Home Kerstverhalen

Kerstverhalen

Nachtmis

Nachtmis

 christmas GIF

Bij de nachtmis dat jaar stond hij te kleumen in de koude, druk bezochte kerk, eenmaal per jaar vertoonde hij zijn gezicht hier en Ach, het was wel een fijn gevoel met al die mensen samen te zijn in een kerstige sfeer. Hij haalde onder zijn jas een flacon goedkope drank tevoorschijn en nam een slok. De tranen schoten in zijn ogen want de slok was heftig maar ook het lied ”Ave Maria” schoot zijn ogen vol. Naast hem stond een oude dame haar ogen te drogen want ook zij scheen het niet gemakkelijk te hebben. Hij stootte haar aan en knikte bemoedigend, zijn schurftige jas stonk een uur in de wind maar ach, een zwerver weet immers al niet beter en erg vond hij het allerminst.

Ze knikte hem toe met haar lieve bleke oude ogen en schonk hem zelfs een lieve zachte glimlach. De Zwerver werd er week van, niet dat hij viel op oudere dames. Oh nee die perversiteiten waren aan hem niet besteedt. Het was of hij iets in haar herkende, een flauw glimp van hetzelfde voelen in deez hele wereld een stukje herkenning in het gezamenlijk verdriet, zo dacht hij!

Wederom schoten zijn ogen vol en nam hij een forse slok uit zijn flacon met goedkope drank, hij deed dit al jaren en het was wel rustgevend, zodoende, was het dat hij opeens in de ogen keek van de oudere dame naast hem en hij schrok van de pijn die hij in haar ogen zag op dat moment. Wat had dit met hem van doen? Onderwijl neuriede hij wat mee met de liederen die gezongen werden met zijn schorre maar mooie bariton stem. Hij werd er bijna enthousiast van en duwde de oude dame tegen haar magere schouders ten teken dat ze harder moest meezingen, ze klonken samen echt geweldig vond hij. En toen het lied was afgelopen bleven zij doorzingen, gezamenlijk en in de hele kerk was het muisstil en iedereen luisterde naar de oude dame en de zwerver die zongen het hoogste lied in een geweldig harmonieus geheel, men was stil van verbazing, het was in een woord geweldig. Toen ze uiteindelijk klaar waren met hun zang, begonnen er opeens mensen te klappen, en er volgden er meer en meer.. tot iedereen in de kerk een daverend aplaus gaf aan deze twee zo eenzamen mensen op aarde. Een beetje verlegen keek de zwerver de oude dame aan en zei, zo dat was echt goed he wij samen. De oude dame knikte met vochtige ogen naar hem en vroeg waar hij zo goed had leren zingen? Oh vroeger zat ik in een zangkoor en ik heb een tijdje gezongen bij een opera. Vertelde de zwerver aan de oude dame. Ze vroeg hem na afloop van de dienst om met haar mee te gaan naar huis, gewoon, vriendschap, praten want ze waren beiden immers al jaren alleen zo bleek nav de verhalen die ze elkaar kort vertelden. Hij vond het wel best, en ze liepen door de straten waar de eerste sneeuw begon te vallen, samen liepen ze daar een boom van een vent naast een klein mager oud dametje, en toen ze bijna uitgleed greep hij haar snel bij haar arm om haar te ondersteunen.

Ze kwamen aan bij een kleine aanleunwoning en zo goed en zo kwaad als het ging kwam de zwerver binnen in het kleine huisje en ging zitten in een warme behaaglijke leunstoel met bloemetjes erop. Hij zuchtte terwijl de oude dame een goed glas jenever voor hem inschonk.

En ze begonnen elkaar te vertellen over hun levens, over haar man die al jaren geleden overleden was en, over hem die zijn ouders niet meer had gezien sinds zijn 19de toen hij in een boze bui het huis had verlaten en toen over zijn vrouw met de kinderen die er met een ander vandoor ging en de schulden die hij had gekregen erna dankzij zijn gokverslaving.

Het was al diep in de nacht toen de oude dame hem met betraande ogen een logeerbed aanbood op haar bank, omdat hij met dit weer niet meer naar buiten kon gaan!

