keel, naar haar handen die maar knepen, hem niet meer loslieten.
Al zijn duivelse fantasieën waren verdwenen in een intense angst.
Langzaam viel hij na enige korte minuten neer op het jonge meisjes lichaam, van plastic.
Dood, met zijn mond open en zijn ogen starend in het niets.

Zijn horloge gaf de digitale tijd van 16.20 aan.

De eigenaar hacker van de pop, lachte hard.
Alles had hij gezien, door haar ogen, de vieze zieke  man die seks wilde met een kinderpop.
Zo pakte je die mensen aan.
De eigenaar van DahNtFuxWiduz glimlachte tevreden, weer een pedo minder op deze wereld.
Weer enkele kinderen gered van de verziekte waanzin van een wereld vol seksuele grenzeloosheid.

Hij draaide zijn bureaustoel weg van zijn ene computer en ging op zoek naar andere kopers van zijn bijzonder mooie creaties.

Angels of death.

Zo noemde hij zijn kindermeisjespoppen.


http://www.dailymail.co.uk/news/article-4546940/Paedophiles-importing-lifelike-child-dolls-look-young.html

http://www.dailymail.co.uk/news/article-4746234/Former-churchwarden-faces-jail-child-sex-doll.html

En dat vind men dus gewoon normaal tegenwoordig oid. Ze worden gewoon gemaakt en ook verkocht onder het mom dat dit geen schade veroorzaakt toch?
Of wel tzt?

Stiekum hoop je dat er mensen zijn die inderdaad hackdolls maken.

Maar wie weet…komt ook die tijd nog.
Ik mag het graag beeldend brengen, in die zin dat mensen geschokt raken en denken, wat is dit?

Nou niet zo erg als het lijkt eigenlijk.

Mona Lisa was al niet meer

Leonardo Da Vinci: Mona Lisa. De Mona Lisa, zeer bekend. Er is sprake van een licht-donker contrast. In het gezicht en in de hals is veel licht, het gewaad wat ze draagt is donkerder en ook de achtergrond is grauw. Het gezicht is erg precies in beeld gebracht en het hele geheel is ook super realistisch. Centrale compositie.

De zon scheen die dag zijn gouden stralen door het oude stoffige atelier. Een groot wit laken bedekte
de vrouwe op de oude bordeaux kleurige sofa.
Het was warm die dag, maar hij moest wel, had geen keus, want geld was leven in die tijden.
Hoe sneller hij het schilderij af had, hoe beter.
Snel gooide hij zijn keelgat vol met bier en hapte in een ei.
En daarna nog een flink stuk zwanenvlees, welke hij had gekregen van zijn beste vrind.
Het smaakte hem goed, ondanks de zware geur in het atelier, maar de verflucht maakte veel goed, gelukkig.

Drie dagen keihard werken, weinig slaap! Het schilderij moest snel af zijn!
Hij wist en was hondsmoe. Hij deed zijn best.
Het was al bijna klaar.
Gewoon een finishing touch.
Karaktertrekken, eigenschappen, haar mooie glimlach weergeven,
haar oogopslag. Het kwam er allemaal aan…Vandaag in de zomerse hitte.
Leonardo veegde het zweet van zijn voorhoofd en gooide zijn hemd uit.
Bezweet schilderde hij verder. Daar zat zij, zo mooi nog en zo jong.
Nog een veeg bij haar linker mondhoek…
Nog een tint op haar ogen, en een schaduw van gebrande karamel, en wat roest op haar haren.

Bijna klaar. En daarna kon hij zijn geld ontvangen.
Hij keek op naar Mona Lisa, daar zat ze op de sofa.
Van niets bewust. Ver weg, diep in slaap.
Leonardo liep naar achteren, om zijn werk te aanschouwen.
Het was perfect. Gelukkig kende hij haar goed.
Hij legde zijn kwast neer en liep op haar toe.
Eindelijk kon ze verdwijnen, hij had haar vastgelegd.
In vrede rusten.
Hij tilde haar uit de onnatuurlijke houding, en legde het lijk van Mona Lisa teder neer op de sofa.
Post mortem in die dagen, en de herinnering aan diegene, die hij gelukkig had gekend.
Niemand kon haar nu nog vergeten. Nooit meer.

Gert had niets met vrouwen.