De zwerver nam dit aanbod diep geroerd aan, zo lief was in jaren niemand voor hem geweest nml. Hij sliep als een roos op die zachte bank met bloemen in een zalig verwarmde kamer..en zijn dromen gingen over van alles en niets, en de volgende morgen toen de sneeuw een dik pak getoverd had buiten op al wat was, stond hij op rond een uur of zes om even zijn dagelijkse plas te plegen. Toen hij terugkwam van het toilet gebeuren keek hij verbaast naar een foto in de gang, die hij in het voorbijgaan plotseling zag hangen. Op de foto stonden mensen, de oude dame die daar op die foto nog jong was en naast haar een aardig uitziende man en voor hen zag hij een meisje en een jongen, en die jongen…

De adem werd hem benomen op dat moment, hij zag..Nee dit kon niet waar zijn, hij rende de slaapkamer in van de oude dame waar zij verschrikt in haar bed overeind ging zitten, en met haar lange witte haren en tandeloze mond hem aanstaarde alsof,.. hij vroeg, hij vroeg het of het waar was.. ze knikte… Ja, hij was haar zoon, die jaren geleden vertrokken was in een boze bui, de tranen vielen, om dit weerzien na zovele jaren. En de sneeuw dwarrelde uit de hemel, op de straten, op al dat is. En die morgen liepen er twee mensen innig gearmd over de straat te mijmeren en te praten.. Het was werkelijk een mooie dag, vooral omdat de dochter die dag ook zou komen met haar kinderen..

Het was kerst en het was goed (2015)

Het was kerst en het was goed (2015)

Roderick was seksverslaafd, zoveel was hem zelf ook wel duidelijk inmiddels.
Zag hij een vrouwelijk wezen, hoe lelijk ze ook was, hij zag enkel schoonheid, en seksualiteit, hij snoof als hij achter hen stond in de supermarkt,
rook hun Goddelijke zoete vrouwengeuren in zijn ranzig verhitte neus.
Vaak raakten zijn handen, hun vrouwelijke haardos aan, per ongeluk natuurlijk, zogenaamd en toch zo expres!
Opzettelijk onschuldig zette hij dan grote ogen op, ”Pardon”, zei hij dan.

Vaak liet hij iets vallen bij de dames met rokken aan, zodat hij al bukkend langs hun wijde klokkende open poorten, bijna bij het walhalla van zijn intiemste dromen uitkwam.
Opgewonden stond hij dan vaak trillend op, met bevende handen!
Het zweet stond hem dan vaak op zijn voorhoofd, en vanuit koortsig kijkende ogen, staarde hij dan pardoes in de geschrokken vrouwenogen.

Zo had hij ze het liefst, puur en geschokt, alsof hij hen aangeraakt had diep in hun zielen.
Dat was natuurlijk niet zo, dat wist hij ook wel…
Maar toch.

In zijn fantasie raakte hij hen aan op zachte warme tedere delen, die hij niet kon zien, die hij in gedachten voor zich zag, tijdens zijn buk festijn.
En dan daarna rende hij naar zijn fiets en ging snel op huis aan, spelen met zijn makker, en zijn fantasiewereld.
Hij kreeg geen vriendin, er was geen normaal woord met hem te spreken.
Hij stotterde en stamelde, hij kwam niet uit zijn woorden bij al dat mooie vrouws!
Waar hij ook keek hij zag de Godin in elke vrouw, hoe dan ook en van welke leeftijd dan ook.
Hij kon het niet laten, hij kon er niet mee stoppen.
De huisarts kon hem ook niet helpen.
De pastoor wist het ook niet meer, bidden was zijn enige optie.
Nu dat deed Roderick dagelijks, als hij kwam.
Dan dankte hij de Here voor al dat schoons dat hij toch geschapen had immers.
De Eva’s, de bollebozen, de volle boobsen, de bolle bipsen, de lange benenstelten, de zichtbare kamelentenen in te strakke broekjes, de rokjes die omhoog waaiden.
Niets ontkwam aan zijn wellustige blik. Hij zag het, elke dag opnieuw, de schoonheid, de wulpsheid, de dikke billen van een oude oma, konden hem zelfs nog bekoren, omdat het een vrouw was.
Maar echt aan zijn trekken kwam hij nooit. Hij wist niet hoe dat moest, de liefde enzo.
Contact leggen met vrouwen, hij bloosde al als hij er aan dacht, nee in zijn fantasie ging hij zo ver, telkens opnieuw.
Meer was er voor hem niet weggelegd dacht hij.
Zo dacht hij al jaren.
In de kerk waar hij vaak kwam was er een groep die voor hem ging bidden, men wist er het fijne niet van, maar de pastoor had een kleine uitleg gegeven en hij moest weer normaal gaan worden, dat was alles wat men wist.
Uiteindelijk dat jaar, was het dat hij genezing vond van zijn prachtige dromen, over vrouwenlijven en lichamen en duistere spelonken en grotten.
Misschien had men te heftig gebeden?

Wie zal het zeggen, wat er gebeurde.
Roderick stond die dag op, om de post te halen van zijn voordeur, hij bukte en hoorde een flinke knal bij zijn voordeur.
De rook steeg omhoog door zijn brievenbus, en hij opende verbaast zijn voordeur.
“Wel voor den donder, wat is hier aan de ha….”.

Een vuurpijl schoot zo zijn gang in, ketste af tegen de muur en schoot hem zo in zijn kruis.

Met kerst lag Roderick in het ziekenhuis met een flink verbandje om zijn kruis.
Hij voelde zich vredig en gerust, de intense jeuk had hij eindelijk verloren, sinds zijn verschroeiing van zijn edele kruisdelen.
Eindelijk zag hij de wereld zoals deze was, en oké het was minder mooi dan daarvoor. Maar toch, geen intense ranzige drang meer, geen handen die zijn schrale voorhuid omvatten, ze lagen te ruste op het dek. De kerkgangers kwamen op bezoek, en brachten kaartjes mee en gebreide sokken.
men mompelde dat Roderick eindelijk eens normaal kon praten.
Dat hij eindelijk eens schoon uit zijn ogen keek.
Men bad voor zijn genezing. Niet te hard, waarschuwde de pastoor.
Roderick las kranten, las boeken, hij verslond ze. Eindelijk tijd voor andere zaken!
Hij genoot in zijn ziektebed in het ziekenhuis, van een eindelijke bevrijding van hetgeen hem alles ontnomen had in zijn leven aan echte contacten.
Eefje verzorgde hem gestaag, dagelijks kwam zij de vriendelijke man wat lekkers brengen.
Ze spraken wat af en toe, die flinke blonde deerne met een grote boezem.
Maar toch deerde het Roderick niet langer, hij kon er eindelijk naar kijken hoe het was.
Zij was een vrouw, en hij een man.
Waar had hij zich zo druk over gemaakt al die jaren.
Na een half jaar kon Roderick zich eindelijk gaan verlustigen in de spelonken van zijn geliefde Eefje, ze waren elkander zeer nagekomen.
Na wat opstartproblemen ontdekte hij eindelijk het geheim van de liefde.
Eindelijk was hij dan een man die de liefde genoot zonder absurde intense wellustigheid.
Met kerst een jaar later traden zij in het huwelijk voor de kerk.
De gemeente zuchtte het uit, bidden had dus wel degelijk zin, zie je nu wel!
Dankzij hen en God was het ten goede gekeerd.
Voor het altaar snoof Roderick de zoete vrouwengeuren op, van zijn eigen vrouw.
Het was goed zo…zoals het was.
Tevreden zei hij “JA” ten overstaan van de gehele gemeente.

©AngelWings

Geen kerst voor hen!

Geen kerst voor hen!

Geen kerst voor hen! (kort verhaal)
Onder het afdakje stonden ze buiten, bij het asielzoekerscentrum, nog even een sigaret voor ze gingen slapen, op hun te kleine bedden,
met te weinig dekens, met 6 man op één kamer.