Gert had niets met vrouwen. Hij vond het maar gedoe allemaal en waarom zou je. Neuh hij vond er niets aan.
Waarom, hij had geen enkel idee. Of ze nu blond was of donkerharig of rood, niets kon zijn ziel raken. En dat wilde Gert toch wel ervaren natuurlijk, de echte liefde.
Hij vond het wel jammer, maar er was niets aan te doen.
Dan maar niets. Gert reed elke zondag naar het bos voor een eenzame wandeling. Maar hij was er al zo aan gewend dat het hem niet kon deren. Inmiddels was Gert al 38, dus om nu nog voor de eerste keer een relatie aan te gaan, dat werd ook moeilijker. En hoewel zijn oude moedertje in het bejaardenhuis hem vaak vermanend toesprak dat hij wel eens op mocht schieten, en dat hij straks helemaal alleen zou overblijven als zij ging hemelen, of hij daar dan wel eens aan dacht allemaal. En dat hun geslacht uit zou sterven zo en of ze hem daarom soms had gekregen, al die moeite voor niets?!
Geen kinderen, oh here me tijd, riep ze dan uit.

[Kate "Granny" Donaldson] :: Craft Revival

En over hoeveel zorgen zij daar over had. Handenwringend zat ze daar dan op haar oudrose fluwelen damesstoel. Waar al meerdere keren een kop thee, de bevlekkingen op de stof hadden veroorzaakt. Waarschijnlijk zat er wat Italiaans bloed in zijn moeders voorvaderen en moederen, want die kon zo passievol vertellen dat ze vaak haar armen wijduit spreidde tijdens een heftige vertelling uit jongere jaren. En daar ging dan weer een kopje thee.

Maar voor Gert verliep het alles gewoon wat anders.
Hij dacht er wel over na maar enige koppigheid was hem niet vreemd met zijn Friese voorouders. Dus het was of een vrouw waar hij zijn hart aan kon geven, of gewoon dan maar niets.
Maar nooit een relatie zonder gevoelens of zonder passie.
Nee geen denken aan. En zo was Gert.
In deze tijden was dat best bijzonder te noemen natuurlijk. Principiële Gert. Niets mis mee, deed hij zichzelf tekort hiermee? Misschien wel maar misschien ook wel niet.

Maar toch op een dag, het was einde zomer, kwam Gert eindelijk de vrouw tegen, die zijn hartje sneller deed slaan. Die zijn keel terstond deed uitdrogen. Zijn handen liet trillen alsof hij al jaren dementerend was of last had van Parkinson. Leuk was anders. Maar Gert hield zich kranig. Hij weerstond de verleiding zijn handen vast te klampen aan zijn sleutelbos, hij weerstond de verleiding om zijn droge keel te schrapen, want wat zou zij wel niet denken?

Het was bij een patatzaak in de buurt, zo snel kan dat alles gaan natuurlijk. Daar stond ze, bekleed met een duur gewaad. Een tafelkleed ofzo, dacht Gert nog. Hij vond het wel gewaagd, om zo door het dorp te durven lopen, maar toch hij had er wel enig respect voor en zowaar, toen hij haar van opzij aangluurde, zag hij twee donkere wonderlijke ogen en absurd lange wimpers die hem vragend aanstaarden.
Wat een prachtig gezicht had deze vrouw.
Gert was ter plekke verliefd tot over zijn 38 jarige oren.
Hij sprak haar aan en en bood haar een kroketje aan met een blikje fris. Ze raakten aan de praat en ze vertelde over haar geloof enzo.
En dat ze alleen maar met een moslim mocht trouwen ook al waren haar ouders dan wel modern enzo maar het moest wel een moslim zijn.
Nou zei Gert na enige maanden, dan word ik toch een moslim man?
Zo gezegd zo gedaan, voor de liefde deed je immers alles.

Ramina in Shiraz, Iran

Ze trouwden een dag na de 39ste verjaardag van Gert. Zijn moeder stond er handenwringend bij, ondersteund door nichtjes, terwijl ze even later weer vele kopjes thee omver zwaaide tijdens het bruiloftsfeest.
Het zou toch wat haar Gert een geloof, en dan nog wel zo’n vreemd geloof. En waarom nou toch hé? Er waren toch genoeg meidjes in hun dorp die ook leuk genoeg waren voor Gert! En natuurlijk was zijn bruidje een lieve meid, daar ging het niet om allemaal, maar dat geloof.
Na uren feesten met de families van beide zijden, mochten zij,  het bruidspaar dan eindelijk vertrekken.
Op het bed zat zij daar, met het kleed omwikkeld.