Farouk mopperde tegen zijn kameraad, om die eeuwige regen in dit koude land.
Ali blies de rook de avondlucht in, en knipperde met zijn ogen, om tranen tegen te houden die bij hem opkwamen.
Hij voelde zich, ondanks alle andere vluchtelingen, intens eenzaam, hij miste zijn familie elke dag.
Rillend stonden ze daar, in het donker te staren.
Het is hier heel koud hé? Ik vind dit niks aan. Zei Amir in zijn moerstaal.
Ik denk niet dat ik mijn kinderen dit aan kan doen.
Nee, hij schudde zijn hoofd, zijn zwarte lok viel hem voor zijn ogen.
Ik denk dat ik terug ga naar mijn land.
Het duurt toch veel te lang allemaal. Ik hou dit niet vol en we krijgen niet veel geld.
Ik word gek anders, van al die mensen die ons willen vragen met hun kerstdagen.
Amir spuwde boos op de grond. Wat hebben wij met die kerst in dit vreemde land, helemaal niets.
Denken wij hier naar toe te komen voor geld en een mooi huis, met tuin, waar onze hele familie in kan wonen straks.
Wat krijgen wij, wij zijn niets meer dan een hond.

Ali keek met dichtgeknepen ogen, naar de rook van zijn sigaret die de nacht inwolkte.
Glimlachend zei hij: Heb je die ene meid gezien, met die dikke tieten?
Hmm grijnsde Amir, die gisteren kwam, die met die blonde haren?
Ja, die ja, ik heb haar over haar billen gewreven.
Zij wilde mij niet, maar ik heb fijn gedroomd over haar.
Maar thuis heb jij een vrouw?
Waarom doe jij dit? Amir keek verbaast naar zijn roommate.
In ons land hoort dit niet, hier ook niet. Oh hier mag alles, glimlachte Ali.
Die vrouwen hier zijn hoeren, meer niet. Farouk keek ook verstoord, jij mag zo niet denken.
Dat is niet waar, dat weet jij toch, wil jij problemen soms?
Jij weet toch wat Sarang laatst zei! Vrouwen hier zijn goed voor één ding.
Onzin, mompelde Amir.
Hij dacht aan zijn mooie vrouw in zijn vaderland.
Jij moet je hier gedragen, anders ga jij terug. Niet aan die vrouwen komen man.
Geloof mij…
Onwillig trapte Ali zijn sigaret uit.
Hij nam haastig een slok van zijn fles vodka. Dat was wel prettig. Het verwarmde zijn ziel van binnen.
Wat is dit een raar land, zei Amir, zij vinden alles goed hier, homo’s, ik vind dat niet normaal!
In ons land is het verboden en hier mogen zij alles. Dat is niet goed voor mijn kinderen.

Hoe kunnen wij onze kinderen hier grootbrengen?
Hier is alles zo anders, en ze zullen niet accepteren dat mijn vrouw haar hoofd bedekt. Ja, ja, ik weet het, zij doen alsof!
Geloof mij maar.
Hij nam de fles vodka over van Ali en nam ook een slok.
Alles was zo teleurstellend geweest, ze hadden zoveel anders verwacht dan dit.
De boekjes die zij kregen van de mensenhandelaren, waren zo mooi geweest, prachtige foto’s hadden zij gezien, en ook hoeveel ze in welk land kregen aan geld en spullen, zelfs huizen kreeg je zomaar gratis.
Ze werden met open armen ontvangen door mensen met een heel ander geloof en een zak vol knuffelberen.
Hier hadden ze dagen plezier van gehad door ermee te voetballen in het AZC.
Wat moesten ze hier nu mee, wachten, en wachten.

Ik ga echt terug, zei Amir ineens. Hmm ik denk dat ik ook terug ga, nog voor de kerst.
Anders moet ik eten bij die dikke mevrouw met haar katten. Ik weet dat zij mij wil, voor meer, ik ga niet daar eten.
Zij knipoogde naar mij! Ik heb het gezien en zij hield mijn hand vast alsof ik een klein kind was.