Gert kwam naar haar toe en voelde weer die intense spanning, nu zou het dan gaan gebeuren.
De huwelijksnacht, daar had hij al die jaren ergens op gewacht.
Hij snapte het niet, maar toch, terwijl hij zijn handen om haar hoofd legde en langzaamaan haar gewaad begon te ontwikkelen van haar lichaam, werd hij zich iets gewaar.

Een vreemd blij gevoel doortrok zijn ziel en zie daar…
Daar zat ze dan, bloot voor hem, om in te bijten…
Een suprise…

Ja, zo voelde dat, een suprise ei…alsof hij die kreeg, net als vroeger van zijn moeder.
En ineens begreep Gert dat hij al die jaren had gewacht op een vrouw die hem dat gevoel kon bezorgen.
Het gelukkigste gevoel ooit dat een kind kon ervaren was de suprise, van een suprise chocolade ei…

En zie hier, daar zat zij voor hem, ontdaan van het kleed, als een prachtig cadeau voor Gert.

sinterklaas surprise surprise-ei

De achterbuurman en zijn papegaai

Her name was POLLY. She was an a.m. alarm clock, with four loud shrill whistles ending in a British accent -- "Polly is the QUEEEEEN'S Trumpeter" Her home was on Grand Cayman. Just a beautiful huge bird !: Eindelijk was het mooi weer, Henk pakte zijn krantje en ging in de tuin zitten lezen.
Een beker koffie erbij en hij genoot.
Sinds kort had hij nieuwe achterburen. Hij had nooit last gehad van iemand in de wijk zelfs, maar deze nieuwe bewoners waren nogal luidruchtig en trokken zich nergens iets van aan.
Zeer irritant was het feit dat zij een papegaai hadden en dat de baas de papegaai leerde fluiten.
Maar dan wel van die domme fluitdeuntjes.
Heel simpel, dat irriteerde Henk wel eventjes mateloos.
Enkele malen keek Henk verstoord op van zijn krantje een boze blik werpend op zijn schuttingdeur alsof de buurman dat zou zien.
Het lawaai bleef maar doorgaan. De papegaai floot maar door en de deuntjes waren intens triest en vals.
Nu hield Henk wel van klassieke muziek, kijk had hij een papegaai gehad zou hij dat dier wel eens klassiek leren fluiten!
Maar leg dat maar eens uit aan zijn asociale buurman?
Mopperend ging Henk uiteindelijk maar binnen zitten, in de hitte.
De ergernis verdween uiteraard niet, was het niet de papegaai die vals floot danwel het baasje zelf die zijn papegaai wilde leren fluiten. Het hield maar niet op.
Henk werd er zo langzamerhand gestoord van, maar zei niets, hij potte alles op.
Sinds kort had die achterbuurman ook nog eens een hond die de hele dag blafte.
Henk kreeg zo langzamerhand moordneigingen!
Niemand die hem zou helpen. Die buurman was ook nog eens zo asociaal dat zou hij er iets van zeggen er nog weinig heel zou blijven van zijn autootje, en zijn tuin bv.
Nee, Henk was stil in zijn ergernis.
Henk ging steeds vaker weg, uit eten, of buiten de deur bij een recreatieplas zitten, om toch maar wat te kunnen zonnen.
Maar zijn tuin was niet langer een plek om van te genieten.
Uiteindelijk na 2 jaar ergernis, werd het Henk teveel.
Hij maakte inmiddels al snode plannen!
Dit moest ophouden namelijk, dit kon zo niet langer doorgaan.
De achterbuurman maakte zo intens veel lawaai, ook in de nachtelijke uurtjes ging meneer door met zijn hoempapa muziek en zijn vrienden. Feestjes bij de vleet en Henk zat zich maar te verbijten in zijn huis.
Nu had Henk wat geld gespaard in al die jaren en kon hij iemand inhuren. Henk belde hiervoor een Pool die wel een moordje wilde plegen voor een flinke duit.
Prima zei Henk, als hij maar weer eens rustig in zijn tuin kon zitten en, buurman weg, betekende ook die klotepapegaai weg en die rothond!
Henk betaalde de killer en ging met een rustig gemoed naar huis.
Hij had al wat krantjes opgespaard om in zijn tuin uiteindelijk weer eens rustig te kunnen lezen.
Op een middag die week nog kwam er politie aan de deur bij Henk, of hij iets vernomen had bv?
Neuh niets hoor. Of hij wist of zijn achterbuurman vijanden had.
Geen idee hoor schudde Henk met zijn hoofd.
Henk wist nergens van.
Maar de achterbuurman was vermoord gevonden in een bos dichtbij.
Misschien was hij homo ofzo en dat hij daar afgesproken had, zei men in de buurt. Dat hoorde je wel eens hé?
Dan kwamen er fouten op af die deze mannen dan wel eens een lesje wilden leren.
De achterbuurman was flink in elkaar gerost nml.
Maar goed hij was er niet meer.

Henk nam zich op een dag in de zomer voor om te gaan genieten in zijn tuintje.
Heerlijk!
Een glas ijskoude cola voor zich, de kranten op tafel.
Maar terwijl Henk net ging zitten en een slok cola nam verslikte hij zich bijna in de cola, hoorde Henk nu weer dat bekende fluitje!
Het zal toch niet? Buurman was er toch niet meer?
Ja hoor weer dat valse fluitje van die rotpapegaai!
Verdomme, Henk liep naar de schutting en luisterde naar de geluiden.
Ja hoor die kutpapegaai was weer aan het fluiten.
Toevallig kwam de achterbuurman naast zijn heengegane buurman naar buiten. Dag buurman! riep hij joviaal.Henk stamelde, hoor je dat ook, de papegaai van de buurman die er niet meer is?
Ja zei de buurman, die woont nu bij mij.
Ik vond het altijd een prachtdier en de familie vond het prima, die wilden die schreeuwlelijk niet in huis.
Oh en zijn hond heb ik ook maar genomen, anders moest hij naar het asiel.
Lijkbleek trok Henk zijn schuttingdeur weer dicht.
Strompelend liep hij zijn huis weer binnen.
Hij plofte neer op zijn stoel en zocht naarstig in zijn agenda naar een nummer.
Het nummer van die Pool, want dit kon toch zomaar niet?!

©AngelWings

Het moet dan maar…

hands are one of our most obvious links to our past, each line and crease representing another year gone by and the growth and evolution we have made:

De familie zat bij elkaar rond de tafel.
De jeneverfles stond ook op de tafel en in alle glaasjes zat wat.
Harm snufte eens even.
Tjah wat zal ik zeggen?
Willemien had de neus ook verdacht rood.
Neeltje had de ogen nat en Klaas snoot zijn neus eens flink uit.
Prrruttttttttttttttt.
Gatverdamme, Klaas toch, riep Neeltje uit en ze schoof de stoel van de tafel achteruit. Heb je er weer één gelaten?
Nee man! Hou toch op jij.
Neeltje schoof weer aan, laat ik het niet merken zei ze snuffend in het rond. Ik sla je zo op je neus.
Harm slokte zijn jenever in één keer achterover.
Schenk mij nog maar eens bij Willemijn.
Nou al, mompelde ze verbaast maar schonk toch bij.
Je weet dat ze het ons gevraagd hebben hé?
Ja, ja ik weet het.
Geert en Freek hun buren hadden een tweeling en de kinderen waren ziek.
Beiden hadden nierfalen en nu hadden ze hen gevraagd of het niet eens tijd was om hun ouders…
En ze hadden gelijk immers. Die oudjes deden niets meer voor de maatschappij, hun tijd was op.
De kinderen waren groot.
Het huis verkocht aan Klaas. De meeste mensen deden hun ouders gewoonweg weg.
Dat was normaal geworden inmiddels.
En nu met die buurkinderen die ziek waren.
Pa en ma waren een match nb!
Hoe dat toch mogelijk was, het toeval maar ze hadden het opgevraagd bij de huisarts en het dna liet zien dat hun ouders die nog profiteerden van de maatschappij een prima match waren voor de tweeling.
Hoeveel betalen zij ons dan? fluisterde Neeltje.
Veel, zei Klaas.
Zoveel dat wij met zijn vieren er fijn van kunnen leven!
Nou dan moet het maar, riep Willemijn uit.
Zeventig is toch wel een mooie leeftijd voor ze en ze hebben hun tijd gehad hoor. Nu zijn wij eens aan de beurt.
Prima dan is dat geregeld zei Klaas.

Wanneer, vroeg Neeltje.
Donderdag over een week, zei Harm.