Ik ook niet, zei Farouk,… Ik ga ook weg en terug!
Ik wil geen kerst vieren, ik wil een vrouw uit mijn land of een hele mooie hier.
Maar dan nog blijft alles anders dan in ons thuisland.
Ik kan hier ook niet wennen, denk ik, zei Ali.
De regen drupte neder, in het donker, en onder het afdakje, spraken zij af, te vertrekken voor de kerst dat jaar.
Ze wilden geen feest vieren in een land zonder hun familie, een christelijk feest nog wel, waarom begreep niemand, dat zij dit niet leuk vonden?
Ze wilden niet bij vreemde vrouwmensen in huis gaan eten, met soms een man erbij of zelfs kinderen, ze misten hun kinderen toch?
Hoe wreed was het om hen te willen laten genieten van de geneugten van een familie, waar zij zo ver van waren?
Met eten dat zij vies vonden zelfs.
Nee, het klokje tikte nergens zoals het thuis tikt.

©AngelWings

Het was enorm lang geleden in Betlehem

Het was enorm lang geleden in Betlehem, toen Jozef en Maria op hun ezeltje aankwamen bij een herberg, waar zij die nacht mochten neder liggen naast koeien en schapen en ezeltjes enzovoorts.
Dat verhaal kennen wij immers al.
Maar hoe het echt ging?

De herders wisten het te vertellen namelijk,want zij lagen bij nacht in het veld.
Natuurlijk flink aan de zelfgestampte en gebrouwen wijn die nacht, vertellend over oude verhalen van voorouders e.d.

Maar plots werd de nachtelijke hemel intens verlicht, een ster kwam door de lucht scheuren.
Heel vreemd wel en deze ging dalend en wel richting de herberg waar Maria en Jozef net een tukje wilden gaan doen, of iets anders?…
Maria was niet zwanger namelijk.
De ster stond stil op het erf van de herberg en er kwamen drie aliëns uit, ze zagen er uit als mensen, dus niets vreemds verder.
In hun armen brachten zij een kind naar de aarde, een hybride kind.
Ze hadden namelijk eicellen genomen van Maria, die wel de moeder van dit kind was, maar de vader, was een buitenaardse prins. Ze deden dit wel vaker want ze wilden zich vermengen met het aardse ras.

This is such a beautiful picture of our blessed mother and our Lord Jesus.:
Maria kreeg het wonderlijke kind in haar armen gedrukt en ze was er intens blij mee.
Het kind had prachtige grote blauwe ogen en keek al erg intelligent in het rond.
Ze moesten dit kind Jezus noemen, en het kind zou wonderen verrichten naar aardse begrippen. Het zou verhalen vertellen over zijn vader, en mensen onderrichten.

Het kind werd in een kribbe gelegd en bedekt met stro.
All God's creatures, great and small, loved by Baby Jesus, one and all.:

Nou zo vreemd is dit alles toch niet?
Omdat het gewoonweg kan.

"I testify that Jesus is the Christ, the Son of the Living God. He is our Creator, Savior and Redeemer, Advocate with the Father, Deliverer, and Jehovah of the Old Testament. He is the promised Immanuel, the anointed Messiah, and our great Exemplar. One day He will return to rule and reign as King of kings and Lord of lords." - Russell M. Nelson #IBelieveInChrist #ShareGoodness Artwork:http://goo.gl/U9enei 900×900 pixels:

Kerst en de overbuurvrouw

Kerstmis

(Met natuurlijk een zelfgemaakte vage tekening online…omdat het kan! 😛 )