En zo was het afgesproken. Ze aten nog eens gezellig samen aan de tafel met hun ouders die week. Ze gingen nog eens wandelen omdat het nog kon.
De ouders wisten nergens van.
De donderdag kwam en de ouders zaten samen voor de televisie toen het donorteam zacht en geruisloos de ouders langzaam om het leven brachten, of althans in coma…
Dood mochten ze nog niet zijn immers.
En uiteindelijk lagen beiden op de operatiekamer om zonder narcose ontdaan te worden van hun nieren voor de tweeling van de buren.
Daarnaast nam men ook andere organen tot zich, en langzamerhand waren de lichamen leeg. En stierven zij hun echte dood.
De kinderen leefden nog lang en gelukkig en de kinderen ook…het was zo normaal geworden allemaal!
Gewoon omdat dat allemaal kon dankzij minister Schippers!

Berend en de radio…

Berend

Berend en de radio…

Berend was een leuke vent, die vrouwen zat kon versieren.
Wat hij dan ook graag deed, al was het maar voor even.
Seks was iets dat erbij hoorde, met wie dan ook.
Zolang het maar vrouw was.
Op welke plekken maakte Berend ook niets uit.
Op het water in een bootje, aan de waterkant, in de zee, in de auto, op het balkon. Hij had er niets mee, want zijn hersens stonden dan enkel maar gericht op één ding, en dat hield in dat zijn lagere regionen het wel begrepen, maar Berend nog lang niet.

Maar op een mooie zomerse dag, kwam Berend een leuke dame tegen.
Ze was knap, ze was grappig, ze was intelligent etc etc, genoeg om er een avondje van te genieten.
Dat werden meerdere avonden.
Inge was haar naam. Inge, die mooie Inge, dacht Berend vaak, als hij aan haar dacht en dat was best, enorm vaak!
Inge wilde alleen seks hebben met muziek erbij.
Nou dat was geen probleem hoor. Maar Inge wilde er ook muziek bij als ze het in het groene stille bos deden voorop de motorkap van Berend zijn bolide.
Sorry Beer, zei ze dan maar ik moet muziek erbij, anders wordt het niks!
Berend nam in het vervolg dan ook maar de radio mee als ze ergens naartoe gingen want stel ze zouden de liefde gaan bedrijven dan moest er dus muziek bij. Nou kleine moeite natuurlijk.
Op een dag zei Berend, nadat de batterijtjes van zijn ghetto boombaster leeg waren, met enige heftige spijt,liggend tussen haar hete dijen…waarom Inge het zo vervelend vond, om seks te beleven zonder die radio!
Het moest toch gewoon kunnen allemaal.
Nou zei Inge, luister goed!
Toe maar, drong ze aan, ze bewoog haar heupen tegen de zijne aan om hem aan te sporen door te gaan met hun liefdesdaad.
Berend, verheugd, duwde zijn heupen weer naar voren.
Hoppa!
Luister dan, fluisterde Inge onder hem…luister…
En hij hoorde het… Kletsjjjjch, kletsjccccccccccch… kletscjjjjjjjj….alsof er iemand continu met een natte theedoek in het rond sloeg. Mijn hemel, wat vervelend dat geluid, Berend had er nog nooit zo op gelet eigenlijk.
Klopt,… zei Berend, na enige minuten, nog nahijgend tussen haar vochtige borsten, er moet inderdaad een radio bij!
Inge en Berend hadden een tijdje nog best een leuke relatie.
Alleen, nadat het uit was, kon Berend alleen nog maar seks hebben, als de radio maar aanstond.
Dat had hij wel geleerd, van zijn mooie Inge. En zonder radio, luisterde Berend altijd ingespannen naar de geluiden die voortgebracht werd door het liefdesspel en dat vond Berend, dankzij Inge, dus echt niet leuk meer.

Angel-Wings

Wat moest hij nu…? Kort verhaal over Rutte

Mark Rutte Stripfiguur Donald Duck.:

Hij keek uit het raam van het torentje.
Beneden liepen allemaal mensen af en aan. Een grote zwarte BMW leverde een minister af. Nerveus greep hij naar zijn hoofd, zijn vingers raakten verstrikt in zijn toupetje. Hé, verdorie. Hij duwde het kleinood weer op zijn plek.
In de weerspiegeling van het glas, zag hij dat het weer goed zat. Hoe moest hij dit nu oplossen? Hij schonk een glas wiskey in en klokte deze in één keer achtover. Zo dat zou hem vast helpen, om een beslissing te nemen. Hij wist alles altijd beter en men had hem gekozen immers. Men moest wel van hem houden, daar was hij van overtuigd.
Hij las geen facebook reacties of reacties van de burgers op nieuwsartikelen via internet. Daar had hij helemaal geen tijd voor zelfs.
Hij geloofde écht dat men van hem hield, hoe konden de burgers hem zo verraden? Dit had hij nooit verwacht.
Hij voelde zich lichtelijk depressief. Hij had alles onder controle gehad immers. Hij was zelfs voorzitter van de Europese Unie!
Hij was niet zomaar gekozen. Hij was gewoon de beste leider sinds de tweede wereldoorlog.
Hoe kon men hem zo laten vallen, het volk wist nu toch wel dat hij met zijn mond vol tanden uitleg moest gaan geven aan de Europese Unie?
Binnenkort moest hij zich verantwoorden, het huilen stond hem nader dan het lachen en dat was voor het eerst sinds hij premier van Nederland was.
Alles had hij weggelachen, want hij was de premier! Hij!
Elke dag stond hij sinds zijn premierschap, op met zijn glimlach en ging er weer mee naar bed. Hij was zo gelukkig geweest al die jaren.
Hij had het toch goed gedaan immers? Al zijn vrienden waren blij, al hun zakenpartners idem!
Hoe kon dit zo mislopen, het ging toch allemaal goed?
Hij kwam zelfs op de koffie bij Obama! Notabene! Hij!
Wie had dat ooit gedacht toen hij op school zat. Niemand.
Wat voelde hij zich genaaid door het Nederlandse volk.
Nederlanders waren klagers en die paar voedselbanken, zoveel waren het er niet eens, ze moesten eens niet zo klagen! En die paar vluchtelingen? Waarom niet, ze moesten toch ergens heen!? Dat gezeur! En ziektekosten, ze kregen vaak een flink deel vergoed!? Wat was het probleem. En de werkelozen die zg te weinig geld zouden krijgen, ze mochten blij zijn dat ze geld kregen zeg.
En als ze 50 euro per week overhielden om van te leven, nou dan gingen ze toch naar de Lidl, lekker goedkoop. Dat kon prima.
De bejaarden ach, hun kinderen, de buren, iedereen kon hen best helpen hoor, er zaten vast wat werkelozen tussen in de wijk die gratis even een beetje hulp konden verlenen. Niets voor niets dat zei zijn overgrootvader ook altijd. Zo was hij zelf ook opgevoed. En de beurs voor studenten? Pff ze gingen allemaal studeren tegenwoordig, dat kon toch ook niet. Niet iedereen kon in hoge posities komen, zoveel banen waren daar ook alweer niet in, natuurlijk.
Nee de rijken hadden de beste kansen op hoge posities en de rest, kon best MBO gaan doen. Die hadden ze ook nodig nml. Nu waren ze zo arrogant geworden dat ze geen banen onder hun niveau wilden doen. Kom nou.
Nee, dat hadden ze allemaal goed geregeld.
En de Oekraïne, hoe ging hij hen dit uitleggen in vredesnaam? Hij had het hen toch al beloofd immers. Straks werd hij omgelegd door het één of het ander uit zo’n landje, dat kon zomaar gebeuren namelijk als je een belofte verbrak.
Het zweet brak hem alweer uit. En hoe moest hij Obama uitleggen dat zijn weddenschap verloren was, nu ging de oorlog met de Russen weer niet door!
Verdomme, weer een kapitaal aan wapens dat niet gebruikt ging worden.
Nee, Obama zou hem zeker op het matje roepen, waarom hij zijn burgers niet onder de duim had enzo.
Hij wist het ook niet, hij had toch zo gehoopt dat men Ja zou stemmen.
Misschien moesten ze internet maar eens gaan verbieden!
Hij voelde alweer pijnscheuten in zijn darmen opkomen. Maar snel weer naar het kleine kamertje, daar zat hij nu al een week bijna de hele dag.
Misschien moest hij net doen alsof het niet gebeurd was dat hele referendum.
En dan zou er misschien opstand komen, nou dan ging hij op vakantie met zijn ouders naar een lekker warm land, heel ver weg.
En als men dan in opstand kwam konden ze alsnog een burgeroorlog veroorzaken door slechte verhalen te vertellen over de vluchtelingen, en dan zouden ze stiekem de Oekraïne toestemming verlenen en daarna de oorlog met die veels te slimme Poetin.
Ook weer zo iemand, die net als hij dacht dat iedereen van hem hield. Nou hij niet! Geen één keer dat hij van zo iemand kon houden. En misschien hielden de mensen in Rusland echt van hun Poetin? Hij wist het eigenlijk niet eens. Maar jeetje hij moest nu toch rennen, zijn darmen rammelden aan alle kanten…
Hoe moest hij dit toch oplossen in vredesnaam.

Angel-Wings