Het was kerst, de eerste kerstdag dat jaar.
Morgen nog een dag en dan was het weer voorbij. Ruud keek eens naar buiten door zijn raam, de straat lag er stil en verlaten bij.
De regen viel druilerig naar beneden langs de ramen. Niks geen witte kerst, alsof dat moest? Hij had het bijna nooit meegemaakt. En verder was er dus niets te beleven, iedereen zat natuurlijk gezellig samen binnen, te gourmetten o.i.d, of een rollade naar binnen te werken.
Ruud snoof nog maar eens de geur op van zijn kippetje die in de oven stond te braden, dat rook wel goed.
Daar had hij voor twee dagen wel genoeg aan in zijn alleentje.
Een boompje had hij ook al jaren niet meer. Nadat zijn nepkerstboom ging uitvallen hield hij het maar voor gezien, als zelfs een nepboom al ging afvallen, waar moest het dan nog heen in deze wereld. Nu waren ook bijna al zijn kerstballen gesneuveld in jaren tijd, dus nieuwe kopen ach, de onzin. De verlichting uit elkaar prutsen vond hij ook al niets. En toen dat ook de geest gaf, was het ook wel over voor Ruud.
Het hoefde niet meer zo nodig allemaal, hij was 62 en vond het wel goed zo.
Zijn kerstpakket was ook elk jaar al minder en minder geworden. Waar hij vroeger een flinke doos in ontvangst mocht krijgen van het bedrijf, was het dit jaar een flesje goedkope wijn geworden met een kerstkrans. Ruud streek eens door zijn grijze kuif en ging aan het tafeltje bij het raam zitten. Zou hij dan toch maar een slokje nemen van die troep wijn?
Roderick de rode kater lag op de andere stoel voor het raam te ronken in een diepe onschuldige kattenslaap. Het was behaaglijk warm in het huisje, genietend alsnog zat Ruud daar aan zijn wijntje en las hij een boek. Getrouwd was hij nooit, dat was er nooit van gekomen namelijk. Veel familie had hij ook al niet of niet meer. Niemand die aan hem dacht op dit soort dagen, wanneer wel eigenlijk?
Ruud vond het wel best zo. Even later at hij zijn kippetje en deelde het samen met zijn kat. De magnetron patatjes waren best te eten en de appelmoes smaakt hem ook goed, de doperwten vond hij niet geweldig, dus de meeste liet hij maar op zijn bord liggen.
En daar zat Ruud voor het raam te knikkebollen na de maaltijd.
Langzaamaan viel hij in een diepe droomloze slaap.

Hij werd plots wakker, doordat er op zijn raam geklopt werd.
Ruud keek naar buiten en zag een vrouw staan, ze zwaaide enthousiast naar hem, ‘’Hallo’’, vormden haar lippen. Het was de nieuwe overbuurvrouw.
Ruud stommelde naar de voordeur en opende deze.
‘’Dag buurman’’, zei de vrouw opgewekt. “ Kijk ik dacht zo hé, dat u ook allenig was en ik ook met deze dagen, dat doe je toch geen mens aan wel?’’.

Ze glimlachte vriendelijk naar hem, het was een stevige struise dame, met blonde opgestoken haren die overal tussenuit uitpiekten, ze had nog een wit schort voor, op haar lange donkergrijze jurk.
Ze had leuke grappige ogen, met lange wimpers. Ruud glimlachte ook maar eens naar haar.
‘’Dag, dag,  wat een verrassing buurvrouw! Kom er toch in’’.
“Nou buurman ik dacht zo hé, dat u bij mij kon komen eten, en ik heb nog een lekker drankje staan enzo en, nou u lijkt me erg aardig buurman en waarom ook niet?’’ Zenuwachtig streek ze over haar schort met haar handen. Ruud zei maar niet dat hij al gegeten had. Oh nee deze kans was er één uit duizenden dat begreep hij wel. Samen staken ze even later de straat over en hij stapte binnen in een wereld vol kerstgedachten, twee kerstbomen volledig versierd, verlichting en kaarsjes, kerststukjes op tafeltjes, het was één grote warme sfeer van kerst. Even later zaten ze gezamenlijk aan een eettafel, met kerstservetten en waxinelichtjes in allerlei potjes en schaaltjes rondom hen. Kerstmuziek schalde uit de boxen, en Ruud ervoer voor het eerst een echte kerst, met een intens leuke en gezellige vrouw. Ze konden het zelfs erg goed met elkaar vinden.
Ze woonden al samen voor het oud en nieuw jaar begonnen was.
Ze leefden toch nog een flink aantal jaren in goede gezondheid met elkaar samen en waren dol op elkaar. Gelukkig dat de buurvrouw de stoute schoenen aangetrokken had die eerste kerstdag. Wat als ze dat niet gedaan had, dan hadden beiden misschien nog jarenlang alleen kerst moeten vieren.
Zo zie je maar…

©AngelWings

Voor nog meer AngelWings kerstverhalen:

 

Kerstverhalen